Hoe op de juiste manier te zorgen voor een ander?
In de loop van de jaren heb ik het moeilijk gevonden om de juiste balans te vinden. Het zorgen voor een ander en tegelijkertijd voor mezelf zorgen was lastig. Je hebt dan wat Alice Miller noemt: een drama van het begaafde kind.
Alhoewel het zeker en vast een christelijke opdracht is om zorg te dragen voor je medemens, is het natuurlijk geen echte liefde. Het is geen echte liefde als je je afspraken niet op lange termijn kunt volhouden.
Ben je het daarmee eens?
Daarom is het wel goed om even je familiegeschiedenis na te gaan. Stel jezelf de vraag welke positie je innam in je ouderlijk huis. Was je diegene die min of meer moest doen dan je andere broers of zussen? Waren er problemen in je ouderlijk huis die je diende op te lossen? Dan zou het wel eens kunnen zijn dat je christelijk engagement beïnvloed is. Het kan komen door die slachtofferrol. Misschien is het de rol van vader of moeder waarin je werd geduwd.
Als Christen ben ik er ook van overtuigd dat de liefde van Jezus deze wonden kan genezen. Vaak heb je je ingezet uit angst. Soms komt dit door manipulatie. Die angst en slachtofferrol die je misschien opnam kan genezen. Dit gebeurt doordat je de oneindige liefde ervaart van Jezus. Op die manier ben je niet meer afhankelijk van de waardering van anderen.
Uiteraard is het zeer belangrijk dat je je gevoel van afhankelijkheid van waardering van anderen beperkt. Maar het is ook zo dat wanneer je open uitkomt voor wie je bent, je grote verlichting voelt. Dan mag je de afkeuring van anderen natuurlijk niet belangrijk vinden.
Daarnaast is het vinden van een ondersteunende gemeenschap die voor elkaar zorgt zeer belangrijk.
Je kunt deze ondersteuningsgemeenschap vinden door te zoeken naar een gemeenschap. Dit is een belangrijke bedoeling. Het is één van de mogelijkheden. Je kunt die natuurlijk ook vinden door te bloggen, waardoor je met mensen in contact komt die je ideeën waarderen.
“BEGAAFDHEID KAN EEN STRUIKELBLOK WORDEN.”
Het drama van het begaafde kind.
Bijna 34 jaar geleden schreef een Zwitserse therapeute nm. Alice Miller een essay met een zeer grote invloed: het Drama van het begaafde kind.
Alice Miller werd geboren op 12 januari 1923 in Lvov, toen Polen. Nu is dat Oekraïne. Haar geboortenaam was Alicja Rostowska. Op 14 april 2010 is zij overleden in Saint-Rémi-de-Provence.
BEGAAFDHEID ALS STRUIKELBLOK: OVER HET DRAMA VAN HET BEGAAFDE KIND.
(Uit het boek van Louis Sommeling: Leren leven en studeren. Info)
Bij de studentenpsycholoog.
Het zijn meestal geen zwakke, maar juist sterke persoonlijkheden die bij een studentenpsycholoog aankloppen.
- Vaak doen ze ook dienst als praatpaal voor hun vrienden of vriendinnen.
- Velen zijn al van heel vroeg gewend om de gaten die in een gezin vielen door dood te vervangen. Verlies of afwezigheid van een ouder vullen ze ook op.
- Zagen ze een verdriet of angst in hun ouders. Merkten ze dat ouders hun eigen bestaan zin probeerden te verlenen door veel te verwachten van hun kinderen? Dan namen ze op jonge leeftijd al de beslissing hun eigen problemen opzij te zetten. Ze zetten zich in voor de ander.
- Zelfs als er een probleembroertje of – zusje was, die alle aandacht vroeg, kozen zij ervoor om hun eigen problemen zelf op te lossen.
- In zekere zin moet de wereld het natuurlijk van dit soort mensen hebben, want het zijn wereldverbeteraars.
Almachtsfantasie wordt een struikelblok.
Maar hun kracht kan tegelijkertijd hun struikelblok worden.
Waarom ze vastlopen en om hulp vragen is, omdat ze uit balans geraakt zijn.
Ze hebben het zorgeloze kind in zichzelf begraven. Ze hebben hun eigen gedachten en gevoelens opzij gezet. Daarom weten zij niet goed wie zij zelf zijn.
Als je mijn verhaal kent, zul je wel enkele gelijklopende ervaringen vinden.
Volgens Alice Miller lijden sommigen aan wat trefzeker ‘Het drama van het begaafde kind’ is gaan heten (Miller (1979). Wanneer je aan een student uitlegt wat Miller bedoelt, zal de student vaak zeggen: ‘dat is nu precies zoals ik ben’.
De ‘almachtsfantasie’ – de wereld redden, ouder spelen voor ouders – is een troostfantasie. Het bedekt een diepe afgrond van verdriet en vermeende leegheid.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie