Hebben we een bovennatuurlijke God nodig? Een persoonlijke geloofsreflectie

Dit is een persoonlijke christelijke geloofsreflectie bij verdriet en wanhoop. Wanneer ik schrijf dat God door een ander mens nabij komt, beschrijf ik mijn geloof. Het is geen medische verklaring of bewijs dat je een bovennatuurlijke God nodig hebt om te herstellen. Gelovige en niet-gelovige mensen kunnen steun geven en ontvangen.

Verder lezen over de invloed van godsbeelden.

Geloofstaal kan mij hoop geven in zorgen. Voor een ander kan juist een gesprek, praktische hulp of een niet-religieuze levensbeschouwing betekenis hebben. Geen van die voorkeuren bepaalt of iemand hulp verdient.

Ik kan de zorg van een ander als een teken van God ervaren. Die geloofsduiding maakt die persoon niet tot een genezer.

Een dokter, psycholoog of psychiater biedt zorg vanuit diens beroepskennis. Mijn geloof kan naast die zorg bestaan; het vervangt haar niet. Ik wil niemand een religieuze keuze opleggen.

God is de “onnoembare”, is de “ik zal er zijn”, JHWH. Waarom zou Hij of zij zichzelf eerst kenbaar maken aan een atheïst? Hij doet zijn werk met de handen van een atheïst. Er zijn veel ongelovigen in Jezus. Zij doen, zonder het te weten, het werk van ‘ik zal er zijn’ voor jou.

Een boek, gedicht of toneelstuk kan mij raken en troost bieden. Dat is iets anders dan aantonen dat literatuur of een godservaring ziekte geneest.

De Bijbel bevat zo van die verschillende genres, verschillende formaten, en verschillende personages waar het meestal over God gaat.

Ook Bijbelteksten roepen verschillende reacties op. Je hoeft er geen aanwezigheid of troost bij te voelen; zeker gewelddadige passages kunnen juist moeilijke vragen oproepen.

Een moeilijke periode kan geloofsvragen oproepen, maar lijden is geen noodzakelijke les of voorwaarde voor een sterker geloof.

Soms beschrijf ik mijn ervaring als opgebouwd worden in het donker. Dat is mijn eigen betekenisgeving, geen verklaring waarom iemand anders leed moest meemaken.

Je mag onderzoeken wat je steunt, maar hoeft het lijden niet aan een gebrek aan innerlijk werk toe te schrijven.

Terugkijkend geloof ik dat God nabij was, ook wanneer ik dat niet voelde. Ik kan die ervaring niet voor een ander invullen.

Als je ziet dat God de voorkeur heeft aan armen, wezen, weduwen, zieken en uitgestotenen, dan lijkt het ook overduidelijk. Je vindt Hem daar.

Je kunt ook als christen in de duisternis komen. Je moet bijvoorbeeld vluchten doordat je land in oorlog is. Je wordt vervolgd en komt in armoede terecht door ziekte, een faillissement, of een tegenslag. Maar ook niet christelijk gelovigen kunnen door Jezus/God gesteund worden.

Armoede en dakloosheid kunnen dagelijkse zorg moeilijk maken. Bij ontmoetingen wil ik de mens en diens concrete behoeften zien, zonder mensen tot hun woonsituatie of een verslaving te reduceren.

Zo kwamen we eens een dakloze tegen in Berck-sur-mer. Hij moest zich voortstrompelen door pijnlijke voeten en benen. Ook had hij kapotte schoenen, of wat er nog van overbleef. Mijn vrouw gaf hem 20 euro en ongeveer een jaar later kwamen we hem opnieuw tegen.

Er was een blik van herkenning. Vanaf het eerste ogenblik was er een straling in zijn ogen naar haar toe. Die straling was er niet bij haar eerste ontmoeting met hem. Zijn kledij en schoenen, zijn ziektes waren waarschijnlijk wel dezelfde gebleven.

Shockerende ontmoetingen en heftige gesprekken van mijn vrouw.

Zo’n ontmoetingen zijn shockerend. Bij mijn vrouw is dat meestal maar eventjes. Nu, in corona, is het veel minder dan vroeger. Ze werkt slechts 1 dag per week op kantoor. We mogen zelfs geen huisbezoeken afleggen.

In de toen beschreven werkomgeving van mijn vrouw vertelden sommige mensen over armoede, geweld, verslaving of geloof. Dit zijn persoonlijke indrukken, geen onderzoek naar oorzaken van armoede of naar een hele doelgroep.

Ze begint ook nooit zelf over geloof. Wel stelt ze dikwijls de vraag of ze nog dromen hebben en welke? Als ze gelovig zijn, ziet ze dan de verschillen met mijn geloof. Dan vraag ik me af: Waarom is Jezus God? Want zoals je weet, noch het Jodendom noch de Islam erkennen Jezus als God.

Waarom is Jezus God?

En het is zeker al moeilijk om aan iemand uit te leggen dat God echt is. En dan nog eens de sprong maken dat de naam van God Jezus is …

Dus is het echt wel nodig dat als je daarin gelooft dat je dat kunt uitleggen, vind ik. En ook al ben je al jaren gelovig, dat betekent nog niet dat je daarover een goed antwoord hebt. En dat is echt confronterend als je al sinds je geboorte in de kerk komt.

Mijn vrouw is al enkele jaren voorganger in De Lier. We lezen veel over godsdienst. Thuis wordt veel naar christelijke muziek geluisterd. Bijna wekelijks maken we een viering mee. We schrijven teksten over Jezus. Mijn vrouw is al enkele jaren in de stuurgroep van een christelijke organisatie.

Ik lees veel in Kerknet, ben geabonneerd op tientallen nieuwsbrieven van verschillende nominaties. Het boek over Patrick Perquy “Stem die mij roept” wordt regelmatig ter hand genomen en grondig gelezen.

Ik geloof in Jezus, en ik weet toch niet duidelijk waarom ik een christen ben.

Dat maakt dat je toch door een angst gaat en dat er regelmatig twijfel bovenkomt. Niet dat mijn collega’s op het werk daar aanstoot aannemen. Ik heb er geen. Ik ben gepensioneerd. Mensen waar ik contact mee heb zijn vooral de ouders aan school.

Het is een lagerschool die behoort tot het katholiek netwerk. Mijn vrouw schrijft vooral de artikels voor onze blog. Ze is ook ACOD hoofddelegee. Ook daar krijgt ze geen weerstand.

Het mag gezegd, ze heeft als armoede consulent stuk voor stuk fantastische collega’s. Bij ons thuis staat een Paaskaars. We hadden daar ook geen reactie op van ouders op het laatste verjaardagsfeestje van Helena.

Ik heb een paar jaar de kerkdeur ’s morgens geopend. ’s Avonds sloot ik de kerkdeur op aanvraag van de vorige pastoor. Toen die verhuisde, maakte de parochieraad aan mijn taak een einde.

Sindsdien hebben we geen contact meer met de kerkgemeenschap in Hooglede. Een van de bestuursleden doet zelfs alsof ze ons niet kennen als we hem of haar tegenkomen op een Vredeswake. Hilarisch is dat toch? Hij was namelijk bij ons thuis. Hij kwam in 2013 om de homilie te schrijven voor de begrafenis van mijn moeder. De meeste weerstand komt dus vanuit de Katholieke parochieraad. Geen bezoek, geen vraag om samen te werken, geen vraag om taak op te nemen.

Mijn sociale media tijdlijn, noch onze blog verbergt onze godsdienstige standpunten.

We hebben er zelfs een aantal categorieën aan besteed. Deze omvatten “Bijbels, maar niet godsdienstig”, “gemeenschapsvorming”, “spiritualiteit” en “bestrijd de krachten van het kwaad”. Andere categorieën zijn “spiritueel coachen”, “radicale vergiffenis”, “René Girard” en “zingeving”.

En dan zie ik toch regelmatig op mijn tijdlijn aanvallen op het christendom. Er zijn ook aanvallen tegen uitspraken in de Bijbel. Terwijl ikzelf met heel wat standpunten van de katholieke kerk niet akkoord ga. Al zeker niet met veel ideeën van sommige Amerikaanse Evangelicals. Laat staan met diegene die een connectie hebben met Trump-wereld.

Maar om meer klaarheid te krijgen in wat ik geloof en waarom. Het enige dat je hebt is de Bijbel. Daarin staan de beloften voor de mens.

Je moet die zien staan in de Bijbel omdat het echt zou kunnen zijn. Het verliezen van hoop is waarschijnlijk het ergste wat je kunt meemaken. Door al die twijfels is het het ergste wat ik heb meegemaakt.

Er is zoveel dood rondom mij, ook al leef ik niet in een grote stad. Mensen staan te gesticuleren voor pietluttigheden. Ik ben aan een leeftijd gekomen dat al enkele van mijn kennissen gestorven zijn. Vroegere figuren waar ik mijn jeugd naar keek zijn haast volledig verdwenen.

Het aantal berichten over mensen in concentratiekampen, slachtoffers van terrorisme, burgeroorlog, vervolging en oorlog is schrijnend. Slachtoffers van rampen, records over vluchtelingen breken records. En dan is er nog de pandemie dat ons allen op scherp zet. Ook het groot aantal mensen dat lijdt en sterft aan kanker.

En het groot aantal mensen steekt zijn kop in het zand voor de klimaatontwikkeling, ouderverstoting, partnergeweld en seksueel geweld. In het bijzonder negeren ze politiegeweld, wapengeweld en racisme.

Ik hoor veel mensen zeggen, ik bekijk het nieuws niet meer.

Het nieuws kan mij uitputten. Ik probeer rust, beweging en contact met anderen ruimte te geven. Deze persoonlijke gewoonten zijn geen behandeladvies en lossen maatschappelijke problemen niet op.

Ikzelf kan bang zijn voor sterven en verlies; hoe anderen dat ervaren, verschilt.

Om te worden overgenomen door “iets” onbekend en duister, om de controle te verliezen. Niemand wil dat. En geconfronteerd worden met de realiteit dat dit allemaal echt is.

Berichten over overlijden, ook uit de werkomgeving van mijn stiefdochter, raakten mij. Ik heb daarnaast mijn contacten op sociale media begrensd wanneer discussies mij uitputten.

Ik heb zelfs alle leden geschrapt van mijn steungroep.

Ik ben onder andere voorwaarden begonnen. Andere leden benaderden de leden om hen hun coaching aan te smeren. Duidelijkheid van deze leden kregen ik niet welke de methode was, noch wat de prijzen waren.

Ik wilde duidelijker afspraken over de groep, reclame en verwijzingen naar begeleiding. De naam ‘zelfgenezers’ was geen belofte dat deelnemers zichzelf van ziekte kunnen genezen.

Ik heb veel leden en FB-kennissen ontvriend. Ze stuurden me complottheorieën van 10 jaar geleden. Ook stuurden ze de nieuwe verzinsels die daarop verder borduren.

Uit complotberichten of politieke meningsverschillen kan ik geen trauma of paranoia bij iemand afleiden. Mijn eigen gevoel van wanhoop bij opeenstapelende crises is evenmin bewijs voor een wereldwijd klinisch trauma.

Ik heb het nodig om terug tot het licht te komen zonder het lijden te ontkennen.

Met het boeddhisme kan ik leven, maar ik ben het er niet mee eens. Net als ik het niet eens ben dat het individuele probleem van een mens louter een individueel probleem is. Ik ben het dan ook niet eens. Zelfs als iedereen de nodige meditatietechniek of andere technieken toepast, zijn niet al onze problemen opgelost.

Maar ’t is niet omdat ik het er niet mee eens ben dat ik dat regelmatig in de verf zet. Ik maak vooral teksten over wat ik denk dat goed en juist is naar mijn mening. Ik maak niet zozeer teksten rond wat slecht en verkeerd is. Uitzondering is mijn rubriek narcisme en autoritarisme.

Ten eerste is iedereen vrij om een godsdienst te kiezen of niet. Alsnog moeten we nog niet voor het werk of school zwaaien met de Vlaamse of Chinese vlag. Ook dienen we geen speciale religieuze kledij te dragen.

Maar als christenen worden aangevallen heb ik wel de neiging om ze te verdedigen.

Ik neem het al lang op voor Tibet, de LGTB+ en minderheidsgroepen in de wereld. In de praktijk passen we de mensenrechten toe. Dit geldt ook in onze christelijke gemeenschap. Dus als iemand op een status reageert krijg je volgende discussie:

Mijn status:

Mijn toenmalige status probeerde vanuit mijn christelijke overtuiging over lijden te spreken. De vergelijking deed onvoldoende recht aan de verscheidenheid binnen stoïcisme, boeddhisme en seculiere levensbeschouwingen. Dit is een persoonlijke zoektocht, geen volledige beschrijving van die tradities.

Reactie:

Is lijden zinvol? Ik zie de historische Jezus en de Christus van nu, dit niet verkondigen. De instituties die aan de basis liggen van het praktiserende christendom, leggen de nadruk op lijden, zonde, schuld, boete…

De Bijbel spreekt van de toren van God… De vreselijke straffen die Hij uitspreekt en oplegt aan de mens. Doden, stenigen, uitstoten… Lev. 10.3 “Door mijn schuld…” “Heer, ik ben niet waardig…” Zo ben ik opgegroeid. Dit alles bovenop de erfzonde.

Ongeveer de helft van de wereldbevolking wordt opgevoed met teksten die in de drie monotheïstische godsdiensten gebruikt worden. Deze teksten zijn op vandaag in tegenspraak met De Rechten van de mens. Ze zijn ook in tegenspraak met de Universele verklaring van de Ware Natuur van de mens.

Toch blijven deze teksten behouden in het meest verkochte en verspreide boek in de wereld. De Bijbel Theologiseren, contextualiseren, herinterpreteren, zijn ideeën die door een minderheid gehoor krijgen, gehoord worden.

De andere minderheid, zijn mensen, die op vandaag, de geschriften letterlijk interpreteren. Het eigen geloof (onder andere in dergelijke teksten) doet de mens lijden. Dit lijden in onze denkgeest kan worden opgeheven. Dat werd door de Boeddha al onderwezen.

Mijn reactie:

Iedereen is sterfelijk. Bij de meeste mensen die ik ken, veroorzaakt dat lijden. Doodsstrijd beschouw ik als lijden. Het is net als geboortepijn. Geboorte zorgt meestal bij de entourage wel voor vreugde. Het afscheid nemen van een geliefde brengt pijn met zich mee. Zinvol? Om elkaar te steunen. Zie de kwetsbaarheid en de gave van het leven. Reflecteer over je prioriteiten.

Aanvullende leestip: rouwen zonder jezelf te verliezen.

Zorg, passende behandeling en het verminderen van onrecht kunnen verschillende vormen van steun zijn. Een religieuze of filosofische overtuiging kan daarbij betekenis geven, maar garandeert geen verlichting van klachten.

De bezetting van Tibet veroorzaakt veel lijden. Ook de uitroeiingen van boeddhisten brengen veel leed. Er lijkt geen einde aan te komen. Dit is vergelijkbaar met het lijden van “andersgeliefden” in zoveel landen.

Genoeg lijden in de wereld om in tranen en in ongeloof uit te barsten. Geloof biedt niet automatisch troost als je geconfronteerd wordt met ellende en zinloos geweld en een “oneerlijke” dood.

Woede en verdriet over dood en onrecht verdienen ruimte. Zelfbeschadiging is geen oplossing die deze tekst aanbeveelt. Zoek bij overweldigende wanhoop iemand die je kan bijstaan en passende professionele hulp.

Ontkenning van dood en lijden is zo dominant in onze cultuur, maar het is een persoonlijke realiteit en geen abstractie.

Je hoeft angst en verdriet niet helemaal zelf op te lossen. Steun vragen kan juist een belangrijke stap zijn.

Logica en praktische technieken beantwoorden voor mij niet elke levensvraag. Dat betekent niet dat wetenschap of behandeling lijden ontkent.

Toch denk ik dat we ons lijdend hart kunnen doen rusten zonder ontkennen. Namelijk we kunnen ook van “het moment” genieten nu en dan. De eenvoudigste genoegens kunnen bronnen van dagelijks geluk worden.

Neem de tijd om om te gaan met je angsten. Neem ook de tijd om te genieten van wat je vreugde brengt. Dit sluit niet uit dat ik aspecten van Boeddha’s leer, zoals begeerte als oorzaak van het lijden, niet terugvind in de visie van René Girard. Zijn visie over het Christendom gaat namelijk over mimetische begeerte. Nog een fijne dag toegewenst.

Reactie:

Wat je schrijft, veel om over na te denken, te reflecteren en elkaar hierin te beluisteren. Deze week was ik zelf bezig met het verschil tussen pijn en lijden. Gerbert Bakx, schrijft en zegt daar wijze inzichten over…

Ik heb het nodig om in aangezicht te komen met iemand van buiten mijn menselijk perspectief. Dit beïnvloedt mijn idee van wie God is.

God moet iemand zijn die volledig buiten het idee ligt van hoe ik over God heb nagedacht. Het moet iemand zijn die ik menselijk kan bedenken. Een God die me kan redden, ik heb een redder nodig.

Ondanks die wanhoop heb ik de laatste maanden niet nagelaten om te blijven schrijven. Ik heb blijven vragen dat de Heilige Geest zou komen. Ik heb wel minder geschreven en ook meer toepast van wat ik zelf aanbeveel.

Maar toch wist ik niet goed wat te doen: de wanhoop bleef!

In die periode voelde ik mij klein tegenover het nieuws en de spanningen die ik waarnam. De destijds geuite vraag over een mogelijke splitsing van België in 2024 was een persoonlijke zorg, geen voorspelling of actuele vaststelling.

Ik had een tijd niet meer geluisterd naar de liederen waar ik naar luisterde toen onze tweede pleegkind L. bij ons was. Ik had echt op een mirakel gehoopt dat L. zou kunnen blijven. Maar waarom zou God doen waarom ik zo gesmeekt heb? Zelfs Job had zoveel lijden te verwerken. Waarom zou het de wil van God zijn om mij hierin te helpen?

En toen hoorde ik dit lied terug:

Als je goed luistert naar de tekst hoe kun je daar dan tegen zijn? Om eerlijk te zijn, wanhoop ik al na al die jaren in een gemeenschap te zijn geweest. Ik heb de Bijbelse teksten bestudeerd. Waarom zou een ander met veel grotere problemen dan ik dan niet wanhopen?

Ik kan die woede van mensen begrijpen als je duidelijk maakt dat je Jezus als God beschouwt.

Zie wat er in het nieuws komt over christelijke religie! Zie wat een hypocrisie in de katholieke kerk rond homoseksualiteit! Zie de doofpot operaties wereldwijd rond seksueel misbruik in christelijke kerken.

Zie de ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen bij de meeste religies. Zie hoeveel lijden ideologische strekkingen die met geweld worden doorgevoerd en gelegitimeerd hebben veroorzaakt! Als je dan beweert Jezus is God dan heb je iedereen tegen je. Maar wat is het idee dat ze hebben over God? Een menselijk concept? Een bovennatuurlijke God? Een supernatuurlijke God?

Mensen hebben jaren gebeden om ellende weg te nemen. Ze hebben gebeden om emoties weg te nemen. Ook hebben ze gebeden om verslavingen weg te nemen. Dit is niet gebeurd.

Religieuze veroordeling kan pijn doen. Je mag je eigen grenzen en verhouding tot een geloofsgemeenschap bepalen. Ik kan niet vooraf weten welke gevoelens een gesprek bij iemand met een andere seksuele oriëntatie oproept.

Er zijn meerdere manieren om met schaamte om te gaan. Een christelijke geloofsbeleving is mijn persoonlijke route, geen noodzakelijke keuze voor iedereen.

Een vertrouwd gesprek, zorg, afstand van schadelijke boodschappen of een eigen levensbeschouwing kunnen elk een plaats krijgen. Het ontbreken van een godservaring maakt iemand niet tekortschietend.

René Girard heeft me een sluier dat boven Jezus lag weggenomen. Hij noemt zijn antropologie een universele antropologie. Deze past niet zomaar in een post-modernistische visie. Waardoor hij natuurlijk veel tegenkanting krijgt.(kreeg)

Het verhaal van de Bijbel en Jezus opent kennis die verborgen was sinds het begin der tijden. Deze kennis is er voor hen die willen zien. Het gaat om de transformerende kracht van de zondebok. Jezus is een unieke figuur. Hij demystifieert de mythe over “God” volledig. Dit doet hij door aan het kruis te sterven en te verrijzen zonder in de dynamiek van geweld te komen.

Je kunt niet zomaar blijven zeggen dat er een probleem is!

Lees dit boek. Of bekijk die artikels. Of koop dit programma en trek je plan maar. Ga naar een therapeut en praat. Of volg zijn techniek en het komt goed. Ergens moet je de kracht vinden om die eerste bladzijde te lezen, om dat telefoontje te maken.

Of sta maar eens 1 maand op een wachtlijst. Het kan ook 6 maanden zijn. In sommige situaties is het zelfs meer dan een jaar.

Christendom heeft wel een aantal van die problemen veroorzaakt in onze cultuur en de kerk blijft dat maar bevestigen.

De kerk kan blijven zeggen dat homoseksualiteit zondig is. Ze kunnen zeggen dat het zondig is als je vindt dat moeders keuzes moeten hebben. Of zij kunnen zeggen dat het zondig is als zieken keuzes hebben. Of je mag geen communie hebben omdat je gescheiden bent. Dat is toch geen oplossing!

Mijn persoonlijke beeld van God als bevrijder

In mijn christelijke geloof zoek ik een Jezus die mensen niet vastzet in schuld of schaamte. Beelden als ‘ik zal er zijn’ en ‘de onnoembare’ spreken mij aan. Dat is geloofstaal, geen belofte van medische genezing.

Voor mij is het beeld van God als bevrijder een bron van hoop. Anderen mogen kracht vinden buiten religie. Concrete steun en toegankelijke zorg blijven nodig.

Een godsbeeld mag bevraagd worden en veranderen. Niemand hoeft een geloofsantwoord over te nemen om hier welkom te zijn.

Dat bracht mij er eerlijk toe om diep te gaan bidden. Ik realiseerde me dat ik niet wist wat ik moet doen.

Mensen kunnen verlangen naar verandering en tegelijk niet weten waar te beginnen. Ik heb daar geen universeel geloofsantwoord op. Wachten op een religieus teken is geen voorwaarde om hulp te vragen.

Mijn gebed drukt vertrouwen uit. Ik kan niemand beloven dat er een teken of antwoord zal komen.

Ik heb last van schuldgevoelens. Daarom ga ik regelmatig naar die teksten van Oosterhuis. Enkele christelijke liederen die ik graag hoor, zoals deze in deze blog, helpen me ook. En soms doe ik wat bewegingen. Ik overtuig mezelf ervan dat ik die twijfels zal overwinnen en niet zal opgeven.

En ik herhaal de woorden van beloften over mijn leven: ik kan alles doen door dat Christus mij sterkt.

Sommige geloofswoorden geven mij moed. Ik hoef mijn twijfels daarmee niet te ontkennen en wil niet suggereren dat God de enige mogelijke steun is.

Ik voel me heel zwak en ik zie me zelf niet als veel goeds.

Mijn innerlijke strijd gaat over vertrouwen en twijfel. Rust voelen is geen bewijs dat je beter gelooft, en onrust betekent niet dat je verkeerd leeft.

Een lied of zin kan mij aanmoedigen.

Ik kan dat vanuit mijn geloof duiden. Het is niet aan mij om voor een ander te bepalen waar die ervaring vandaan komt.

Als gebed bij je past, kun je in eigen woorden om steun vragen. Je mag ook een ander mens aanspreken, zonder eerst te moeten bidden.

Jezus als je echt bent, ik heb vrede nodig. En ik heb het nodig dat jij je toont.

Soms ervaar ik hoop bij gebed, soms niet. Ik kan geen vervulling, reddingservaring of verdwijning van pijn beloven.

Dat Jezus voor mij een bron van hoop is, betekent niet dat verdriet, schaamte of klachten meteen voorbijgaan.

Ik gebruik ‘het koninkrijk van God’ als geloofstaal voor recht, zorg en nabijheid.

Die taal kan mijn aandacht voor anderen voeden. Zij is geen garantie dat een ontmoeting iemands hele leven verandert.

Iemand zonder oordeel zien en diens waardigheid respecteren: dat wil ik uit mijn geloof meenemen. Problemen hoeven daarvoor niet ontkend te worden.

De plaats waar ik Jezus het meest voel is de plaats zonder oordeel.

Ik geloof dat liefde meer transformeert, veel meer dan religie. Liefde confronteert problemen niet omdat ze verkeerd zijn maar omdat ze dood maken. En Jezus wilt dat je leeft en meer overvloedig leeft.

Ik geloof dat Jezus leven en hoop brengt. Een getuigenis daarover is geen bewijs van een onmiddellijke genezing of een voorgeschreven herstelroute.

Als menselijke wezens hebben we de neiging om het internet te zien als een menigte. Deze menigte rebelleert tegen wat ik geloof.

Een betekenisvolle ontmoeting kan veel voor mij doen. Ik kan daar geen vaste uitkomst voor een ander uit afleiden.

We kunnen het hart van God zien voor die ene persoon. Dan hebben we er geen zakens mee. We moeten niet over het geheel praten.

Ik heb de keuze om wakker te blijven met Jezus en zien wat Hij ziet over al die problemen.

Hij is altijd aanwezig met mensen met een gebroken hart en leven. Hij is altijd daar waar mensen het meest noden hebben. En soms kijkt Hij uit naar iemand om met Hem te zijn.
Dit is waarschijnlijk één van de zaken die het meest impact op me hebben gehad. Door actief naar de problemen van de mensen te luisteren, kreeg ik inzicht. Ik ontdekte waar het in Gods hart echt om te doen is.

Hij verlaat niemand. Hij vergeet het niet wanneer mensen in pijn zijn. Hij is echt aanwezig wanneer mensen lijden. Als ik twijfel heb over het karakter van Gods hart. Hij heeft zich getoond aan mij zoals Hij werkelijk is.

Ik wil mijn geloofservaring delen met ruimte voor jouw eigen overtuiging. Je hoeft niets te geloven, te kopen of te voelen om respect en steun te verdienen.

Een aanvullende invalshoek: gezonde spiritualiteit na trauma.

Steun elkaar in de commentaren!

Welke kleine stap past vandaag bij jou?

Neem mee wat je helpt. Je kunt één inzicht laten bezinken, iets opschrijven of steun vragen. Kies wat bij jouw mogelijkheden past; ook rust nemen mag.

Wil je verder lezen? Kies via Start hier een gids die bij jouw vraag past.

Goed om te weten: onze informatie ondersteunt inzicht en zelfreflectie en vervangt geen persoonlijke diagnose, behandeling of professioneel advies.

Een vraag of fout melden? Neem contact op met ons. Vermeld bij een fout de link en de betrokken passage. Dit contactkanaal is geen crisisdienst.

Lees in onze publicatieprincipes hoe we werken meer over onze achtergrond, bronnen, correcties en commerciële verwijzingen.

Liefs,
Annemie Persyn-Declercq en Johan Persyn
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.

Lees ook

• We zijn geroepen om het licht van de wereld te zijn.
• Natuurlijk Herstel van Lijden: Diepgaande Analyse, Kritische Visies en Risico’s
• Elkaar wederzijds respecteren.
• Wat leert Jezus ons over narcisme?
• God is goed.