Wat als je zo verliefd bent dat je de hele wereld wilt afreizen? Wat als je telkens opnieuw “ja” wilt zeggen tegen elkaar? Die vraag vormt het hart van Julian, het speelfilmdebuut van Cato Kusters. Julian (2025) is een Belgisch-Nederlandse biografische dramafilm, geregisseerd en mede geschreven door de pas 26-jarige Kusters nl.wikipedia.org. Ze baseerde het scenario op het autobiografische boek van Fleur Pierets, waarin deze haar liefdesverhaal met partner Julian beschrijft.
De hoofdrollen worden vertolkt door Nina Meurisse als Fleur en Laurence Roothooft als Julian nl.wikipedia.org. De film is een mix van liefdesdrama en pleidooi voor gelijke rechten. Hij ging in september in wereldpremière op het filmfestival van Toronto. De film opende gisteren het 52e Film Fest Gentvertigoweb.be.
Julian vertelt het waargebeurde verhaal van twee vrouwen. Ze besluiten te trouwen in elk land waar het homohuwelijk is toegestaan nl.wikipedia.org. Onder de noemer ‘Project 22’ plannen ze een romantische wereldtournee vol trouwjurken en geloften. Het is een groots avontuur. Het avontuur is zowel een persoonlijk symbool van liefde als een politiek statement voor gelijkheid cineuropa.org.
Hun droom krijgt echter een onverbiddelijke wending. Het leven grijpt onverwacht in. Hierdoor komt het project na slechts vier huwelijken tot een abrupt halt nl.wikipedia.org. Zonder al te veel weg te geven: Kusters weet de kijker meteen te intrigeren. Hij betrekt de kijker emotioneel bij het lot van Fleur en Julian.
Verhaal en thematiek
Julian balanceert tussen ontroerende romantiek en rauwe tragedie. In de eerste helft zien we hoe Fleur en Julian elkaar toevallig ontmoeten. Er is een blik in een concertzaal. Een vonk slaat meteen over. Ze worden halsoverkop verliefd icsfilm.org.
Hun idee om in 22 landen te trouwen is even idealistisch als inspirerend. Het is een grootse viering van hun liefde. Het dient ook als een vreedzaam protest tegen onrecht. Fleur, als journalist, ziet al snel de symbolische kracht van deze onderneming. Ze wil hun privégeluk omvormen tot een publiek statement gazettely.com gazettely.com. Julian daarentegen lijkt gewoon haar liefde te willen bezegelen, zonder politieke fanfare gazettely.com. Die subtiele spanning tussen activisme en persoonlijk verlangen geeft diepgang aan het verhaal.
Terwijl het koppel hun wereldtournee van de liefde begint, wisselt de film af tussen euforische trouwceremonies en de voorbereidingen daartussen. Vrolijkheid en tristesse, romantiek en melancholie dansen voortdurend om elkaar heen de-lage-landen.com – je voelt de euforie van hun huwelijksreis, maar ook een dreigend besef dat dit sprookje breekbaar is.
Halverwege slaat de toon onverbiddelijk om. Na een paar ceremonies wordt Julian onverwacht ziek – een ernstige diagnose die hun plannen in één klap stillegt cineuropa.org. De film durft hiermee een pijnlijke realiteit te tonen: liefde overwint niet alles in het echte leven gazettely.com.
Wat begint als een optimistische roadmovie vol regenboogvlaggetjes, ontwikkelt zich tot een intiem rouwportret. In plaats van een triomftocht langs 22 landen, krijgen we een verhaal over verlies en herinnering. Toch is dit geen deceptie van de premisse. Het voelt meer als een noodzakelijke waarheid. Dit is wat de film wil overbrengen.
Regisseur Kusters richt de aandacht op wat er overblijft ná de droom. Hoe ga je verder als je grote liefde je ontglipt? Julian onderzoekt thema’s als herinnering, rouw en nalatenschap op een wijze die oprecht binnenkomt. We zien Fleur worstelen om Julians geheugen levend te houden. Ze klampt zich vast aan videofragmenten en herinneringen. Hoe fragmentarisch deze ook zijn, ze bieden houvast. gazettely.com gazettely.com.
Tegelijk blijft de film nadrukkelijk ook een maatschappelijk commentaar. Op de achtergrond speelt mee dat anno 2025 nog steeds slechts 38 van bijna 200 landen homohuwelijken toelaten icsfilm.org. Die urgentie geeft extra gewicht aan Fleurs en Julians project én maakt de tragiek des te scherper voelbaar. Waarom móét hun liefde eigenlijk grenzen overschrijden? Omdat er nog zoveel grenzen bestaan. Julian maakt dit punt duidelijk. Hij doet dit zonder belerend te worden. Dit lukt doordat de emotionele reis van Fleur en Julian centraal staat.
Regie en structuur
Cato Kusters maakt bij haar regiedebuut opvallend gedurfde keuzes in vertelstructuur en stijl. Ze kiest niet voor een conventionele chronologische opbouw. In plaats daarvan presenteert ze een fragmentarische, bijna poëtische vertelling. Deze vertelling volgt de grillige aard van menselijke herinneringen gazettely.com gazettely.com.
De film springt heen en weer in de tijd. We zien flarden van Fleur en Julians wereldreis. Deze zijn verweven met scènes uit het heden. Daarin bereidt Fleur een theatervoorstelling over hun verhaal voor. Deze niet-lineaire aanpak voelt in het begin desoriënterend. Uiteindelijk draagt deze bij aan het beleven van de gebeurtenissen door Fleurs ogen en geheugen.
Alsof we in haar hoofd zitten, waar vreugdevolle flashbacks zich spontaan aandienen te midden van haar huidige verdriet. De montage en opbouw hebben daarmee de “textuur van een herinnering”, zoals Kusters het zelf omschrijft cinemazed.be. Dit zorgt voor een unieke sfeer. Momenten van geluk en pijn vloeien associatief in elkaar over. Toch wordt niet alles hapklaar uitgelegd.
Een belangrijk stijlmiddel hierbij is het gebruik van verschillende soorten beeldmateriaal. Cinematograaf Michel Rosendaal filmt het heden in een zachte, heldere beeldtaal. Deze stijl is vol warme nabijheid. Voor de terugblikken wordt gebruikgemaakt van grainy handycammateriaal dat lijkt te zijn geschoten door Julian en Fleur zelf. de-lage-landen.com gazettely.com.
Die ruwe homevideo-fragmenten geven de illusie van echtheid – alsof we hun privéherinneringen onbewerkt te zien krijgen. Het vergroot de intimiteit en contrasteert sterk met de meer verzorgde cinematografie van de rest van de film de-lage-landen.com. Sommige scènes uit het verleden ogen hierdoor bijna documentair. Zo’n vormtruc kan riskant zijn. Maar Kusters past het merendeels effectief toe. De contrasterende beelden onderstrepen hoe fragiel herinneringen kunnen zijn. Soms zijn ze haarscherp en soms korrelig en fragmentarisch.
Toch is deze experimentele vertelvorm niet zonder nader te beschouwen kanttekeningen. Niet iedere kijker zal even snel schakelen tussen de tijdsprongen en stijlwisselingen. De fragmentatie kan de emotionele opbouw soms wat verstoren. We springen abrupt van een aangrijpende scène naar een ander moment. Sommige critici vonden de niet-lineaire structuur zelfs verwarrend of afstand scheppend gazettely.com gazettely.com.
Ook het inzetten van de handycambeelden krijgt niet louter lof. Die homevideo’s worden een erg letterlijke metafoor voor Fleurs falende pogingen om alles vast te houden de-lage-landen.com. De manier waarop die fragmenten zijn gefilmd is schokkerig. Ze zijn uitbundig vrolijk. Dit voelt hier en daar wat clichématig aan de-lage-landen.com.
