Lot Vekemans fascineert me.
Haar werk raakt aan thema’s die universeel herkenbaar zijn. Ze zijn diep verweven met de vragen die me persoonlijk en professioneel bezighouden. Hoe beïnvloeden complexe relaties en verlies ons leven? Hoe vinden we veerkracht na trauma? Toen ik haar toneelstukken ontdekte, voelde ik meteen een verbinding. Haar personages worstelen met schaamte, rouw, en controle. Deze thema’s resoneren sterk met wat ik in mijn werk met mensen zie. Ze herken ik ook in mijn eigen leven.
In haar stuk Truckstop, bijvoorbeeld, zie ik zoveel lagen die belangrijk zijn om te begrijpen.
Moeder Ada probeert haar dochter Kathelijne te beschermen vanuit angst. Hierdoor belemmert zij juist Kathelijne’s groei en onafhankelijkheid. Het doet me denken aan wat er gebeurt in relaties of families waar narcistisch gedrag of controle overheerst. Het lijkt alsof er liefde en zorg is, maar het draait eigenlijk om macht en angst. Dit is precies waarom ik ervoor koos om over Lot Vekemans te schrijven. Haar werk laat zien hoe deze dynamieken ontstaan. Ze laat ook zien hoe deze onze levens kunnen beheersen. Uiteindelijk toont ze ook hoe we eruit kunnen breken.
Daarnaast voel ik me aangesproken door hoe Lot schrijft over rouw in haar stuk Gift.
Ze verkent het verlies van een kind. Dit is een van de diepst mogelijke pijn. Ze laat zien hoe mensen proberen door te leven, vaak zonder duidelijke antwoorden. Ik vond het aangrijpend dat ze zegt dat je nooit kunt voorspellen hoe je zelf zou reageren op zo’n verlies. Dit sluit aan bij wat ik vaak zie in het proces van traumaverwerking. Iedereen heeft zijn eigen weg. Er is geen “juiste” manier om met verdriet om te gaan. Dit raakt ook mij persoonlijk door het verlies van mijn broertje in mijn ouderlijk gezin, het verlies van L. als pleegkind, en het verlies van ons sterrekindje.
Maar wat me echt raakt, is de veerkracht die in haar werk zit.
In Truckstop zie je hoe Kathelijne droomt van een toekomst. Ze doet dit ondanks de druk van haar moeder. Ook de verwarring door Remco speelt een rol. Ze wil losbreken en haar eigen keuzes maken. Dat vergt moed. En dat is wat we allemaal nodig hebben als we trauma of controle hebben ervaren. We hebben de moed nodig om onze eigen weg te vinden. Zelfs als het moeilijk is.
Lot’s werk herinnert me eraan dat schaamte en verdriet menselijke ervaringen zijn die we niet hoeven te verbergen.
Ze daagt haar publiek – en ook mij – uit om te voelen en stil te staan bij die kwetsbaarheid. Ik geloof dat dit precies is wat ons sterker maakt. Daarom voelde ik de behoefte om hierover te schrijven. Ik wil laten zien hoe verhalen als die van Lot Vekemans ons kunnen helpen meer te begrijpen over narcistische dynamieken. Ze geven inzicht in trauma en de kracht van veerkracht. Haar stukken zijn niet alleen kunst; ze zijn een spiegel en een gids voor heling. Wat denk jij? Herken je iets in de thema’s uit haar werk? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Laten we erover praten.
Een passage uit Truckstop – Lot Vekemans | Arnaud Meunier – teaser
Het was alsof ik hem voor de eerste keer zag,
of beter gezegd, voor het eerst hoorde.
Ik hoorde hem alsof het de allereerste keer was.
Het was alsof zijn ogen me doorboorden.
Het was bijna beangstigend, zijn ogen, die blik,
alsof ik hem nog nooit eerder had gezien.
Dat is niet waar, ik ken hem al jaren.
Hij is de zoon van die mensen met al die dieren,
je weet wel, die struisvogels.
Ik voelde vlinders in mijn buik,
het was een vreemd gevoel.
Het begon van binnen, en dan hier,
en daar kroop het omhoog,
alsof het eruit wilde komen.
Dat had ik nog nooit gevoeld.
En zijn stem… het was een stem die je graag hoort.
Ik vroeg of hij terug zou komen.
“Ik kom elke vrijdag,” zei hij.
En dat was echt waar, want hij kwam echt.
Hij maakte een tekening,
wauw, een regenboog.
“Mag je vader dat weten?” vroeg ik.
“Ik wil hem verrassen,” zei hij.
“Mijn moeder? Ach, die kan me wat. Die oude vent ook.”
“Remco, je bent een held. Een held van de weg,” zei ik.
Maar ik moet eerlijk zijn:
Ik zeg niet dat ik hem haat,
ik zeg niet dat hij slecht is of onherstelbaar verloren.
Maar zeggen dat ik blij ben hem te zien,
dat ik enthousiast zwaai en “Geweldig, Remco!” roep,
dat zou een leugen zijn.
Als ik hem zie, voel ik me ongemakkelijk.
En dat zeg ik met alle eerlijkheid,
niet voor mij, maar voor Kathelijne.
Die jongen heeft een bepaalde invloed op haar.
“Waar heb je het over? Over Remco?”
“Ja, ik zal je iets over hem vertellen.”
Die jongen is hier verboden. Hij mocht niet terugkomen.
En weet je wat? Hij luisterde. Hij ging weg,
zoals een hond met zijn staart tussen zijn benen.
Een held? Eentje die zijn tanden laat zien
maar uiteindelijk gewoon verdwijnt.
Remco is niet bang,
maar hij lijkt nergens helemaal te horen.
Hij doet wat hij doet,
maar hij heeft dromen, net als jij.
Hij wil ook zelfstandig zijn, niet werken voor een ander.
Dat is goed, dat zeg je zelf altijd:
“Niet jezelf kapotmaken voor een baas.”
Maar met Remco is het anders.
Hij zegt altijd dat je nooit moet opgeven,
dat je door moet gaan tegen alle verwachtingen in.
Maar voor ons is het anders.
Je zou het niet begrijpen, papa.
Laat hem gewoon zijn eigen leven leiden,
want ik zeg het je zoals het is.
Hij zei: “Begin opnieuw.
Spoel alles terug en begin opnieuw.”
Ik heb alles geregeld.
Ik ben naar de bank gegaan.
Ze zeiden dat als jij akkoord bent,
er geen enkel probleem is.
Dus er is geen probleem, want je bent akkoord, toch?
Dit is voor jou, mijn meisje.
Jouw toekomst ligt hier.
“Ik ga met Remco mee,” zei ik.
“Mijn meisje, vergeet die jongen.
Hij is zijn baan kwijt, hij heeft geen toekomst.
Dat zijn wij.”
Een passage uit Het Toneel Speelt Truckstop (trailer)
Ik speel Remco. Ja, Remco…
Het type dat onverwacht opduikt, wat charme heeft, en ongemerkt kan verleiden. Kathelijne raakt in de war door mij, en ik weet niet of dat goed is voor haar. Misschien zouden we elkaar wat minder moeten zien. Maar het is duidelijk: ik breng beweging in haar leven, of dat nu goed is of niet.
Dan is er Ada, gespeeld door Mieke.
Zij is de moeder van Kathelijne, een 18-jarige dochter. Ada runt een truckerscafé dat zijn beste jaren allang achter zich heeft. Haar wereld is klein en draait volledig om haar dochter. Dat verandert op de dag dat Kathelijne verliefd wordt op een van de klanten: mij, Remco.
Kathelijne, gespeeld door Astrid, is een bijzondere jongvolwassene.
Ze heeft een stoornis die enigszins lijkt op autisme. Wat het precies is, wordt in het stuk niet helemaal duidelijk. Haar leven wordt grotendeels bepaald door haar moeder, die haar wil beschermen maar haar tegelijkertijd onder druk zet. Kathelijne staat daardoor voortdurend in een soort stressmodus.
Tijdens het stuk worden spanningen blootgelegd: geheimen, verwachtingen, en de vraag naar vrijheid en onafhankelijkheid. Kathelijne staat onder druk van haar moeder. Haar moeder wil haar leven controleren. Tegelijkertijd droomt ze van een toekomst met Remco. Maar hoe haalbaar is dat? Zelfs de financiële stabiliteit van haar moeder staat op losse schroeven. Bovendien is er de vraag waar dat geld vandaan komt.
De kernvraag blijft: hoe bouw je een toekomst op als alles om je heen wankelt?
Hier zijn de belangrijkste ideeën uit het interview over Lot Vekemans en haar werk:
1. Lot Vekemans als toneelschrijfster
Lot Vekemans won in november de prestigieuze Taalunie Toneelschrijfprijs voor haar stuk Gift. Deze prijs benadrukt haar volwassen schrijverschap en staat in het Nederlands taalgebied bekend als de belangrijkste prijs voor toneelschrijvers.
Haar carrière begon in 1993 na haar afstuderen in toneelschrijven. In de jaren daarna combineerde ze schrijven met theaterjournalistiek voordat ze volledig overstapte naar het schrijverschap rond 1995-1997.
2. Het stuk Gift
Gift is een drama over een man en een vrouw. Ze staan tien jaar na het verlies van hun kind opnieuw bij het graf van hun zoon. Het stuk verkent hoe mensen omgaan met verlies en rouw.
Het werd in 2010 opgevoerd door NTGent. Andere gezelschappen zullen het opnieuw opvoeren. Dit omvat een Vlaamse groep met actrice Elsie de Brauw.
Het idee voor het stuk ontstond spontaan tijdens een gesprek met Elsie de Brauw. Ze stelde voor een stuk te maken over ouders die een kind hebben verloren. Ondanks haar aanvankelijke terughoudendheid voelde Lot Vekemans dat het idee “bleef hangen” en besloot ze het verder uit te werken.
3. Het schrijfproces
Lot Vekemans omschrijft haar schrijversproces als een persoonlijke “zielentocht”. Ze werkt vaak zonder strakke planning en laat het verhaal zich schrijvend ontwikkelen.
Tijdens het schrijven ervoer ze momenten van diepe emotie. Ze reflecteerde intens, wat het werk voor haar intiem en authentiek maakte. Lot Vekemans wisselt vaak tussen perspectieven van haar personages, waardoor ze niet vastzit in één emotionele toon. Dit maakt het schrijven draaglijker en biedt verschillende invalshoeken op hetzelfde drama.
4. De thematiek van Gift
Het stuk onderzoekt hoe mensen omgaan met onherstelbaar verlies. Voor Lot Vekemans was het een uitdaging om zich in de moederfiguur te verplaatsen. Zij heeft zelf geen kinderen. Zij kent het verlies van een kind niet uit eigen ervaring.
Het schrijven hielp haar echter beter te begrijpen hoe sommige mensen niet volledig uit hun verdriet kunnen stappen. Dit proces leidde tot meer empathie en inzicht in de langdurige invloed van rouw.
Ze benadrukt dat ze schrijft tot ze “het punt bereikt waarop ze denkt: dit snap ik nu.” Dit punt betekent vaak dat ze ook iets nieuws over zichzelf heeft geleerd.
5. Emotionele impact op het publiek
De kracht van Gift ligt in het vermogen om het publiek diep te raken. Het stuk eindigt met een moment van stilte. Dit geeft kijkers de tijd om de impact van het verhaal te verwerken. Dit zorgt ervoor dat de emotie na de voorstelling nog sterker doorkomt. Lot Vekemans wilde bewust een stuk maken waarin ongegeneerd gehuild mag worden. Dat gebeurt minder vaak in het theater dan in films.
6. Schrijven over rouw en identificatie
Lot Vekemans merkt op dat mensen zich liever identificeren met personages die hun verdriet overwinnen. Ze vermijden degenen die vastzitten in hun pijn. Toch laat haar toneel zien dat rouw niet altijd een duidelijke weg heeft. Iedereen gaat op zijn eigen manier met verlies om.
Ze erkent dat je nooit kunt voorspellen hoe je zelf zou reageren op een vergelijkbaar drama. Dit universele onvermogen staat centraal in haar werk.
Persoonlijke betrokkenheid in schrijven: Ze beschrijft haar schrijven als een proces waarin ze altijd op zoek is naar zelfinzicht. Ze gelooft dat elk toneelstuk een reflectie is van de schrijver. Dit gebeurt zelfs als de personages en thema’s ver van haar persoonlijke leven afstaan.
Focus op inhoud en authenticiteit: Voor Lot Vekemans draait schrijven minder om techniek. Het gaat meer om het begrijpen waarom een verhaal verteld moet worden. Vorm en inhoud zijn voor haar onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Schrijven als ontdekkingsproces: Lot Vekemans laat haar verhalen en personages zich schrijvende ontwikkelen. Ze heeft geen rigide plan, maar ontdekt de wendingen en waarheden van het verhaal terwijl ze schrijft.
Verbondenheid met de personages: Ze beschouwt personages niet als volledig door haar gemanipuleerd. In plaats daarvan beschouwt ze hen als entiteiten die hun eigen stem en richting vinden tijdens het schrijfproces.
Meerdere perspectieven: Haar werk toont vaak verschillende manieren om met dezelfde situatie om te gaan. Dit helpt om empathie te ontwikkelen voor uiteenlopende visies.
Menselijke complexiteit: Lot Vekemans onderzoekt universele thema’s zoals verlies, rouw en menselijke relaties. Ze benadrukt dat er geen “juiste” manier is om met dergelijke ervaringen om te gaan.
Empathie en zelfreflectie: Haar toneelstukken nodigen uit tot nadenken over jezelf. Ze moedigen je aan om je relatie tot de wereld te overdenken. Ze leggen de nadruk op het proces van heling en begrip.
7. Praktische aspecten van haar werk
Gift is geschreven op verschillende plekken, waaronder Noord-Nederland en Zuid-Frankrijk. Het proces duurde lang, omdat er geen strakke deadline was en andere projecten voorrang kregen.
Het platform voor theaterauteurs gaf haar de focus om het stuk af te ronden door werkbesprekingen met andere schrijvers.
8. Coaching en persoonlijke groei
Van schrijver naar coach: Lot Vekemans is ook actief als persoonlijke coach. Deze rol ontstond uit haar interesse in zelfontwikkeling. Ze ziet veel parallellen tussen coaching en toneelschrijven, zoals het luisteren naar en begrijpen van complexe menselijke emoties.
Relatie tussen schrijven en coaching: Net zoals bij haar personages zoekt ze in coaching naar manieren. Ze probeert mensen te helpen zichzelf beter te begrijpen. Ze helpt hen om hun verhaal helder te maken.
9. Belang van dialogen
Dialoog als persoonlijke weerspiegeling: Ze beschouwt elk toneelstuk als een gesprek tussen de schrijver en het publiek. De dialoog moet daarom persoonlijk en authentiek zijn, een weerspiegeling van de visie en emoties van de schrijver.
Publieksbeleving: Haar stukken zijn zo ontworpen dat ze een diepe emotionele impact hebben, met ruimte voor reflectie en ontroering.
Conclusie:
Lot Vekemans is een toneelschrijfster die rouw, verlies en menselijke emoties diepgaand en genuanceerd verkent. Haar werk combineert persoonlijke reflectie met universele thema’s. Dit stelt haar in staat zowel haar publiek als zichzelf beter te begrijpen. Lot Vekemans is een toneelschrijfster. Ze daagt zichzelf en haar publiek uit om na te denken over verlies, rouw en menselijke relaties. Met haar toneel heeft ze werk gecreëerd dat zowel artistiek als emotioneel diepgaand is. Haar unieke visie, waarbij schrijven een vorm van zelfonderzoek is, maakt haar werk tijdloos en krachtig.
Ontdek de Kracht van Verhalen: Verlies, Veerkracht en Herstel
Lot Vekemans’ werk raakt aan de essentie van het mens-zijn. Haar verhalen over verlies, rouw en veerkracht weerspiegelen niet alleen universele thema’s. Ze bieden ook diepgaande inzichten voor iedereen die te maken heeft met trauma of complexe relaties. Ze belicht hoe schaamte en controle ons leven beïnvloeden. Ondanks alles kunnen we onze eigen weg naar herstel vinden.
Laat je inspireren door haar unieke perspectieven op rouw en veerkracht. Duik in de reflecties over thema’s die ons allemaal raken en ontdek wat haar werk voor jou kan betekenen.
💬 Deel jouw verhaal
Wat herken jij in de thema’s uit Lot Vekemans’ stukken? Hoe beïnvloeden ze jouw kijk op verlies, relaties of heling? Laten we hierover in gesprek gaan. Reageer hieronder of deel je gedachten op sociale media.
👉 Lees de volledige blog en laat je inspireren door de universele boodschap van heling en veerkracht!
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie