Verlatingsangst verwerken

verlatingsangst verwerken

Uit elkaar gaan kan onze kernverlatingswonden triggeren. Het ego begint verhalen te vertellen als: “Ik ben niet goed genoeg.” of “Ik ben niet lief genoeg voor iemand om te blijven.” Velen van ons dragen een verlatingsangst die we dienen te verwerken door een trauma.

Sommigen maken emotionele verwaarlozing in de kindertijd mee door een zorgouder of gedurende een deel van ons verleden toen we verbinding nodig hadden werd liefde ons ontzegd. Mogelijk is ook dat een persoon ons heeft verraden of gepest.

Wanneer we een relatiebreuk ervaren, komen die gevoelens allemaal terug naar de oppervlakte en kunnen we een beeld gaan internaliseren over wie we zijn. ‘Niet goed genoeg’, ‘Niet in staat om iemand te houden’, ‘Nooit gekozen’.

Ons ego kan veel verhalen creëren om verlies te begrijpen.

Deze ego gedachten zullen de verlatingsangst niet verwerken. Het is een copingstrategie uit het verleden om ons te beschermen. Door het proberen te begrijpen pasten we ons aan de situatie.

Gewoonlijk vat het ego afwijzing buitengewoon persoonlijk op. Het is hoe we ons waardevol of essentieel gaan voelen. Terwijl het in werkelijkheid uiteenvalt om een ​​groot aantal verschillende redenen.

Sommigen van hen hebben absoluut niets met ons te maken.

Enkele strategieën om verlatingsangst te verwerken:

  1. Beweeg je lichaam: de geest heeft de neiging om na de breuk in snelle gedachten te gaan vanwege de vecht- of vluchtreactie. Beweeg je lichaam om gedachten/emoties te veranderen.
  2. Probeer jezelf niet uit de pijn te praten: “Hij was een eikel.”, “Ze was egoïstisch.”, “Ik ben toch beter af.”, “Ik heb niemand nodig!” zijn allemaal dingen die we vaak tegen onszelf zeggen en ze werken zelden. Het is oké om verdrietig te zijn. Wees lief voor jezelf, check jezelf in, laat jezelf huilen. Iemand verliezen van wie je houdt doet altijd pijn. Blijf rustig ademenen wanneer die gedachten bij je binnenkomen .
  3. Probeer geen impulsieve beslissingen te nemen. De verlatingswond kan intense hormonale en chemische reacties in het lichaam veroorzaken. Soms doet dit ons geloven dat we niet zonder een persoon kunnen leven, dat we ze terug moeten hebben, of dat we een vreselijke fout maken door uit elkaar te gaan. Geef jezelf wat ruimte. Laat de emoties tot rust komen voordat je een beslissing neemt of emotionele keuzes overhaast

Mijn gedachten gaan automatisch naar dat onze ex-partner de liefde met iemand anders deelt of gelukkig is zonder mij, wat me verdrietig maakt. Ook al ben ik om goede redenen vertrokken!

Als dit gebeurt, voel ik woede. Onder de woede zit angst en de stem erachter die zegt: “Waarom houdt iemand niet gewoon van me?”

Zelfs als je ervoor kiest om uit elkaar te gaan als je weet dat de relatie niet is wat je wilt, kan het nog steeds zo pijnlijk voelen. Ik geloof dat dit het rouwen is van de droom die we eigenlijk willen – het partnerschap dat we echt willen ervaren.

De droom is niet verdwenen, de samenwerking die je echt wilt is nog steeds mogelijk, alleen niet met de persoon met wie je het uitmaakte.

Mensen zijn erg snel om het slachtoffer te spelen of zichzelf te kalmeren door negatieve persona’s van je partner te creëren. Zelfs als je partner een giftige persoon was, helpt het je nog steeds niet om te genezen of vooruit te komen. Het houd je vast en machteloos.

Ik moest mezelf blijven vertellen: “Hun keuzes zijn een weerspiegeling van hen en wat er dan van binnen gebeurt. Dit gaat niet over mij!”

Ik moet mezelf eraan herinneren dat niet elke situatie verlating is, ook al voelt het zo. Ik personaliseer een keuze die ze moesten maken voor hun eigen genezing. Dat heeft niets met mij te maken. Ik besefte ook eindelijk hoe ik mijn behoeften opgaf om die van hen te overtreffen.

Het voelt alsof je borstorganen worden gedraaid en gestoken met een steriel mes. Dat doet me denken aan uit elkaar gaan. Het triggert de hoeveelheid pijn die we vasthielden en onderdrukten. Dat geeft het aan hoeveel van ons innerlijke zelf gedissocieerd is om de pijn in de kindertijd niet te voelen!

Gepubliceerd door johanpersyn

Het is niet genoeg om klinische beschrijvingen en wetenschappelijke proefschriften te vinden over aandoeningen en hun symptomen. Ook is het niet nuttig om alleen over het verdriet van de slachtoffers te schrijven. Soms hebben we voorbeelden nodig - voorbeelden van het leven - van het gedrag dat deze mensen vertonen en een vertaling van wat echt is, echt aan de hand, voordat we het kunnen internaliseren en de informatie toepassen in ons eigen leven. Maar dikwijls hebben we ook iemand nodig om te luisteren naar onze reactie op die verhalen en gebeurtenissen in ons leven. Daar wil ik mijn ervaring met u delen om samen te groeien in kwalitatievere opvoeding en beleving.

Voeg hieronder een reactie toe!