Er is veel geschreven over de verlies- en rouwervaringen van kinderen die door de vele uitdagingen van het pleegzorgsysteem navigeren.
De traumageschiedenissen, waaronder verwaarlozing, misbruik, verlating en andere gecompromitteerde situaties die leiden tot het trauma van verwijdering uit het geboortegezin. Verliezen maken deel uit van het verhaal van elk pleegkind.
Veel minder informatie is er over hoe pleegouders omgaan met het verliezen van een pleegkind moeten omgaan.
Men beschouwt dit als behorende tot de vaardigheden van pleegouders. Er zijn weinig pleegouders die durven schrijven over hun ervaringen. Hoewel de pleegouders heel veel liefde geven aan hun pleegkind zijn er weinig blogs daarover. Hun hart is er dus vol van, maar geen blogs, is merkwaardig!
En al zeker niet over hun verlieservaringen. Bovendien veronderstel ik dat men selecteert op het aankunnen van verlieservaringen? Ik heb niet dat gevoel. Daarbij denk ik dat de veronderstelling leeft ze dat zomaar aankunnen. Selecteert men bij pleegzorg op veerkracht? Of is het pleegkind en de biologische ouders terug samenbrengen niet het einddoel in sommige gevallen?
Het selectieteam heeft blijkbaar een glazenbol dat die verwerking van verlies vanzelf zal verlopen.
Dat je als pleegouder zo’n verlieservaring meemaakt, is moeilijk. Het probleem is dat begeleiders daar niet op vooruitlopen. Dit lijkt me één van de oorzaken van de moeilijkheden om een grotere recrutering van pleegouders te verkrijgen.
Pleegouders delen hun persoonlijke positieve ervaringen zelden. Binnen online gespreksgroepen bestaat er veel negativiteit. Daarom komt er geen schot in de zaak. Pleegouders delen hun persoonlijke positieve ervaringen zelden. Binnen online gespreksgroepen bestaat er veel negativiteit. Daarom komt er geen schot in de zaak.
Dus is er verbetering mogelijk in de begeleiding van een overgang waar het pleegkind het pleeggezin verlaat. De typische uitspraak is dan “je gaat het moeten loslaten”. Maar soms ook “Je had daar dan maar ook niet moeten voor kiezen.”
Veel potentiële pleegouders haken volgens mij af. In het bijzonder doen crisisopvang pleegouders dat. Dit gebeurt omdat er geen werkwijze wordt voorgesteld hoe ze dit dan moeten doen “loslaten”.
Het tekort aan pleegouders voor broers en zussen.
Het tekort aan pleegouders betekent dat veel van deze kinderen de kans verliezen om veilig in een gezin te leven. Het gevolg is het verliezen van de banden met broers en zussen en uitgebreide familieleden. Het verlies van hun gemeenschap kan permanent zijn, nog groter. Deze broers en zussen worden gespreid. Of ze blijven in een instelling. Het contact met de ruime familiekring valt hierdoor in de meeste gevallen praktisch weg. Zelfs de aanwezigheid van L op een eerste communie van zijn broer leek niet mogelijk.
Toch krijgt ons pleegkind een enorm geluksgevoel van familiefeesten. Ze staat dan verrast dat ze zo’n grote familie heeft. Dat draagt bij aan haar gevoel van zekerheid. Het is ook een bevestiging van gelijkwaardigheid aan andere kinderen wanneer deze over hun familie vertellen.
Voor anderen is het verlies “dubbelzinnig” omdat men pogingen doet tot hereniging. Biologische ouders krijgen de kans om veranderingen aan te brengen. Deze veranderingen stellen hen in staat de voogdij over hun kinderen terug te krijgen.
Wat als het kind dan geen stem krijgt?
Als het kind dan geen stem krijgt, is het probleem duidelijk. Het “systeem” kan de ex-pleegouders geen rol geven. Ze worden buitengesloten in het proces. Dat maakt het voor ex-pleegouders bijzonder moeilijk. Dat is geen stimulans om aantrekkelijk te zijn voor nieuwe pleeggezinnen.
Als een kind vanwege een persoonlijkheidsstoornis niet meer permanent in het pleeggezin kan verblijven, kan het niet blijven. Het domiciliëringsadres komt bij de biologische ouders. Dit gebeurt zelfs al is er geen sprake van een geslaagde hereniging.
De ex-pleegouders komen in de vrijwilligheid terecht. Ze blijven meestal het ex-pleegkind ondersteunen wanneer de biologische ouder faalt. Bijvoorbeeld de biologische ouder verliest de identiteitskaart van het kind. Op die manier krijgt het kind geen toegang tot het ziekenhuis. De ex-pleegouder wordt opgebeld. Het ziekenhuis vraagt de kosten te betalen.
Als pleegouders er niet in slagen een hereniging tegen te houden. Deze hereniging is onterecht voor hen. Dan begint er een lange juridische strijd. Er volgen jaren van rechtszaken. De biologische ouders zullen ernaar streven de beëindiging van hun ouderlijke rechten te voorkomen.
De ambiguïteit zelf is zijn eigen trauma voor alle betrokken partijen.
In het bijzonder voor het pleegkind zijn de beslissingen ambigue. In de meeste gevallen krijgt het kind op korte termijn een nieuw thuis. Het kind voelt ook de frustratie aan bij zijn ex-pleegouders in een voor hem of haar onzekere toekomst.
Kun je dit voorkomen?
Ik denk van wel. Betere communicatie kan daarbij helpen. Een langzamer proces en een opvolging van het rouwproces bij de ex-pleegouders zijn ook belangrijk.
Als dit systeem er niet is lijden ook ze onder enorme gevoelens van verlies en verdriet.
De training die pleegouders krijgen is essentieel. Het bereidt hen voor op deze unieke opvoedingservaring. In veel gevallen betekent dit het kunnen “loslaten”.
Ik heb mijn twijfels over het bestaan van dergelijke training. Maar ik maak me nog meer zorgen over het opvolgingssysteem van het rouwproces van pleegouders. Wellicht bestaat daar wel een tekst over. Betekent dat echter dat men een methode aanreikt en traint om zich daarop te kunnen voorbereiden? Nee, ik denk het niet. Toch zelf niet ondervonden.
Het is een feit dat de rechten van pleegouders minimaal zijn.
Men houdt nog minder rekening met pleegouders die in de vrijwilligheid terecht komen.
Men betrekt hen minimaal bij de selectie van de nieuwe pleegouders of voorziening. Men betrekt hen ook niet bij de gevolgde weg voor zo’n transitie. Hun ervaring met het pleegkind en hun inbreng wordt eerder als een storende factor beschouwd.
Het behandelingsplan voor ons pleegkind L. kwam niet in aanmerking bij de matching van de selectie dienst bij pleegzorg. Men sprak er ook niet over met de begeleidingsdienst van het nieuwe pleeggezin.
Alle communicatie die we over het behandelingsplan hadden met een stagiaire van de voorziening kwam in de prullenmand terecht.
Men wiste onze rol als crisispleegouders en later als ondersteunende pleegouders uit. Deze informatie kwam niet terecht bij de nieuwe pleegouders. Het stond ook niet in het verslag voor de jeugdrechter!
Het was ook niet terug te vinden in het verslag van de jeugdrechtbankconsulente. Dit verslag moest dienen voor de beslissing van de jeugdrechter over onze toekomstige rol.
Dit had niet alleen de vrijwilligheid tot gevolg. Maar ook dat we niet de kans hadden het punt te maken. Zelfs met de begeleiding van een advocaat konden we dit niet doen. Ze deden hierdoor de hechting van L. aan onze gezinsleden teniet. Hierdoor ontstaat een onveilige hechting door de lange periodes. Deze periodes zijn 10-12 weken voor een kind van 3 jaar. Deze wachttijd is tussen de vakanties waarop we beiden wachten. Dat is een bijkomend trauma voor L. En niet de ideale ingesteldheid voor een betere hechting aan het nieuwe gezin.
Dergelijke werkwijze maakt het rouwproces voor ons als pleeggezin het er niet gemakkelijker op.
We beseffen maar al te goed dat het een vaardigheid is om het kind van iemand anders op te voeden. Het begeleiden van een kind voor onbepaalde tijd vraagt om specifieke vaardigheden. Deze taak vereist ongelooflijke kracht, geduld, toewijding, vastberadenheid en veerkracht.
Het omgaan met de blokkades is schrijnend. Deze blokkades verrijzen door het niet afstemmen van verschillende betrokkenen. Nu zijn we buiten spel gezet.
Zelfs de data waarop transitie zou plaatsen hebben vertelde men ons te laat. Zelfs de verwittiging voor de zitting waarop die beslissing zou vallen mailde men ons niet. We ontvingen ook geen dagvaarding. Maar 17 uur voordien belde de rechtbankconsulente ons op. De jeugdrechter leek, gezien zijn reactie, niet op de hoogte te zijn.
Dat de jeugdrechter onze afwezigheid op die zitting aangreep om onze betrokkenheid in vraag te stellen was een kaakslag.
Je zou vermoeden dat ook hier van bepaalde betrokkenen sprake was van manipulatie.
Ook op de zitting van 6 augustus 2021 dagvaardde men alle partijen. De jeugdrechter besloot over de vrijwilligheid van onze inbreng. Dit betekent de vrijwilligheid van de nieuwe pleegouders om onze participatie wel of niet te willen. Men belde op dat aanwezigheid niet nodig was omwille van “corona”.
We waren dan ook de enige zorgouders die aanwezig waren en werden niet opgebeld over het zogenaamde “corona gevaar”. Onze advocaat stelde om te beginnen vast dat het dossier niet aanwezig was.
Enkele dagen voor de zitting konden we onze opmerkingen overmaken over “het verslag.” Het bevatte veel fouten. Ook vermeldde het niets over de hechting van L. aan onze gezinsleden.
Een goede verstandhouding is zo nodig voor het pleegkind.
We blijven dus verweesd zitten met onze frustratie dat het heikel punt waarop de veerkracht van L. steunt, zijn hechting aan ons, zelfs geen punt was dat terug te vinden was. De nieuwe begeleidster van het nieuwe pleeggezin bevestigde dit. Ze zag dit als een belangrijk punt voor de nieuwe pleegouders. Voor beiden is dit belangrijk voor de ontwikkeling van een goede verstandhouding.
Een goede verstandhouding die als onmisbaar is voor een veilige hechting van het pleegkind aan de nieuwe pleegouders. Als je het zo belangrijk acht als pleegzorg dan moet je er ook de nodige tijd in steken. En dan is de vraag of vrijwilligheid van een van de partijen wel het juiste uitgangspunt is. Het plaatst het ex-pleeggezin in een verkeerde positie gezien hun ervaring met het pleegkind.
Vanzelfsprekend is het contra-intuïtief om je te hechten aan een kind waar je uiteindelijk afscheid van zult nemen.
De manier waarop dit afscheid verloopt is namelijk van vitaal belang ook voor toekomstige pleegouders. Ik vind het dan ook belangrijk dit verhaal te schrijven. Hierdoor ontstaat er bewustwording. Het is niet bedoeld ter afschrikking. Het doel is om te voorkomen dat dit contra-intuïtieve een struikelblok blijft voor veel potentiële kandidaat-pleegouders.
De complexiteit maakt het pleegouders sowieso niet gemakkelijk. Het wordt vooral lastig als een pleegzorgdienst niet over zo’n rouwproces reflecteert. Ze moeten erover communiceren en het hanteerbaar maken. Je zou verwachten dat dit standaard in het handelingsplan van pleegzorg zit, maar bleek bij ons zeker niet het geval.
Als men pleegouders garanties biedt dat je ze respectvol benadert in dergelijke sowieso moeilijke situaties, hoeft dit geen afschrikking te zijn voor pleegouderschap. Ze moeten volwaardig deelnemen aan de beslissing en niet pro forma. Uit wie bestaat het beslissingsteam?
Het gevaar lopen dat je je pleegkind verliest is de voornaamste reden waarom gezinnen niet meer inzetten op pleegzorg. Dan zou dat precies de volle aandacht moeten krijgen! De situatie zoals ze nu is versterkt en bevestigt het idee bij die overwegers dat pleegzorg uiteindelijk pijnlijk is.
Maar die garanties heb ik niet gezien.
Er zijn geweldige pleegouders die elke dag in dienst zijn. Ze bieden een tijdelijk, wellicht jarenlang, maar liefdevol en veilig toevluchtsoord. Dit is voor een gekwetst, lijdend kind of kinderen. Ze kunnen met dit contra-intuïtieve omgaan.
De expertise die nodig is voor het ‘werk’ van pleegouders omvat een belangrijk inzicht. Dit inzicht betreft de manier waarop het trauma dat het kind heeft meegemaakt, van invloed is op hun fysieke leven. Het trauma beïnvloedt ook hun emotionele leven. Dit omvat kennis van de “normale” en “abnormale”, verwachte taken in elke ontwikkelingsfase.
Stel dat u bijvoorbeeld weet dat een kind in de schoolgaande leeftijd seksueel is misbruikt.
Dan is het belangrijk om te begrijpen waarom dit kind bang kan zijn om zich te laten aanraken. Het kind kan verward doen over de juiste grenzen. Ook als het pleegkind zich op een geseksualiseerde manier gedraagt, is het makkelijker om met begrip te reageren. Wijsheid helpt in zo’n situatie. Het helpt om begrip te tonen en een rustige benadering te kiezen.
Als je weet dat een kind ‘s nachts gewelddadige taferelen heeft meegemaakt, ben je voorbereid op hyperwaakzaamheid. Je bent ook voorbereid op zijn slaapproblemen als gevolg daarvan.
Sommige kinderen pesten als een kind uit een ander land komt. Dit gebeurt ook als het ouders met een andere cultuur heeft. Als het in armoede leeft, gebeurt dit ook.
Door verwaarlozing kan het kind een achterstand hebben volgens zijn leeftijd in bepaalde domeinen.
Of kan de fysieke groei veel aandacht en energie opeisen. De band lichaamsgeest is kwetsbaar. Wellicht heeft het kind tijdens verwaarlozingsperiodes ‘dissociatie’ gebruikt als overlevingsstrategie.
Zowel door de achterstand als wanneer het kind grote sprongen maakt kan dit zorgen voor wrijving bij zijn klasgenootjes.
De periodes in de puberteit kunnen heftiger zijn. Dit komt door een minder stevige geest-lichaam band. Het hangt af van de mate waarin de onzekerheid uit de vroegkinderlijke periode is verwerkt.
Het is een bijzondere taak voor elke pleegouder om ook de kleine stappen vooruit te zien. Ze moeten het pleegkind in die kleine stappen erkennen en aanmoedigen.
Gelukkig zijn er fantastische juffen en meesters die deze stappen herkennen en aanmoedigen.
Ook als een kind ondervoeding had in de eerste levensmaanden, weet je dat je elke kleine vooruitgang dient te vieren. Of als er een gebrek aan lichamelijk contact was, vier je elke kleine stap vooruit.
Daarom raken ervaren pleegouders erg gewend aan het verwachten van moeilijk gedrag. Ze leren omgaan met pleegkinderen die ernstige problemen hebben met het vertrouwen van volwassenen. Maar niet iedereen in de samenleving heeft daar inzicht en begrip voor.
Als een pleegkind door een “onvoorspelbare” situatie de controle verliest, zoekt men snel verklaringen binnen pleegzorg. Men labelt gemakkelijk naar adhd of andere stoornissen. Als een pleegkind temperamentvol is, gebeurt dit ook. De naam “rilatine” verschijnt snel op de lippen.
Maar dit zijn mogelijke bijwerkingen van rilatine?
- Hoofdpijn. …
- Slapeloosheid en zelden moeite met inslapen, rusteloosheid en hyperactiviteit. …
- Nervositeit, zelden stress en zeer zelden een gevoel van spanning. …
- Hartkloppingen, zelden versnelde hartslag en verhoogde bloeddruk. …
- Misselijkheid en zelden buikpijn, braken en diarree. …
- Droge mond.
Kortom, de meeste pleegouders zijn op de hoogte van een breed scala aan emotionele uitingen. Deze uitingen komen van hun pleegkinderen. Deze uitingen vallen ver ‘buiten de norm’ als de communicatie vastloopt. Ze kunnen niet altijd rekenen op begrip. Het lijkt alsof ze falen in hun opvoedingsopdracht. Dit wordt dan nog eens overbelicht met het vergrootglas van de niet pleegouder of theoreticus.
Persoonlijke groei dankzij het pleegkind!
De invloed van eerdere persoonlijke verliezen is voor pleegouders niet meteen duidelijk. Dit gebeurt totdat ze overweldigd raken door onbewuste gevoelens. Deze gevoelens houden verband met het verlies van een pleegkind. Het overdenken op die gevoelens maakt dan persoonlijke groei mogelijk dankzij het pleegkind.
De dag dat de maatschappelijk werker hen informeert, confronteert sommige beginnende pleegouders met unieke gevoelens. Het is de eerste keer dat ze deze emoties ervaren. Ze ervaren deze gevoelens voor het eerst. Ze worden ermee geconfronteerd wanneer hun pleegkind zal verhuizen. Ze ervaren deze gevoelens als pleegouders. Het kind gaat terug naar hun geboortegezin. Dit gebeurt soms met voorafgaande kennisgeving of met weinig informatie.
Bij ons geen aankondiging, maar men stelde het voor als een gesprek over het behandelingsplan waar Annemie uren aangewerkt werd.
Dat behandelingsplan en een gesprek over de verplaatsing van L naar een nieuw pleeggezin kwamen niet aan bod. We waren stomverbaasd. We waren ook een beetje van slag. Kortom, onze zienswijze over het mogelijk traject voor L zijn toekomst mocht zelfs niet ter sprake komen.
Dit was hallucinant voor ons. We hadden al één en ander kafkaiaans meegemaakt. Enkele maanden voordien werd ons gevraagd of we een 18 maanden kind hadden kunnen uitleggen waarom L. niet bij ons mocht blijven.
De eigen geschiedenis van verlies en rouw van een pleegouder kan worden geactiveerd. Die pleegouder zal tijd nodig hebben om te rouwen. Ze moeten eerst het verlies van de plaatsing van dat pleegkind vanuit hun huis verwerken. Pas daarna kunnen ze een andere plaatsing accepteren.
Pleegouders hebben ondersteuning nodig om een ritueel voor hun rouw te ontwikkelen.
Een ondersteuning zonder oordeel van andere mensen is van groot belang. Velen beschouwen het verlies van een pleegkind als ‘slechts een deel van hun werk’. Je kunt verwachten dat pleegouders hun ervaring met het kind net dan willen delen in het belang van het kind. Dat willen delen is een onderdeel van het herstel in het rouwproces.
Er zijn veel factoren die van invloed zijn op de beslissing van de instantie om een kind te verhuizen. Pleegouders hebben vaak sterke gevoelens bij die verhuizingen.
Pleegouders vragen zich af “Hoe toon ik mijn verdrietige gevoelens zonder het kind te verontrusten en de plaatsing te ondermijnen?”
Mag ik weten naar wie het kind gaat?
Waarom is de beslissing genomen om het kind bij dat specifieke gezin te plaatsen?”
In de meeste instanties is er een teambenadering van pleegouderbureau, advocaten, pleegouders, biologische ouders en therapeuten.
Op sommige locaties is de professionele teambenadering van pleegzorg echter geen standaardpraktijk. Pleegouders lopen daar het risico zich gemarginaliseerd te voelen door hun instantie.
Pleegouders verwachten een belangrijke inbreng te hebben over “het belang van het kind”.
Zo kunnen pleegouders zich niet gerespecteerd en machteloos voelen. Dit gebeurt als men ze uitsluit van het delen van hun mening tijdens vergaderingen van de rechtbank, school of instanties. Het kan ook voorkomen als hun inbreng wordt gedevalueerd.
Dit kan een negatieve invloed hebben op hun zelfvertrouwen en gevoel van competentie in hun opvoedende rol.
Dit kan dan ook leiden tot wrevel en de relatie met het pleegzorgbureau ondermijnen.
Behandelt men Pleegouders als ambassadeurs voor pleegzorg?
Een pleegouder is niet alleen een onderdeel van een dossier. Een pleegouder is een bewust element van de samenleving met een invloedrijk netwerk. Als een pleegzorgtraject een succesverhaal wordt is het vreugde en mond en mond reclame voor pleegzorg à volonté. En is mond-tot-mondreclame niet de beste en meeste efficiënte wervingsmethode?
Angst voor het welzijn van het pleegkind en de kansen die het krijgt!
Pleegouders voelen begrijpelijkerwijs enorme angst in gevallen van ‘gelijktijdige planning’. Het doel is enerzijds mogelijke hereniging (terugkeer naar het geboortegezin). Anderzijds kan het adoptie zijn, of plaatsing in een voorziening. Sommigen hopen hun pleegkinderen te kunnen adopteren en anderen om hun opgebouwde band te behouden. Dit kan verschillen van land tot land. In België is het adoptieproces nog moeilijker dan een selectie voor pleegzorg!
Die hoop en angst is er ook als ze ondersteunende pleegzorg bieden ze eigenlijk perspectief biedende pleegzorg wensen te bereiken. Die hoop en angst is er ook als ze crisispleegzorg bieden en eigenlijk een netwerkplaatsing willen. Ik vraag me af in hoeverre en met welke procedure zulke beslissingen van een lokale pleegzorgdienst kunt gedaan maken?
Boycot netwerkscreening!
We uitten ons verzet tegen het niet verkrijgen van een netwerkscreening. We hoorden dat de verantwoordelijke er persoonlijk voor zou zorgen. Met de directie zou hij ervoor zorgen dat we nergens die kans zouden krijgen. We ondernamen de stap om zo’n procedure te starten in een andere provincie. Dit kan leiden tot een negatief advies. Er werd ons geschreven dat de lokale pleegzorg dienst hier niet mee akkoord was.
Op zo’n moment hadden we een advocaat moeten ingeschakeld hebben, want dat was pure willekeur. Ook blijkt dat het ministerie van “Beke” niet op de hoogte is. Het gaat om het recht op een netwerkscreening in onze situatie. Ook de kinderrechtencommissaris is niet op de hoogte.
Veel nieuwe pleegouders zijn zich niet bewust van al die verschillen. Ze kennen de stappen niet die ze kunnen ondernemen om dit te bereiken.
Biologische ouders kunnen aanzienlijke verbeteringen aanbrengen om de doelen te bereiken die zijn gesteld. Dit kan hun kind(eren) terug laten keren. De rechtbank kan ook de mogelijkheid van hereniging blijven toestaan. Dit kan met meer bezoek tussen biologische familieleden en het kind.
Graag zien en loslaten is een ambiguïteit!
In deze situaties vraagt men de pleegouders om hun eigen wensen opzij te zetten. Ze mogen worden verwacht zich meer in te zetten voor de biologische ouders. Dit ondersteunt het nieuwe of oorspronkelijke doel van hun geliefde pleegkind.
Omgaan met de ambiguïteit van wat de toekomst in petto heeft, is moeilijk. Het verlies van controle over de vraag of ze hun pleegkind kunnen blijven zien, maakt het nog moeilijker.
Een moeilijke oefening!
Het inschatten of de biologische ouders klaar zijn voor de hereniging is een moeilijke oefening. In sommige gevallen zijn er mindere kansen en andere waarden. Dit maakt het proces nog uitdagender.
Dit is zeker niet vanzelfsprekend als je engagement belandt in de vrijwilligheid. Want het uiteindelijk doel van pleegzorg was toch een weg terugvinden naar het gezin van oorsprong zodra het kan.
Pleegouders moeten hun gevoelens van hulpeloosheid en angst kunnen verwerken, terwijl ze vasthouden aan hun optimisme en dromen.
Maatschappelijk werkers moeten bereid zijn om met geduld en gevoeligheid te reageren op pleegouders. De bezorgdheid van pleegouders voor hun pleegkind kan worden uitgedrukt als een uitdaging. Dit kan een uitdaging vormen voor de beslissingen van de sociale werker en het pleegzorgbureau.
Het kan moeilijk zijn om niet defensief of afwijzend te worden. Pleegzorgdiensten zien zichzelf vaak als de experts. Het is belangrijk om een gesprek aan te gaan van actief luisteren met de pleegouders.
Het is belangrijk dat ze empathie en begrip uiten. Ze moeten erkennen hoe pijnlijk dit proces kan zijn voor pleegouders. Het is vooral moeilijk voor het pleegkind. Hoe worden de signalen dat het pleegkind op dat moment heeft geïnterpreteerd?
En wie zijn op dat moment de experten die advies zullen verlenen, eventueel aan een jeugdrechter? Is dat met een correct dossier? Daarin is de inbreng van alle partners weergegeven. Het dossier wordt beschikbaar gesteld voor de pleegouders.
Als hereniging plaatsvindt, kunnen pleegouders verwoestend verdriet ervaren.
Pleegouders hebben de steun van alle betrokkenen nodig en verdienen deze om hun verlies te verwerken. Pleegoudergroepen kunnen nuttig zijn als ze niet vervallen in een klaagzang en handvaten aanreiken voor herstel.
Maatschappelijk werkers van de pleegzorgbureau moeten hun rol begrijpen bij het helpen bij dit rouwproces.
Zij kunnen de pleegouder doorverwijzen naar een therapeut die gespecialiseerd is in verlies en rouw. Personeelsleden van pleegzorg staan onder druk om een plaatsing te vinden. Ze kunnen daarom een rouwende pleegouder vragen om een andere plaatsing te aanvaarden.
Het is het beste om te verwachten dat de pleegzorgdienst die plaatsing alleen doet. Dit moet gebeuren wanneer de pleegouders aangeven dat ze er klaar voor zijn. Maar in de praktijk werkt het zo niet! Door gebrek aan scholing, personeel en budgetten, willen ze dat niet! Het gebrek aan geduld heeft echter een grotere kost voor de samenleving door het gebrek aan pleeggezinnen.
Tijd nemen en krijgen om te rouwen.
In therapie of door zelfgenezing kunnen pleegouders de moed krijgen om voorbij hun geïdentificeerde gevoel van woede te gaan. Zo kunnen zij het verdriet en de pijn die ze ervaren uiten. Ze kunnen toestemming krijgen om zich op zelfzorg te concentreren. Ze moeten aandacht besteden aan hun behoefte aan tijd alleen om te rouwen.
Gaandeweg kunnen de meeste pleegouders zich geleidelijk aanpassen aan het verlies van een bepaald pleegkind. Voor dat kind zal er altijd een speciaal plekje in hun hart zijn. We vinden dat er een plek nodig is om te rouwen. Het is ook belangrijk om jouw ervaring met het pleegkind te delen. Met deze voorwaarden zullen de meeste pleegouders in staat zijn om van een ander kind te houden.
Verlies en rouw zijn een volledig onderdeel van de ervaring van pleegzorgouderschap. Ze hebben een invloed op iedereen die bij dit systeem betrokken is. Het is geen onderdeel dat je kunt verdringen, onbespreekbaar maken of bestraffen.
Emoties erkennen!
Het is belangrijk voor zowel hun welzijn als voor de kinderen onder hun hoede. Het helpt pleegouders deze krachtige emoties op een gezonde manier te erkennen, te uiten en te beheersen.
Kinderen leren van volwassenen hoe ze moeten rouwen, hoe ze hun verlies kunnen erkennen. Ze leren van hun ouders hoe ze hun gevoelens kunnen eren. De manier hoe pleegouder met het verliezen van hun pleegkind omgaan is een leerervaring. Dit geldt ook voor de andere kinderen van het gezin. Weet je dat het openstaan voor een pleegkind dikwijls een eigenschap is die van generatie naar generatie wordt meegegeven?
Pleegouders zijn vaak de eerste leraren in het op een gezonde manier uiten van emoties voor mishandelde en verwaarloosde kinderen. Om de rouwende kinderen onder hun hoede te ondersteunen, moeten ze begrip en steun krijgen voor hun verdriet.
Steun elkaar in de commentaren!
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie
Lees ook
