De tekst gaat over hoe we geconditioneerd zijn om te geloven in het relatiesprookje. We groeien op in gezinnen waar we getuige zijn van disfunctionele of beledigende relaties en missen daardoor een echte kwetsbare emotionele band. Hierdoor worden we aangetrokken tot films, tv-shows en liedjes die de liefde als geromantiseerde wederzijdse afhankelijkheid tonen. In het relatiesprookje hebben we een algemeen idee dat de perfecte persoon kan komen om ons te “redden” van het leven zoals we het kennen. We gaan onze relaties aan in de verwachting dat iemand ons gelukkig maakt en aan al onze behoeften voldoet. Dit legt een ongelooflijke druk op onze partners en onze relaties. Partners hebben niet het vermogen om duidelijk te communiceren en begrijpen hun emotionele triggers niet. Ze stellen zich niet kwetsbaar genoeg op om de diepe, moeilijke, ongemakkelijke gesprekken te voeren die volwassen relaties vereisen en die niet kunnen in het relatiesprookje. Meestal is dit wanneer partners buiten de relatie beginnen te kijken om de ‘fantasie’ van het relatiesprookje helemaal opnieuw in iemand anders te vinden. Het is onvermijdelijk dat de volgende relatie in hetzelfde patroon eindigt. De focus van zoveel mensen in relaties is hoe hun partner eruitziet: hoe ze overkomen bij vrienden, familie, en op sociaal gebied. Ook op hun levensstijl of werk, hun status, de vakanties die ze nemen, de ring die ze krijgen wordt een grote focus gelegd. Als we ons bewust worden van wat relaties werkelijk zijn, kunnen we betere partners worden en echte emotionele connecties voelen.
Als je dit artikel leuk vindt om te delen, ga je gang, dank je wel!