Wie de film Aftersun (2022) heeft gezien, zal misschien parallellen herkennen in het gebruik van amateurbeelden van een verloren geliefde. Dat gebeurt daar op subtielere wijze de-lage-landen.com. Minder had meer kunnen zijn volgens sommigen. Een iets spaarzamer inzet van de retro-video had wellicht evenveel intimiteit opgeleverd. Dit had de kijker uit de flow kunnen halen theplaylist.net gazettely.com. Kusters wil soms net iets té nadrukkelijk laten zien dat herinneringen vergaan. Ze gebruikt bijvoorbeeld een subplot over een kapotte harde schijf. Elders weet ze juist zo mooi dingen impliciet te suggereren.
Daar staat tegenover dat er ook briljante vondsten in de regie zitten. Een hoogtepunt is de laatste scène. Fleur en Julian delen nog één intiem moment op camera. Voor het eerst vallen beeld en werkelijkheid samen de-lage-landen.com. Het resultaat is een ontroerende afsluiting die je pas later volledig laat bezinken.
Kusters benadrukt op intelligente wijze de rol van het publiek in hun verhaal. We zien meerdere keren een theaterzaal in beeld. Er zijn lege en bezette stoelen. Het is alsof de film ons eraan herinnert dat wij als toeschouwers mede betekenis geven aan Fleurs getuigenis de-lage-landen.com. Zulke details tonen een verrassende volwassenheid van deze jonge regisseur. Ondanks haar risico’s laat Kusters’ regie uiteindelijk een krachtige indruk achter. Ze verweeft vorm en inhoud tot een persoonlijk geheel. Dit nodigt je uit om actief mee te voelen en na te denken.
Visuele stijl en muziek
Visueel is Julian zowel dromerig als nuchter. De film hanteert twee beeldregisters. Enerzijds is er de sfeervolle, zachte cinematografie die de tederheid tussen de hoofdpersonages vangt. Anderzijds zijn er de rauwe handheld-videobeelden die hun herinneringen markerende-lage-landen.com. Die tegenstelling werkt wonderwel. De reguliere cameravoering is opvallend intiem; close-ups en natuurlijke lichtinval geven een bijna tastbare gloed aan Fleur en Julians samenzijn. Je voelt je als kijker dicht bij hen. Of het nu tijdens een uitbundige dans in een Brusselse homoclub is. Of in een stil moment onder een Parijse sterrenhemel.
De stille details – een nerveuze hand die een trouwring draait. Een betraande blik in een achteruitkijkspiegel wordt mooi gevangen door Rosendaals lens. Ze heeft oog voor zowel de liefdevolle als de eenzame momenten moveablefest.com moveablefest.com. Tegelijk schetst de camera ook de wereld om hen heen. Landsgrenzen en steden trekken soms onzichtbare muren op rond hun geluk. Dat contrast wordt visueel benadrukt. De scherpe, heldere kaders van het heden staan tegenover de korreligheid van de reisvideo’s. Deze symboliseren het vervlogen verleden moveablefest.com. Als kijker krijg je zo bijna fysiek het verschil tussen nu en toen mee.
De film excelleert in het creëren van een authentieke sfeer. De locaties, van Brussel tot New York en Parijs, voelen levensecht. Zelfs de clubscènes ademen de echtheid van een zweterige nacht vol muziek. Dit staat in contrast met een steriele studio-opname theplaylist.net.
Het kleurgebruik is overwegend warm in de liefdestaferelen. Denk aan zachte goudtinten bij intieme huwelijksceremonies. Het kleurgebruik is grauwer in de ziekenhuisgangen en rouwscènes. Hierdoor wordt de emotionele reis ook visueel ondersteund.
De muziek van de broers Evgueni en Sacha Galperine voegt hier een extra laag aan toe. Hun dromerige, melancholische score versterkt de sfeer onopdringerigde-lage-landen.com. Soms is het amper meer dan een breekbaar pianomotief. IJle strijkers op de achtergrond worden soms ook gehoord. Precies dat minimalisme raakt de juiste snaar. Tijdens de montage van de verschillende bruiloften hoort men een muziekthema terug. Dit thema draagt alle vreugde en vergankelijkheid van die momenten in zich. De soundtrack omhelst als het ware de beelden. Hij troost waar woorden tekortschieten. Stilte valt waar emoties voor zich spreken. Net als de rest van de stijl is de muziek zowel hoopvol als weemoedig. Ze tilt een aantal sleutelscènes naar een hoger plan.
Acteerprestaties en personages
Het kloppende hart van Julian ligt in de acteerprestaties cinemazed.be. Nina Meurisse en Laurence Roothooft dragen de film met verbluffende authenticiteit. Vanaf hun eerste blik geloof je direct in de chemie tussen Fleur en Julian. De twee actrices creëren een portret van intimiteit dat zó overtuigend is. Hierdoor vergeet je haast dat je naar geacteerde personages kijkt cinemazed.be.
Meurisse weet van Fleur een complexe rolfiguur te maken. Enerzijds is zij een gedreven idealist met journalistieke bevlogenheid. Anderzijds is zij een kwetsbare vrouw die langzaam breekt onder de pijn van verlies. Haar vertolking is raak in de kleine gebaren.
Er is een ogenblik van stralende euforie wanneer een volgende “I do” is uitgesproken. Daartegenover staat de stille wanhoop in haar ogen wanneer de dokter het vonnis uitspreekt. In die sleutelscène, waarin Fleur het nieuws van Julians ziekte verneemt, is Meurisse ronduit hartverscheurend.
Haar hele lichaam drukt een mix van ongeloof, angst en verdriet uit. Dit gebeurt zonder ook maar een greintje overdreven melodrama theplaylist.net. Het komt zo puur over dat de pijn bijna tastbaar wordt in de zaal.
Roothooft geeft op haar beurt gestalte aan Julian met een ontwapenende natuurlijkheid cinemazed.be. Haar Julian is sprankelend en liefdevol, met een warme glimlach die de film verlicht, maar ook een zekere gereserveerdheid. Ze speelt Julian niet als een superheldhaftige activiste. Ze speelt haar als een gewone vrouw die gewoon gelukkig wil zijn met de liefde van haar leven. Dit maakt haar des te menselijker.
In de scènes waarin Julian fysiek achteruitgaat, houdt Roothooft de ingetogen kracht van haar personage vast. Ze gebruikt geen grote theatrale uithalen. In plaats daarvan laat ze subtiele signalen van zwakte en verdriet zien die je diep raken. De onderlinge dynamiek tussen de actrices is prachtig uitgebalanceerd.
Fleur en Julian voelen aan als een echt koppel met eigen grapjes, stiltes en routineuze tederheden. We moeten begrijpen waarom deze twee bereid zijn alles op te geven voor hun plan. Dit is cruciaal voor het publiek. Dankzij het spel van Meurisse en Roothooft [em]voelen[/em] we dat vanaf het begin. Hun liefde spat van het scherm.
Dit verschijnt juist in de kleine alledaagse momenten: een geplaagde blik, een zachte aanraking, een spontaan gelach. Samen brengen ze een liefde tot leven die geloofwaardig en aangrijpend is cinemazed.be. Geen wonder dat menige recensent hen alom prijst en zelfs oppert dat zulke acteerprestaties award-waardig zijn icsfilm.orgicsfilm.org.
Interessant is hoe de film bewust kiest voor Fleurs perspectief, wat ook gevolgen heeft voor de personage-uitwerking. We leren Fleur door en door kennen – haar drijfveren, haar verdriet, haar veerkracht – terwijl Julian deels mysterieus blijft. Ze wordt vaker van opzij of vanachter gefilmd, haar gezicht soms moeilijk leesbaar de-lage-landen.com.
Dit lijkt een opzettelijke keuze: Julian fungeert in het verhaal als het geliefde herinneringsobject. Alles draait om haar. We zien alleen wat Fleur van haar ziet en onthoudt de-lage-landen.com. Dat past prachtig bij het thema. We kennen onze overleden dierbaren uiteindelijk slechts in fragmenten. We kennen ze in hoe wij ze herinneren. Aan de andere kant voelt het personage Julian daardoor minder uitgewerkt dan Fleur.
We vernemen slechts mondjesmaat iets over Julians achtergrond. We weten dat ze hydrograaf is. Ze heeft een moeilijke relatie met haar ouders vanwege hun gebrek aan acceptatie de-lage-landen.com. Maar écht haar kant van het verhaal krijgen we niet. Sommige kijkers zullen dit wellicht als gemis ervaren; ze blijft wat in de schaduw van Fleur. Toch geeft Roothooft genoeg ziel aan Julian om haar lot ons te laten raken. Bovendien kun je beargumenteren dat deze opzet juist de pijn van Fleur versterkt. Wij beleven Julian net zo fragmentarisch en ongrijpbaar als Fleur dat noodgedwongen doet na haar verlies. Het is een gedurfde maar thematisch steekhoudende keuze, die de actrices met hun sterke spel helpen dragen.
Conclusie
Julian is een indrukwekkend speelfilmdebuut geworden dat vrolijk makende liefde en diep verdriet in één adem weet te vangen. Cato Kusters levert een persoonlijk en empathisch verhaal af dat zowel het hart als het verstand aanspreekt. Enerzijds ontroert de film oprecht als intiem liefdesdrama. De romance tussen Fleur en Julian voelt zo echt dat menig kijker een traan zal wegpinken. Anderzijds zet de film aan tot nadenken over grotere thema’s als gelijkheid en herinnering.
De regie is creatief en ambitieus. Dit geeft de film een eigen stem in het genre. De springerige vertelvorm en wisseling van camerastijlen maken Julian misschien niet tot hapklare kost. Maar ze zorgen wel voor een ervaring die je actief meesleept. Niet alle keuzes zijn perfect voor sommige rescenten.
De structuur is soms wat onrustig. De symboliek rond de homevideo’s had subtieler gekund vindt een andere rescensent. Maar deze schoonheidsfoutjes doen weinig af aan de overrompelende emotionele kracht van de film. De uitmuntende acteerprestaties van Meurisse en Roothooft zorgen ervoor dat elke emotie echt binnenkomt cinemazed.be, en de cinematografie en muziek omlijsten het geheel met een sfeer die nog lang nadreunt.
Onder de streep is Julian een fragiele én vurige ode aan de liefde. Het bewijst dat persoonlijke verhalen ook krachtige maatschappelijke statements kunnen zijn. Verwacht geen sprookje met een klassiek happy end; Julian breekt je hart, maar doet dat op een mooie, oprechte manier.
Het is de soort film die je stil krijgt. Het dwingt je na te denken over hoe kostbaar ware liefde is. Het laat je ook nadenken over hoe kwetsbaar ware liefde is. Ondanks – of juist dankzij – de tranen die hij kost, geeft Julian je ook iets hoopvols mee. Het laat de overtuiging zien dat liefde, hoe kort soms ook, de moeite waard is. Het is belangrijk om liefde tot in alle uithoeken van de wereld te vieren. Voor wie houdt van aangrijpende waargebeurde drama’s met diepgang is Julian een absolute aanrader. Neem wel een pakje zakdoekjes mee – deze film laat niemand onberoerd.
Bronnen:
Film Fest Gent persbericht (Vertigo)vertigoweb.be; Wikipedianl.wikipedia.org; de lage landen (Gijs Suy)de-lage-landen.comde-lage-landen.com; Cineuropa (Aurore Engelen)cineuropa.org; ICS (International Cinephile Society)icsfilm.org; Cinema ZED/De Standaard (Filip Tielens)cinemazed.becinemazed.be; The Playlist (Gregory Ellwood)theplaylist.net; The Moveable Festmoveablefest.com; Gazettelygazettely.com.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie