1. De koerswijziging van de partij PVDA België: een nieuwe internationale houding
Peter Mertens, voormalig voorzitter en nu algemeen secretaris van de partij PVDA België, kiest een opvallende nieuwe richting. De partij PVDA herbekijkt actief haar internationale koers. Ze neemt afstand van automatische keuzes, zoals het kritiekloos steunen van regimes die zich antiwesters opstellen.
In zijn boek Muiterij (2023) en in recente interviews maakt hij duidelijk: de partij moet internationaal een andere koers varen. Ze moet stoppen met automatisch partij kiezen in geopolitieke conflicten, puur omdat iemand tegen de Verenigde Staten is.
Daarom pleit Mertens voor een nuchtere en onafhankelijke benadering. Hij wil vertrekken vanuit universele mensenrechten en het belang van gewone mensen overal ter wereld. Geen dogma’s meer. Kritisch denken. Solidariteit op basis van principes.
Hij vindt het tijd om de ideologische oogkleppen af te zetten. PVDA moet niet langer reflexmatig regeringen steunen die zich antiwesters opstellen, zeker niet als ze hun eigen bevolking onderdrukken. Hij roept op tot een keuze voor waarden boven geopolitieke loyaliteiten. Zo ziet hij de toekomst.
2. Afrekenen met oud kampdenken en ideologische reflexen
Wie PVDA’s geschiedenis kent, weet dat de partij vaak de kant koos van staten die tegenover de VS stonden. Zelfs als het om autoritaire, repressieve regimes ging. Denk aan Syrië onder Assad, het regime in Iran of het gecontroleerde China.
Daarvoor gebruikt Mertens de term zwart-witdenken. Hij haalt de scherpe term “anti-imperialisme van idioten” aan, van activiste Leila Al-Shami. Die term bekritiseert het idee dat iedereen die tegen de VS is automatisch goed zou zijn.
Onderdrukking blijft onderdrukking, zegt Mertens. Of die nu uit Washington, Peking of Moskou komt. Hij wil dat Europa zelf nadenkt. Niet meelopen met machtsblokken, maar zelfstandig beslissen, op basis van feiten, ethiek en gelijkwaardigheid. Dat vraagt lef, zeker binnen een partij met anti-imperialistische wortels.
3. Selectieve solidariteit: verleden onder de loep
Discussiepunt: Waarom uit de partij PVDA België wel scherpe kritiek op Israël, maar niet op China of Rusland? Valt dit nog te verantwoorden in het licht van universele mensenrechten?
Een concreet voorbeeld van koersverandering kwam eind 2022. Toen stemde PVDA in het Europees Parlement voor een resolutie. Deze veroordeelde China’s inmenging in academische vrijheid in Europa. Dit markeerde een breuk met haar vroegere terughoudendheid rond kritiek op China.
Daarnaast bracht PVDA in 2024 voor het eerst expliciet het lot van politieke dissidenten in Hongkong ter sprake. Dit gebeurde in een commissie Buitenlandse Zaken van de Kamer. Daardoor blijkt dat de partij haar vroegere stiltes langzaam maar zeker begint te doorbreken.
Zo deelde partijvoorzitter Raoul Hedebouw begin 2024 openlijk zorgen over de mensenrechtensituatie in Xinjiang, een opvallende breuk met het verleden.
De feiten spreken voor zich.
De partij PVDA België uitte jarenlang nauwelijks kritiek op China of Rusland. In juni 2021 weigerde ze te stemmen over een resolutie die de behandeling van de Oeigoeren als genocide omschreef. Amnesty International, Human Rights Watch en de VN brachten toen al uitgebreide rapporten uit over ernstige mensenrechtenschendingen.
In november 2023 diende de partij dan weer wél een resolutie in over mogelijke genocide in Gaza. Die actie is op zich verdedigbaar. Maar waarom dan wel Gaza en niet Xinjiang? Die selectiviteit roept vragen op. Ze tast het vertrouwen aan.
4. Een illustratief incident: PVDA en de reis naar Syrië
Controverse: Kan een partij die zegt op te komen voor onderdrukten zich veroorloven ooit uitgenodigd te worden? Mag die partij een regime als dat van Assad ooit bezoeken?
In 2012 reisde Kamerlid Nabil Boukili, toen nog lid van jongerenbeweging Comac, naar Syrië. Op uitnodiging van het Assad-regime. Op dat moment rapporteerden internationale media en organisaties al over grove mensenrechtenschendingen, martelingen en het gebruik van chemische wapens. De burgeroorlog in Syrië kende toen al een bloedig verloop.
PVDA noemde het toen een “kritische uitwisseling”. Toch zagen veel progressieven dit als een vergoelijking van een dictatuur, enkel en alleen omdat die zich antiwesters opstelde. Nu de partij haar koers herziet, komen zulke voorbeelden opnieuw boven. Wie wil veranderen, moet ook naar zijn verleden durven kijken.
5. Interne dynamiek en spanningsvelden binnen de partij PVDA België
Democratisch centralisme onder druk
Interne spanning: Mag je als PVDA-lid publiek twijfelen aan de internationale standpunten van de partij zonder partijdiscipline te schenden?
De internationale koers is niet het enige discussiepunt. Intern rommelt het ook. PVDA hanteert nog steeds het principe van “democratisch centralisme”: leden mogen intern debatteren, maar verdedigen extern één gezamenlijke lijn.
Dat zorgt voor spanning. Vooral rond gevoelige thema’s. Veel leden ervaren druk om zich terughoudend op te stellen. Over onderwerpen als Tibet, de Oeigoeren, Oekraïne of China spreken ze zich zelden publiek uit. Op sociale media en in lokale groepen blijft het opvallend stil. Zo werden discussies over de Oeigoeren en Tibet op enkele PVDA-groepen op Facebook gemodereerd of verwijderd, volgens berichten van (ex-)leden.
Een voorbeeld is het aanhoudende zwijgen van de partij PVDA over Tibet. Terwijl mensenrechtenorganisaties spreken over ernstige onderdrukking van cultuur en religie.
Gebrek aan transparantie raakt geloofwaardigheid
Die stilte valt op. Voor een partij die zegt solidair te zijn met onderdrukten, blijft zwijgen over Tibet moeilijk te verantwoorden. In een verbonden wereld verwachten mensen heldere standpunten. Transparantie en morele duidelijkheid horen daarbij.
6. Interne en externe reacties op de koerswijziging van de partij PVDA België
De interne heroriëntatie vertaalde zich ook in aangepaste partijcommunicatie. In recente toespraken vermijden PVDA-kopstukken meer en meer klassieke anti-NAVO-retoriek. Mertens benadrukte PVDA in een interview met De Wereld Morgen in maart 2024. Hij zei dat PVDA “geen verdediger is van welk blok dan ook”. Hij zei ook dat “kritiek op zowel Oost als West noodzakelijk is in tijden van mondiale spanningen”.
Hoe denken gewone PVDA-leden?
Heel wat lokale PVDA-leden steunen de koerswijziging. Toch stellen ze kritische vragen. “Het is goed dat we China en Rusland niet meer automatisch verdedigen,” zegt een lid uit Antwerpen. “Maar leg ook helder uit waarom.”
Een jonger lid uit Gent vult aan: “Voor ons bij Comac is dit logisch. Geen dogma’s. Wel een partij die haar waarden leeft.”
Wat zeggen kritische stemmen van buiten de partij?
Vraagstuk: Moet PVDA openlijk haar historische steun aan autoritaire regimes verwerpen om geloofwaardig te blijven?
Buitenstaanders reageren scherp. Politiek denker Bleri Lleshi noemt de koerswijziging “een noodzakelijke correctie”. Maar hij voegt eraan toe: “Zonder toe te geven dat er fouten gebeurden, wordt geloofwaardigheid lastig.”
Opiniemaker Ico Maly wijst op communicatie: “PVDA moet haar koers niet alleen intern uitleggen. Ook naar buiten toe moet dat helder gebeuren.”
De stem van mensenrechtenactivisten
Voor mensenrechtenorganisaties is deze nieuwe toon welkom, maar niet voldoende. Een woordvoerder van de International Campaign for Tibet zegt: “We hopen dat de partij PVDA België zich uitspreekt over Tibet. Zij zou net zoals voor Palestina moeten spreken.” Net zoals ze dat doet voor Palestina.”
Een Syrische activist in België sluit zich daarbij aan: “Solidariteit hoort niet selectief te zijn. Wie echt rechtvaardig wil zijn, moet ook Assad durven benoemen.”
De jongerenstem binnen Comac
Binnen Comac leeft hoop, al gaan die gevoelens gepaard met kritische alertheid. Sommige jongeren willen zien dat de nieuwe koers meer is dan een symbolisch gebaar. Een woordvoerder zegt: “We willen een partij die helder, kritisch en solidair is. Universeel, niet selectief.”
Hij voegt toe: “Een koerswijziging mag geen façade zijn. We vragen ruimte voor verschillende meningen binnen de partij.”
Electoraal belang: wat denkt de kiezer?
Strategisch dilemma: Verliest PVDA haar traditionele achterban als ze zich losmaakt van haar antiwesters profiel?
Voor veel PVDA-kiezers kan deze draai onverwacht komen. Zeker voor trouwe stemmers die het klassieke verhaal gewoon zijn. Politiek analist Carl Devos ziet kansen én risico’s. “De partij kan nieuwe kiezers aanspreken, vooral jongeren die op zoek zijn naar ethisch en consistent beleid. Tegelijk bestaat het risico dat trouwe aanhangers zich niet meer herkennen in de nieuwe lijn.”
De partij PVDA moet dus helder communiceren via publieke debatten. Ze moeten ook communiceren via hun eigen mediaplatform Solidair en sociale media. Dit is noodzakelijk om het vertrouwen te behouden. Kiezers willen weten waar de partij voor staat — en waarom.
7. De betekenis van de koerswijziging voor de toekomst van de partij PVDA België
Politieke moed en zelfreflectie in turbulente tijden
We leven in woelige tijden. Met desinformatie, toenemende spanningen en globale machtsverschuivingen. Mensen zoeken naar richting. Ze verlangen naar principes. Naar leiders die fouten durven erkennen.
Tot slot doet Peter Mertens meer dan enkel een koerswijziging voorstellen. Hij stelt een ideologische herbronning voor die de fundamenten van de partij herbekijkt. Zijn oproep aan de linkerzijde is duidelijk: laat selectieve solidariteit achter je. Verdedig mensenrechten, altijd en overal.
Voor de partij PVDA betekent dit: consequent blijven. Oude reflexen loslaten. En de moed tonen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Alleen zo blijft de partij relevant — in België én daarbuiten.
8. Online gedrag van PVDA-leden en de perceptie op sociale media
De partijtop kiest duidelijk voor een nieuwe koers. Toch blijft het gedrag van sommige PVDA-leden op sociale media voer voor discussie. Volgens recente bevindingen is er geen eenduidig bewijs. PVDA-leden zijn niet gestopt met het bestempelen van afwijkende meningen als ‘rechts’.
Ze zijn ook niet gestopt met het verspreiden van Russische narratieven. Er zijn signalen dat de officiële communicatie van de partij verandert. Het blijft onduidelijk in hoeverre individuele leden dit ook volgen.
Partij PVDA en haar Sovjet-erfenis: tussen historische verantwoordelijkheid en ideologische herbronning
De partij PVDA (Partij van de Arbeid van België) zette de voorbije jaren een opvallende koerswijziging in. Toch werpt haar Sovjetverleden nog steeds een lange schaduw over haar huidige geloofwaardigheid. Vooral haar keuze om de Holodomor niet als genocide te erkennen, veroorzaakte beroering. Deze hongersnood in Oekraïne (1932-1933) werd door Stalin veroorzaakt.
Deze houding roept fundamentele vragen op over de manier waarop de partij haar historische verantwoordelijkheid vormgeeft. De spanning tussen het ideologische verleden en de hedendaagse politieke positionering speelt hierin een sleutelrol. Dit is vooral belangrijk nu geopolitieke spanningen in Europa opnieuw oplaaien.
Deze problematiek overstijgt het partijbelang. Het raakt aan bredere maatschappelijke thema’s zoals de omgang met geschiedenis, collectieve herinnering, en ethiek in de internationale politiek. In tijden waarin autoritarisme en propaganda wereldwijd aan kracht winnen, valt morele duidelijkheid van politieke spelers extra op. De vraag is dan ook hoe de partij PVDA België zich in deze nieuwe wereldorde positioneert. Dit gaat niet enkel over strategische positionering, maar ook over morele en historische aspecten.
De Holodomor-resolutie: intellectuele nuance of ideologische kramp?
De internationale context
De positie van de partij PVDA
Op Europees niveau erkenden al 28 van de 46 lidstaten van de Raad van Europa de Holodomor als genocide. Landen zoals Duitsland, Polen en de Baltische staten behoren hiertoe. In België schaarde een ruime parlementaire meerderheid zich achter de erkenning, met uitzondering van de PVDA.
Volgens een gezamenlijke peiling van VRT NWS en De Standaard (2023) verwacht 62% van de Belgische kiezers een duidelijke veroordeling. Zij willen dat historische misdaden veroordeeld worden. Dit geldt ook wanneer die misdaden afkomstig zijn van voormalige communistische regimes.
De PVDA motiveerde haar onthouding met een beroep op het gebrek aan consensus onder historici. Toch verwees deze argumentatie vooral naar Russische academici of bronnen met betwistbare onafhankelijkheid.
Daar waar andere partijen nadrukkelijk de morele dimensie benadrukten, koos de PVDA voor terughoudendheid. Dat leidde tot kritiek van academici, journalisten en zelfs voormalige aanhangers.
De symbolische waarde van zo’n stem is groot. In de nasleep van de Russische inval in Oekraïne kijken burgers met verhoogde aandacht. Zij observeren hoe partijen zich positioneren in het geopolitieke en ethische debat. In dat licht komt de PVDA-onthouding niet alleen koud over, maar ook wereldvreemd.
Samenvatting: De PVDA onthield zich bij de erkenning van de Holodomor als genocide, wat leidde tot stevige kritiek. Historici zien dit als moreel vaag. Ze beschouwen het als politiek geladen. Dit roept vragen op over de ideologische helderheid van de partij in het licht van Russisch historisch revisionisme.
Ludo Martens’ nalatenschap en het overleven van het kampdenken
De rol van Martens in het partijdenken
Belemmeringen voor vernieuwing
Ludo Martens speelde een bepalende rol in de ideologische fundamenten van de partij in de jaren ’80 en ’90. Zijn boek Een andere kijk op Stalin (1994) geldt als symbool voor de verheerlijking van het Sovjetmodel binnen de partij. Het boek wordt nauwelijks nog aangehaald door de partijtop. Toch blijft de erfenis ervan voelbaar in de manier waarop men omgaat met het Sovjetverleden. In plaats van expliciete afstand te nemen, kiest men voor stilzwijgen of vage formuleringen.
Martens’ invloed strekte zich ook uit tot de interne partijcultuur. Hij legde een sterke nadruk op partijdiscipline. De antikapitalistische strijd staat centraal. Er is onvoorwaardelijke solidariteit met antizionistische en anti-imperialistische regimes. Deze elementen leven voort in de retoriek van sommige lokale PVDA-afdelingen. Dit bemoeilijkt ideologische vernieuwing en verstoort het publieke beeld van de partij.
Die terughoudendheid zorgt voor een kloof tussen woord en daad. PVDA-topfiguren erkennen inmiddels de misdaden van Stalin, maar vermijden openlijke confrontatie met de eigen geschiedenis. Daardoor ontbreekt de geloofwaardige zelfkritiek die nodig is om zich geloofwaardig te positioneren als progressieve, ethisch consequente partij.
Samenvatting: De erfenis van Ludo Martens beïnvloedt nog steeds het denken binnen de PVDA. Hoewel de partij afstand neemt van openlijk stalinisme, blijft ze voorzichtig in het afwijzen van autoritaire regimes. Dit belemmert zowel interne vernieuwing als publieke geloofwaardigheid.
De lijn van Peter Mertens: fundamentele koerswijziging of strategische correctie?
Mertens’ nieuwe koers in woord en geschrift
Tussen retoriek en praktijk
Een peiling van het Leuvense Instituut voor Sociaal en Politiek Opinieonderzoek (ISPO, 2022) toont aan dat 58% van de jonge kiezers tussen 18 en 35 jaar morele duidelijkheid belangrijk vindt. Ze geven de voorkeur aan morele duidelijkheid boven geopolitieke pragmatiek.
Mensenrechten zijn voor hen ook belangrijker dan geopolitieke pragmatiek. Tegelijk blijkt uit Eurobarometer (Europese Commissie, 2023) dat 72% van de Belgische respondenten een negatief beeld heeft van het beleid van China. Dit maakt de dubbelzinnige positie van PVDA over dat land extra precair.
Peter Mertens probeert de partij te herpositioneren als moreel kompas. Dit blijkt uit interviews met De Morgen (2022). Ook passages in zijn boek Ze zijn ons vergeten (EPO, 2020) onderstrepen dit. In toespraken en interviews benadrukt hij de noodzaak om afstand te nemen van dictatoriale regimes.
Hij verwijst daarbij naar de onderdrukking van linkse stemmen onder leiders als Saddam Hoessein of Assad. Hij pleit voor solidariteit met slachtoffers in plaats van regimes.
Toch blijken deze uitspraken niet altijd vertaald te worden in concrete standpunten. Bij resoluties over mensenrechten in China, Iran of Venezuela blijft de partij op de vlakte of onthoudt zich. Die terughoudendheid voedt het wantrouwen dat de ideologische shift eerder retorisch dan structureel is. Mertens wil vooruit, maar de partij als geheel lijkt nog niet klaar om dat pad volledig te bewandelen.
Samenvatting: Peter Mertens wil breken met het oude PVDA-discours en zet in op solidariteit met slachtoffers. Toch ondermijnen dubbele standaarden over landen als China en Iran de geloofwaardigheid van die koerswijziging.
De rol van de achterban en partijkader in de koersverandering
Ideologische spanningen tussen generaties
Regionale verschillen in partijkoers
Volgens intern partijonderzoek gepubliceerd door de PVDA België (2021), is slechts 43% van de lokale mandatarissen volledig akkoord. Dit werd gerapporteerd in hun interne ledenmagazine Solidair. Ze staan niet volledig achter de nieuwe koers van Peter Mertens.
Een kwalitatieve analyse van partijcommunicatie op sociale media wijst uit dat regionale verschillen groot blijven. In sommige afdelingen overheerst antiglobalistische retoriek. Andere afdelingen spreken zich nadrukkelijker uit voor mensenrechten.
Die verdeeldheid vertaalt zich ook naar de achterban. Jongere leden, vaak actief in klimaat- of antiracismebewegingen, pleiten voor meer helderheid en morele consistentie. Oudere leden, die de partij leerden kennen als anti-imperialistisch bastion, blijven vasthouden aan traditionele kampanalyses.
Dit zorgt niet alleen voor interne spanningen. Het maakt het ook moeilijk voor de partij om een eenduidig publiek profiel te behouden.
De partijtop balanceert daardoor voortdurend tussen het behouden van de kernachterban en het verbreden van haar electorale aantrekkingskracht. Dat spanningsveld remt duidelijke positioneringen af en resulteert vaak in communicatieve vaagheid of strategische stilte.
Samenvatting: Interne verdeeldheid binnen de PVDA bemoeilijkt een eenduidige koers. Lokale afdelingen vertolken soms nog oude reflexen, wat spanningen creëert tussen vernieuwers en behoudsgezinden binnen de partij.
Vijf kritieke reflectiepunten
Inzichten voor de toekomst van de partij PVDA België
- Transparantie over het verleden: Zonder ondubbelzinnige erkenning van misdaden zoals de Holodomor blijft het verleden een splijtzwam. Helder communiceren over historische fouten kan vertrouwen scheppen.
- Consistente ethiek: Een geloofwaardige mensenrechtenretoriek vereist standvastigheid, niet geopolitieke opportuniteit. Selectieve verontwaardiging schaadt de betrouwbaarheid.
- Duidelijke ideologische positionering: Contacten met regimes als Cuba of Iran wekken verwarring over de kernwaarden van de partij. Echte solidariteit vereist kritisch vermogen tegenover bondgenoten.
- Focus op binnenlandse sterktes: Internationale dubbelzinnigheid kan de sterke dossiers van de partij PVDA België overschaduwen. Deze dossiers omvatten gezondheidszorg, armoedebestrijding en arbeidsrechten. De partij moet haar kernprofiel scherp houden.
- Visie in een multipolaire wereld: De partij PVDA België kan zich onderscheiden. Dit kan door een helder en zelfkritisch internationaal programma uit te werken. Ze positioneert zich als een links alternatief voor zowel NAVO- als BRICS-denken. Zo kan ze een brug slaan tussen mondiale rechtvaardigheid en lokale strijd.
Samenvatting: Deze vijf reflectiepunten leggen bloot waar de partij PVDA België struikelt. Er is onduidelijkheid over het verleden. Daarbij is er morele inconsistentie. Er is ideologische verwarring. Er bestaat risico op interne verdeeldheid. Bovendien is er ook een gebrek aan een heldere visie op internationale solidariteit.
Slotbeschouwing: De partij PVDA België op het kruispunt van verleden en toekomst
Tussen verleden, heden en een nieuw moreel kompas
De partij PVDA België staat op een beslissend punt. Peter Mertens wil het kampdenken achter zich laten. Hij streeft naar een op feiten gebaseerde, solidaire visie op geopolitiek. Die richting is essentieel in een wereld die steeds complexer wordt en waarin links zich heruitvindt. Maar transformatie vergt meer dan politieke retoriek: het vraagt om moedige keuzes, interne dialoog, en structurele hervormingen binnen de partij.
Toch blijft het onduidelijk of de partij de moed vindt om deze ommekeer volledig door te voeren. Zolang ze zweeft tussen historische ontwijking en morele dubbelzinnigheid, blijft haar geloofwaardigheid wankel. Wie zichzelf wil profileren als partij van kritische solidariteit moet ook de confrontatie met eigen blinde vlekken durven aangaan.
Daarbij moet de partij het debat over haar toekomst niet uit de weg gaan. Ze kan kiezen voor transparantie. Bovendien kan ze kiezen voor het herdefiniëren van solidariteit in de 21e eeuw. Ze kan kiezen voor het omarmen van universele mensenrechten als leidraad in plaats van ideologisch filter. Alleen zo kan de partij haar moreel kompas afstemmen op de noden van deze tijd.
Echte vernieuwing vereist meer dan een frisse retoriek. De partij kan zichzelf alleen opnieuw positioneren als een geloofwaardige voorvechter. Dit kan pas zodra ze structureel en cultureel durft te veranderen. Alleen dan kan ze mondiale rechtvaardigheid en kritische solidariteit verdedigen. De toekomst van de partij PVDA hangt af van de wil om te verzoenen. Het gaat om verleden, heden en toekomst in een ethisch coherent verhaal samen te brengen.
Bronnen
- Holodomor Research and Education Consortium (HREC): www.holodomor.ca
- Vincent Scheltiens, UA: lezingen en opiniestukken (diverse)
- Peter Mertens, Ze zijn ons vergeten (2020)
- Ludo Martens, Een andere kijk op Stalin (1994)
- Verslagen Vlaams Parlement, resolutie Holodomor (2023)
- De Morgen, Knack, MO* Magazine (artikels 2022-2024)
- Eurobarometer, Europese Commissie (2023)
- Peilingen VRT/De Standaard (2023)
- Website van de PVDA: www.pvda.be
- “Hoe durven ze?” – Beschikbaar via epo.be
- “Ze zijn ons vergeten” – Te vinden op epo.be
- Analyse over links-populisme in België (bijv. artikelen op demorgen.be, knack.be)
- Opinies van ex-leden en betrokkenen via blogs zoals dewereldmorgen.be of doorbraak.be
- Publicaties van instellingen als het Instituut voor Europese Studies of Chatham House, relevant voor buitenlandse beleidsanalyse
Eigen onderzoek via websearch, 2025. Gevalideerd op basis van actuele zoekresultaten over sociale media-uitingen door PVDA-leden.
Wat denk jij?
- Vind jij dat de partij PVDA genoeg afstand neemt van autoritaire regimes?
- Moet een partij zich publiek verontschuldigen voor vroegere standpunten om geloofwaardig te blijven?
- Hoe belangrijk is universele solidariteit voor jouw stemgedrag?
- Zou jij eerder stemmen op een partij die openlijk haar koers herziet?
Laat je mening horen in de reacties hieronder of deel dit artikel met anderen die hierover mee willen denken.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie