Veel van ons zijn opgegroeid in huizen waar echt ernstige problemen waren. Vaak is het moeilijk om de betekenis achter acties van anderen te begrijpen. Ouders nemen kinderen in de hoop dat zij hen gelukkig zullen maken. Ze hopen ook dat kinderen hen zullen afleiden van hun eigen problemen.
Wanneer de kinderen niet in staat zijn om die leegte te vullen, krijgen ze de schuld. De ouders laten hen geloven dat de kinderen van nature slecht zijn.
Zulke mensen maken hun eigen hel. Ze geloven dat ze de mensen om hen heen gelukkig moeten maken met hun aanwezigheid.
Een groot deel van dit proces betekent voor mij het ongedaan maken van deze manier van denken. Ik moet mezelf opnieuw uitvinden. Mijn zenuwstelsel mag niet langer denken dat mijn veiligheid afhangt van het consequent zorgen dat anderen zich ‘goed voelen’.
Wanneer je voortdurend probeert de emoties van anderen te interpreteren, kan dit wijzen op een onveilige hechtingsstijl. Als je je afvraagt of ze kwaad op je zijn, is dat ook een aanwijzing.
Dit betekent:
Als we opgroeien in een huis met een ouder die onvoorspelbaar is, leren we die ouder voortdurend te observeren. Dat gebeurt ook als die ouder zich afzondert, stil is, woedend wordt of ons klein houdt.
Als we dit vroeger al moesten doen, doen we het nu weer als volwassenen. We kunnen dan praten over wat er niet toe doet. We denken dat iemand boos op ons is. We zijn bang dat we iets verkeerd doen.
Voorbeeld:
We zijn op stap met vrienden en vertellen een verhaal. Een van onze vrienden bezienswaardigheden. Na afloop denken we na over wat die zucht betekende. Of hoe we hen beledigden. We zoeken naar de betekenis van iedereen.
Het probleem is dat onze rol als volwassenen niet is om de betekenis achter de acties van mensen te vinden. Dit is gewoon een copingmechanisme dat we hebben ontwikkeld vanuit een disfunctionele opvoeding.
We zijn verantwoordelijk voor het delen van onze problemen met anderen, niet voor hoe ze zich voelen. Toen ik beter werd, besefte ik hoe belangrijk het is om je emoties te kunnen uiten.
Gezonde emotionele verantwoordelijkheid ziet er als volgt uit:
Als iemand boos is, kunnen ze dit direct aan mij vertellen. Als ik boos ben, moet ik dit direct aan mensen vertellen. In plaats van iemands emotionele toestand aan te nemen zoals ik als kind moest doen, vraag ik het als volwassen.
Gezonde emotionele verantwoordelijkheid ziet eruit als:
Als ik het vraag en iemand zegt dat er niets aan de hand is, eer ik dit als waarheid. Ik zie het niet als een uitnodiging om te blijven doorgraven.
Als ik iemand van streek maak, is dat oké. Volwassenen kunnen boos worden. Het betekent niet langer dat ik slecht ben zoals toen ik een kind was.
Als iemand me van streek maakt, moet ik voor mezelf opkomen. Zo stel ik grenzen vast.
Net als de meeste mensen had ik geen idee hoe je emotioneel gezond kon zijn. Ik groeide op in een codependent gezin. Als kind leerde ik dat het mijn taak was om de emoties van anderen te lezen. Ook voel ik me verantwoordelijk voor de emoties van anderen, net zoals ik verantwoordelijkheid voel voor mijn eigen emoties.
Toen ik opgroeide, was ik zeker hypergefixeerd op de reacties van mensen om me heen. Zelfs vandaag worstel ik af en toe met deze gedachtelus – patroon “Wat bedoelen ze eigenlijk?” Ook geloof ik dat het moeilijk is om een patroon te doorbreken. Dit geldt vooral als je opgegroeid bent in een codependent huis.
De vraag is “hoe herstellen we of maken we er een veilig bestaan voor onszelf van”? Je weet al jaren wat er mis is. Elke dag val je nog steeds voor dezelfde oude emoties.
Het is moeilijker om uit de cirkel te komen dan het lijkt. We doen al jarenlang inspanningen. Ik hoop dat we allemaal de kracht krijgen om onze inspanningen voort te zetten. Zo kunnen we uiteindelijk uit de cirkel komen.
Vragen voor jou!
- Herken je deze patronen van codependentie in je eigen leven of in je opvoeding?
- Op welke manieren uit jij emotionele verantwoordelijkheid in je relaties?
- Welke stappen kan je vandaag nemen om je emotionele gezondheid te versterken?
- Hoe denk je dat een gezonde hechtingsstijl eruitziet in volwassen relaties?
- Welke van de genoemde zelfgenezingstechnieken spreekt je het meeste aan, en waarom?
Laat je gedachten de vrije loop en verken hoe deze inzichten jou kunnen helpen bij jouw persoonlijke groei.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie