Afkomen van psychische medicijnen zoals benzo’s is net zo moeilijk.
Het afkomen van benzo’s is vaak moeilijker – dan stoppen met alcohol, oxycontin, crack, cocaïne of elke andere chemische verslaving.
Er wordt me soms aangeraden om anders te denken over psychische medicijnen. Mijn moeder nam bijvoorbeeld al heel vroeg psychische medicaties en ze is ook 93 jaar geworden en nog heel levendig tot op het einde.
Ik neem diazepam (een benzo), een spierverslapper dat moet mogelijk maken om te kunnen slapen, en geen spierkrampen te hebben. Daar heb ik meer last van bij koud, nat en winderig weer.
Dit is het gevolg van een aangeboren rugletsel, zwaar werk te doen, parachute sprongen en paracommando oefeningen, en marathons en 100 km lopen, lange dagen werken gedurende jaren en te weinig rusten. Veel bewegen was immers goed. Het bezorgde me endorfines die dan weer de pijn verzachten. Maar met veel lopen komt ook slijtage aan gewrichten en pezen, waardoor je in een situatie komt dat je plots moet stoppen, of ik overbelaste mijn rug door bijvoorbeeld plafonds te steken waardoor het sporten onmogelijk werd voor een bepaalde tijd.
De afgelopen 2 maanden heb ik de dosis gehalveerd benzo die ik nam gehalveerd. Ik heb dan wel al een tijdje meer nachtmerries gehad.
De reden is dat het gewoon chemicaliën zijn die chemische effecten hebben waar je lichaam zich aan aanpast. En we weten allemaal dat het chemische effect niet zal blijven bestaan.
Dan komt er een prijs aan als je zo’n middelen als benzo’s blijft gebruiken.
Bekijk maar eens de gevolgen van benzodiazepines op lange termijn.
Het enige wat je hoeft te doen is antidepressiva onttrekking of benzodiazepine onttrekking te bekijken op Google en je zult zien wat ik bedoel. Zoveel mensen lijden omdat we de oorzaak van het probleem niet aanpakken.
De oorzaak bij mij is natuurlijk de slijtage aan mijn ruggenwervels en tussenwervelschijven, waardoor mijn rugzenuwen geactiveerd worden als ik lig, zit of sta in bepaalde posities gedurende een lange termijn, maar ook het niet aan elkaar gegroeid zijn van bepaalde delen van wervels. Je zou kunnen spreken van een bijna open rug ten gevolge van vroeggeboorte of een overgevoelige onderrug. Die onderrug werd ook verzwakt door spuiten om de pijn te verminderen.
Aan mijn rugproblemen valt eigenlijk weinig te doen, behalve het versterken van de spieren daarrond, een goede buikademhaling, stress vermijden, ontspannen (wandelen) in de natuur, zachte stretching (Yin Yoga), meditatie verschuiving. Operatief is er geen zekerheid dat er een verbetering en vermindering van de pijn zou zijn. Het vermoeden is dat het probleem zich dan zou gaan verschuiven. Eigenlijk doe ik veel van de groeitaken die we in deze blog aanbevelen.
Als ik geen groeitaken doe, en niet heel bewust ben van mijn lichaam (te veel in mijn hoofd en niet in het heden) dan loop ik het risico verkeerde bewegingen te doen, en ik neem benzo’s dan is het alsof je een glas in je voet hebt en in plaats van het glas eruit te halen, je er gewoon een pleister op doet en jezelf een pijnstiller heeft. Je lost het probleem zo niet op. Je maskeert het gewoon. En ondertussen word je verslaafd.
Omdat de hoofdoorzaken van je symptomen zich op andere manieren zullen blijven manifesteren. Als je dan eindelijk probeert van je medicijnen af te komen, gaat het aanvoelen als een terugval… of erger.
Maar er is een betere manier volgens mijn ervaring om van benzo’s af te komen
Je moet het stap per stap doen, met kleine beetjes. De glimmers op zoeken tijdens de dag. Het gruwelijke nieuws per dag beperken tot 30 min en zeker niet ’s avonds kijken voor het slapen gaan naar gruwelijke beelden. Het is ook belangrijk van in een gemeenschap te zijn waar je vredig kunt praten en waar niet de doemscenario’s en complottheorieën en haatspeeches aanbod komen.
Het is belangrijk van een kalm lichaam te hebben en een frisse geest.
Wat eet je? Hoe slaap jij? Ga je elke dag buiten? Beweeg je elke dag? Hoe gaat het met je ademhaling? Hoe gaat het met je gedachten? Ben je omringd door mensen die je voeden en vice versa? Het is een reis en je kunt het doen, maar het is altijd en in alle opzichten, aan jou.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq
