Trauma wordt in het lichaam opgeslagen.

Ons sympathische zenuwstelsel heeft een chronische activering van onze vlucht- of vechtreactie.
Wanneer ons sympathische zenuwstelsel wordt geactiveerd, voelt ons lichaam alsof we in echt gevaar verkeren.

Voor velen van ons, die met stress leven ten gevolge van narcistisch misbruik, hebben we een chronische activering van het sympathische zenuwstelsel.
Sympathische activering van het zenuwstelsel laat ons zeer reactief, gespannen reageren en we zijn niet in staat nieuwe informatie op te nemen.

Als je ooit een andere persoon of jezelf hebt zien ‘overdreven reageren’, zie je eigenlijk een toestand van het zenuwstelsel.
Velen van ons zitten hierin vast.


Een van de belangrijkste onderdelen van hoe trauma ons zenuwstelsel beïnvloedt, komt van onze nervus vagus.

De nervus vagus begint bij de hersenen en maakt verbinding met elk orgaan in het lichaam. Elke seconde van de dag is er een communicatiesnelweg. De nervus vagus speelt een belangrijke rol bij het activeren van ons parasympathische zenuwstelsel.

Het parasympathische zenuwstelsel is onze rust en verteringsreactie.
Als we ons in ons parasympathische zenuwstelsel bevinden, voelen we ons ontspannen, sociaal verbonden, vredig, creatief, en in staat om nieuwe informatie op te nemen zonder ons bedreigd te voelen.

Om onze nervus vagus te stimuleren en toegang tot deze parasympathische toestand, moeten we oefenen.
We moeten ons lichaam deze veiligheid leren.


Een manier om te beginnen met omkering van de chronische activering

Ten eerste is de snelste manier om deze activering te voelen zonder uw lichaam te forceren, is door 3 * diepe * langzame ademhalingen.

Daarna dien je zeer langzame uitademingen uit te voeren.
Ga daarna een minuutje zitten en voel het verschil.
Niettemin oefen je elke dag.
Vervolgens bouw je intussen je vrede op.
We willen allemaal de magische oplossing en dat is een illusie.
Babystapjes nemen, consistente herhaling en toewijding geneest.