We hebben echt een epidemie van codependentie.

Codependentie-conditionering komt zo vaak voor, dat het als ‘normaal’ wordt beschouwd. Een ‘normaal’ dat zoveel leed kan veroorzaken als we niet het werk doen om het af te leren.

Geschatte leestijd: 2 minuten

Wanneer we codependentie-conditionering hebben, weten we niet waar we eindigen en iemand anders begint.

Dit gebeurt als kinderen wanneer we opgroeien in gezinnen waar geen duidelijke grenzen zijn. Zonder grenzen creëert de emotionele toestand van één persoon de emotionele toestand van iedereen in huis.

Als kinderen leren we om hyperwaakzaam te worden voor de volwassenen om ons heen.

Het is een adaptief overlevingsmechanisme dat we doorzetten tot in de volwassenheid, waar we altijd naar anderen kijken voor goedkeuring of bevestiging.

Mijn codependentie-conditionering manifesteerde zich als prettig zijn voor mensen en hoge reactiviteit op de gedachten of gevoelens van andere mensen.

Reactiviteit is gebruikelijk binnen codependentie.

We geloven immers dat de meningen of kritiek van mensen op ons in feite een weerspiegeling zijn van wie we zijn.

Dit komt omdat we zijn losgekoppeld van ons ware zelf. We weten gewoon niet wie we zijn, of we worden beschaamd om wie we zijn.

Genezing van codependentie-conditionering stelt ons in staat om autonome volwassenen te worden.

Het stelt ons in staat om onze behoeften en grenzen aan te pakken, + ons volledig uit te drukken zonder de chronische angst voor kritiek.

Manieren om met genezing van codependentie-conditionering te beginnen:

  1. Maak bewust kleine momenten in je dag waarop je helemaal alleen bent en iets alleen voor jezelf doet. Ik doe dit ‘s ochtends met mijn routine.
  2. Begin met het stellen van duidelijke grenzen rond je tijd, energie, en je eigen behoeften.
  3. Eer het innerlijke kind bij jezelf. Gezinnen met codependentie-conditionering brengen meestal veel chaos en onvoorspelbaarheid met zich mee vanwege een gebrek aan emotionele grenzen.
  4. Begin vriendelijk tegen jezelf te praten. Pauzeer om te vragen “Wat heeft mijn innerlijke kind nu nodig?” Mantra: Ik hoef mezelf niet langer te verraden om bemind te worden.