Hechtingsstijl: Een Onvolledig Concept in Psychologie

In de afgelopen jaren hebben talloze auteurs, bloggers en publieke figuren geschreven en gesproken over hechtingsstijlen waaronder ikzelf. Dit concept suggereert dat een individu een bepaald patroon van gehechtheid aan andere mensen ontwikkelt. Dit patroon houdt verband met vroege ervaringen met zorgverleners.

Dit was misschien een nuttig concept toen het voor het eerst werd voorgesteld. Modern onderzoek heeft echter aangetoond dat hechtingsstijlen niet altijd nauwkeurig zijn. Ze zijn ook niet altijd een bruikbare manier om uit te leggen hoe mensen met elkaar omgaan.

Dit artikel bespreekt de redenen waarom hechtingsstijlen een onvolledig concept zijn. Ze zijn ook overdreven algemeen. Het is belangrijk om er niet te veel belang aan te hechten.

Een analyse van de theorie van hechtingsstijlen:

Het idee van hechtingsstijlen is enorm populair geworden in de reguliere psychologie en zelfhulpliteratuur. Er wordt vaak gesuggereerd dat individuen hun hechtingsstijl kunnen identificeren. Deze stijl is geassocieerd met hun opvoeding. Het begrijpen hiervan kan hen helpen om hun huidige relaties te begrijpen.

Hoewel dit licht kan werpen op iemands benadering van relaties, is dit een al te simplistische kijk op de gehechtheidstheorie. Recent onderzoek heeft aangetoond dat hechtingsstijlen niet statisch zijn en in de loop van de tijd kunnen veranderen.

Hechtingsstijlen zijn gedefinieerd door John Bowlby in de jaren 1950. Deze stijlen suggereren dat de manier waarop we omgaan met onze verzorgers in de kindertijd zich kan ontwikkelen. Dit kan leiden tot een blijvende ‘stijl’ van gehechtheid. We nemen deze stijl mee in onze volwassen relaties.

Hoewel veel psychologen voortbouwen op het werk van Bowlby, raakt het begrip hechtingsstijl achterhaald. Recent onderzoek suggereert dat het misschien niet langer relevant is als het gaat om het voorspellen van volwassen gedrag.

Beperkingen van de gehechtheidstheorie

Volgens Jerome Kagan, Ph.D., auteur van psychotherapynetworker.org, een ernstige beperking van de gehechtheidstheorie is het onvermogen om de diepgaande invloeden van sociale klasse te erkennen. Hetzelfde geldt voor geslacht, etniciteit en cultuur. Deze invloeden zijn van invloed op persoonlijkheidsontwikkeling. Deze factoren zijn onafhankelijk van de gevoeligheid van een moeder. Ze kunnen net zo belangrijk zijn als de kwaliteit van de vroege gehechtheid.(1)

Al in 1962 bekritiseerden psychologen de theorie van Bowlby. Ze vonden het een ‘één factor’ theorie. Dit kwam omdat deze zo sterk gericht was op het gedrag van de moeder van een kind. Sommige onderzoeken zijn rechtstreeks in tegenspraak met de hechtingstheorie. Deze studies hebben ontdekt dat iemands hechtingsstijl in romantische relaties niet altijd de relatie met hun ouders weerspiegelt. Veel onderzoek suggereert dat de hechtingsstijl en het gedrag van een persoon anders zijn in hun professionele relaties. Ze zijn anders in hun vriendschappen en met hun liefdesmatches. Dit ontkracht daarom de allesomvattende aard van de gehechtheidstheorie (2).

Onderzoek suggereert bovendien dat hoe we omgaan met onze verzorgers in de volwassenheid belangrijker kan zijn. Dit is belangrijker dan hoe we met hen omgaan in de kindertijd. Dit is van belang bij het voorspellen van volwassen gedrag.

Uit een onderzoek bleek bijvoorbeeld dat volwassenen met een negatieve relatie met hun verzorgers op volwassen leeftijd eerder risicovol gedrag vertoonden. Volwassenen hadden als kind een negatieve relatie met hun verzorgers. Ze vertoonden eerst op volwassen leeftijd risicovol gedrag. Dit was meer dan degenen met een positieve relatie (3).

Verder heeft onderzoek gesuggereerd dat andere factoren een rol kunnen spelen als het gaat om het voorspellen van volwassen gedrag. Uit een onderzoek bleek bijvoorbeeld dat een ondersteunend netwerk zoals familie en vrienden belangrijker is. Het voorspelt meer over het gedrag van volwassenen dan de hechtingsstijl. Dit suggereert dat er mogelijk andere factoren een rol spelen bij het voorspellen van gedrag van volwassenen. Misschien is de hechtingsstijl niet de betrouwbaarste indicator voor toekomstig gedrag.

Het boek Attached, door Amir Levine en Rachel Heller, vat de kenmerken van elk type persoon als volgt samen: „Een veilig persoon voelt zich op zijn gemak bij intimiteit. Zij zijn meestal warm en liefdevol. Angstige mensen hunkeren naar intimiteit. Zij zijn meestal in beslag genomen door hun relaties. Ze maken zich zorgen over het vermogen van hun partner om ook van hen te houden. Vermijdende mensen zijn bang voor intimiteit als een verlies van onafhankelijkheid. Zij proberen nabijheid te minimaliseren.”

Zoals je kunt zien, impliceert dit een hiërarchie van persoonlijkheden. Mensen die veilig zijn in hun relaties vertonen het hoogste niveau van gedrag. De vermijdenden zijn koude vissen in een zee van angstige mensen, terwijl de angstigen beschadigd en gewond zijn.

Hechtingsstijlen zijn niet permanent

Is het echt mogelijk om mensen zo netjes in al hun complexiteit te categoriseren? Beperkt het op deze manier boksen van mensen niet in het beste geval onze interacties met hen? En, in het slechtste geval, beperkt het onze perceptie van hen? We diagnosticeren de hechtingsstijl van mensen die we nauwelijks of nooit hebben ontmoet. Dit geeft zeker aan dat er iets niet klopt.

In de kern is het concept van hechtingsstijlen gebaseerd op een model van het veilig-onveilige systeem. Volgens dit model kunnen mensen ofwel veilig gehecht zijn aan hun relaties of onveilig gehecht zijn. Veilige gehechtheid komt zogenaamd voort uit een veilige en consistente relatie tussen ouder en kind. Onveilige gehechtheid komt voort uit een inconsistente relatie tussen ouder en kind. Er zijn andere vermeende hechtingsstijlen, maar deze komen meestal voort uit veilig of onveilig zijn.

Dit model is een handige manier om gehechtheid in eerste instantie te begrijpen. Er is echter een meer omvattende manier om ernaar te kijken. Deze bredere kijk kan betere inzichten bieden.

Onderzoek heeft aangetoond dat gehechtheid veel meer inhoudt dan deze eenvoudige tweedeling tussen veilig en onveilig. Andere elementen, zoals angst, vermijding en ambivalentie, blijken belangrijk te zijn bij het begrijpen van gehechtheid.

Bovendien moet het idee van hechtingsstijlen rekening houden met de veranderingen die in de loop van de tijd plaatsvinden. Algemeen wordt aangenomen dat de hechtingsstijl die in de kindertijd is ontwikkeld, zal blijven in de volwassenheid. Dit is echter niet altijd waar. Studies hebben aangetoond dat individuen hun hechtingsstijl hun hele leven kunnen veranderen. Dit hangt af van de relaties die ze vormen met andere mensen.

Veel mensen in relaties waarin emotioneel misbruik wordt gemaakt, zullen bijvoorbeeld vaak het onderwerp hechtingsstijlen tegenkomen. Zij identificeren zichzelf als iemand met een onveilige hechtingsstijl. Als de vermoedelijke “onveilige gehechtheid” echter te wijten is aan het beledigende en manipulatieve gedrag van een ander, dan is het iets anders. Het komt door een traumareactie. Het trauma wordt veroorzaakt door het gedrag van de ander. Het is niet slechts een onveilige hechtingsstijl. Probeer je hechtingsstijl niet te bepalen als je in een giftige relatie zit. De relatie kan je oordeel en zelfbeoordeling vertroebelen.

Elk individu is uniek en er is niet één ‘juiste’ manier om met anderen om te gaan. De hechtingsstijlen van mensen verschillen van persoon tot persoon en van relatie tot relatie. Dit betekent dat het onmogelijk is hechtingsstijlen te definiëren in termen van simpelweg ‘veilig’ of ‘onveilig’. Het is ook onmogelijk om deze te definiëren. Je kunt ze niet vastleggen in termen van welke andere ‘stijl’ van gehechtheid dan ook die is gecreëerd. In plaats daarvan is het veel nuttiger hechtingsstijlen te beschouwen als vloeiender. Ze zijn veranderlijk afhankelijk van de context van individuele relaties.

Het is opmerkelijk dat ‘experts’ in de reguliere psychologie nu met evenveel hechtingsstijlen komen. Ze hebben net zo veel categorieën van narcisme. Er is consequent een nieuwe smaak van de week. Deze wordt gebruikt om giftige relatiedynamiek te beschrijven. Deze manieren om in relaties te verschijnen, zijn meestal te wijten aan beledigend en respectloos behandeld worden.

Ten slotte

Het is belangrijk om te onthouden dat hechtingsstijlen niet de enige factor zijn. Ze beïnvloeden niet als enige hoe mensen met elkaar omgaan. Andere factoren zijn ook van invloed op hoe mensen met elkaar omgaan. Voorbeelden hiervan zijn communicatiestijl, persoonlijkheid, culturele achtergrond en contextuele factoren zoals stressniveaus. Dit betekent dat het onmogelijk is om nauwkeurig te voorspellen hoe iemand zich precies zal gedragen. Dit geldt voor een bepaalde situatie en is uitsluitend op basis van zijn veronderstelde hechtingsstijl.

Minachtende mensen die anderen vermijden lijken misschien geen typische misbruikers. Toch kan hun gedrag worden geclassificeerd als een vorm van misbruik.

Volgens onderzoek gepubliceerd in het tijdschrift Family Process kan ontslag – vermijdingsgedrag neerkomen op psychologisch misbruik van een partner. Dit omvat het onthouden van liefde, vertrouwen en genegenheid. Het kan ook opzettelijke minachting voor de gedachten en gevoelens van de partner inhouden. Dit gaat samen met een gebrek aan steun en zorg. ”(Lam et al .,2018). Bovendien is er een studie gepubliceerd in Violence and victims die ontdekte dat afwijzende – vermijdende individuen meer geneigd waren tot partnergeweld, vooral als ze ook hogere niveaus van narcistische trekken vertoonden (Frazier et alet al., 2005) . _ _ _ _ _

Daarom kan worden geconcludeerd dat afwijzende en vermijdende mensen zich misschien niet voordoen als typische misbruikers. Toch doen ze beledigende dingen en berokkenen ze hun partners schade. Daarom is het beter om niet te denken dat je het kunt redden met iemand. Dit geldt vooral als je denkt dat die persoon een afwijzende-vermijdende hechtingsstijl heeft.

Sommige auteurs en bloggers beweren dat relaties met deze mensen kunnen worden genezen of verbeterd. Er lijkt echter niemand te zijn die kan zeggen dat dit in het echte leven voor hen heeft gewerkt.

Omgaan met iemand die een afwijzende-vermijdende hechtingsstijl heeft, is net zo schadelijk en verwoestend als omgaan met een beledigende persoonlijkheid. Hetzelfde geldt voor een misbruiker waarvan je denkt dat hij een onveilige hechtingsstijl heeft. Als je weet dat je de gruwelijke verslaving van een narcist moet verwijderen, focus dan op emotionele genezing. Richt je ook op spirituele genezing. Overweeg om de groeitaken te doen. Genezing is een proces. Het kan een aantal echt transformerende onthullingen en kansen openen. Dit gebeurt wanneer we onszelf de kans geven om te herstellen en te gedijen.

Weet alsjeblieft dat hoe verlammend het ook voelt om eindelijk los te komen van misbruik, er een einde aan komt. Het lichaam en de geest weten hoe ze zichzelf moeten genezen als we daarvoor de voorwaarden creëren. Mensen die groeitaken doen, schrijven me in. Ze vertellen me steeds hoe hun leven ongelooflijk is veranderd. Dit komt door de stappen die voor hen zijn uitgezet. Ik ben altijd nederig en dankbaar als ik succesverhalen hoor van degenen die dachten dat hun leven voorbij was.

Dit kan ook voor u mogelijk zijn. En het is mijn diepste wens dat je begint met genezen en het leven leidt dat je verdient.

Bronnen

1. Kagan, J. (N.D.). Attachment Theory. Psychotherapynetworker.org. Retrieved from https://www.psychotherapynetworker.org/therapy – – topics/attachment – theory – primer

2. Scannen, A. (2020). Attachment Theory: Exploring Our Need for Close Connections. Psychology Today. https://www.psychologytoday.com/us/blog/the – attachment – dance/202007/attachment – theory – exploring – our – need – close – connections

3. Chango, J.M., Abela, J.R., Auerbach, R.P. & McQuillan, A.T. (2014). The intergenerational transmission of emotion dysregulation: The role of the attachment relationship in adulthood. Cognitive Therapy and Research, 38(3), 193 – 205. 2. La Greca, A.M. & Albarracín, D. (2010).

4. Social anxiety as an influence on risk behavior: A review. Clinical Psychology Review, 30(3), 317 – 338. 3. Kobayashi, T., Cassady, K., Bhullar, N., & Feron, D.C. (2012).

5. The influence of adult attachment security and partner support on health – compromising behavior: Results from a large – scale community survey. Social Science & Medicine, 75(9), 1560 – 1570.

6. Wang, C., Zheng, X., Zhang, J., Lu, L., Yang, L., & Wang, Y. (2019). Do Attachment Styles Change Over Time? Longitudinal Evidence From China. Journal of Adult Development, 26(4), 237 – – – 247. https://doi.org/10.1007/s10804 – 019 – 09295 – 2

7. Lam, W. W., Hui, K. S., Mak, K. K., Leung, P. C., & Yik, M. M. (2018). Psychological Abuse and Relationship Satisfaction in Chinese Couples. Family Process, 57(4), 1245 – 1264.

8. Frazier, P. A., Conlon, M. A., Glaser, T., & Murdock, N. B. (2005). Dismissive Avoidant Attachment Style and the Severity of Partner Abuse. Violence and Victims, 20(5), 575 – 584.

9. https://www.researchgate.net/publication/338696030_Criticism_of_Attachment_Theory_2020

10. https://www.researchgate.net/profile/Jean-Francois-Bureau/publication/263919357_Comparisons_of_Close_Relationships_An_Evaluation_of_Relationship_Quality_and_Patterns_of_Attachment_to_Parents_Friends_and_Romantic_Partners_in_Young_Adults/links/5538ee880cf2239f4e79edcd/Comparisons-of-Close-Relationships-An-Evaluation-of-Relationship-Quality-and-Patterns-of-Attachment-to-Parents-Friends-and-Romantic-Partners-in-Young-Adults.pdf

Hoe staan orthopedagogen in het algemeen tegenover de theorie van hechtingsstijlen? en wat doen ze ermee?

Over het algemeen staan orthopedagogen positief tegenover de theorie van hechtingsstijlen. Deze theorie biedt waardevolle inzichten in de ontwikkeling van menselijke relaties. Het is ook waardevol voor het welzijn van individuen, met name in de kindertijd. Deze theorie is ontwikkeld door psychologen als John Bowlby en Mary Ainsworth. Zij stellen dat de kwaliteit van de hechting tussen een kind en zijn verzorger (meestal de ouder) van invloed is op de emotionele, sociale en cognitieve ontwikkeling van het kind.

Orthopedagogen gebruiken de theorie van hechtingsstijlen als een kader. Ze gebruiken dit kader om de interacties en relaties tussen kinderen en hun verzorgers te begrijpen en te analyseren. Ze passen deze kennis toe in verschillende contexten, zoals gezinnen, scholen, therapeutische settings en jeugdzorg. Deze kennis helpt om de ontwikkeling en het welzijn van kinderen te ondersteunen.

Hier zijn enkele manieren waarop orthopedagogen de theorie van hechtingsstijlen kunnen gebruiken:

Hechtingsgerichte interventies: Orthopedagogen kunnen interventies ontwerpen. Deze zijn gericht op het bevorderen van een veilige en gezonde hechting tussen kinderen en hun verzorgers. Dit kan het aanmoedigen van sensitief en responsief ouderschap omvatten. Het bevordert hechtingsgerichte communicatie. Het versterkt ook de band tussen ouder en kind.
Diagnostische beoordeling: Orthopedagogen kunnen hechtingsstijlen evalueren als onderdeel van diagnostische beoordelingen bij kinderen en gezinnen. Ze kunnen gestandaardiseerde meetinstrumenten gebruiken. Hiermee brengen ze de hechtingspatronen van kinderen in kaart. Ook evalueren ze de kwaliteit van de ouder-kindrelatie. Dit helpt bij het ontwikkelen van passende interventies.
Oudertraining en -ondersteuning: Orthopedagogen kunnen ouders voorzien van educatieve informatie en training over hechting en ouder-kindrelaties. Dit kan ouders helpen om sensitiever en responsiever te worden in hun interacties met hun kinderen. Het bevordert het ontwikkelen van gezonde hechtingsrelaties.
Therapeutische interventies: In therapeutische settings kunnen orthopedagogen hechtingsgerichte therapieën gebruiken. Deze therapieën helpen kinderen en gezinnen. Ze ondersteunen bij het verwerken van hechtingsgerelateerde problemen. Dit kan het verkennen van hechtingspatronen, het aanleren van copingstrategieën en het herstellen van vertrouwen en veiligheid omvatten.
Schoolinterventies: In schoolomgevingen kunnen orthopedagogen werken aan het bevorderen van veilige hechtingsrelaties tussen leraren en leerlingen, evenals tussen leerlingen onderling. Dit kan het bieden van emotionele ondersteuning omvatten. Daarnaast moedigen ze positieve interacties aan en bevorderen ze een gevoel van verbondenheid en veiligheid.

Door gebruik te maken van de theorie van hechtingsstijlen kunnen orthopedagogen een dieper begrip ontwikkelen van de behoeften van kinderen en gezinnen, en effectieve interventies ontwerpen om hun welzijn te bevorderen en hun ontwikkelingspotentieel te optimaliseren.

Samenvatting van deze tekst

Hechtingsstijlen zijn een populaire theorie in de psychologie. Recent onderzoek toont aan dat ze niet altijd accuraat zijn voor het voorspellen van volwassen gedrag.
Deze theorie heeft beperkingen. Het erkent niet de invloed van factoren zoals sociale klasse, geslacht, etniciteit en cultuur op persoonlijkheidsontwikkeling.
De hechtingstheorie is te simplistisch en statisch. Recent onderzoek aantoont dat gehechtheid vloeiender en veranderlijk is. Dit varieert afhankelijk van de context van individuele relaties.
Er is kritiek op het model van veilige versus onveilige gehechtheid. Het model wordt als te beperkt beschouwd. Het onderschat belangrijke elementen zoals angst, vermijding en ambivalentie.
Mensen kunnen hun hechtingsstijl gedurende hun hele leven veranderen. Dit gebeurt met name in reactie op relaties. Het is cruciaal om dit te begrijpen in plaats van vast te houden aan een statische categorisatie.
Het is belangrijk om te erkennen dat hechtingsstijlen niet de enige factor zijn. Ze beïnvloeden interacties tussen mensen. Andere factoren zoals communicatiestijl, persoonlijkheid en culturele achtergrond spelen ook een rol.
Tot slot worden de impact van afwijzende-vermijdende hechtingsstijlen en het belang van genezing benadrukt.

Tweet this

🔍 Nieuwe inzichten over gehechtheidstheorie onthullen de beperkingen van statische hechtingsstijlen en benadrukken de invloed van contextuele factoren! 🌱🧠 Ontdek waarom de theorie wellicht niet zo accuraat is als ooit gedacht. #Hechting Lees meer: wp.me/p8JRiM-LZm

Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.

Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.