De strijd tegen armoede: Samen

Beste mensen, welkom terug op onze blog. We hebben aandacht voor de campagne van Welzijnszorg. We zullen de strijd tegen armoede samen winnen.
Ik wil starten met een stukje getuigenis vanuit mijn eigen werkveld …

Inhoudsopgave

Een vrouw in armoede
Zo zijn er nog veel verhalen, verhalen van mensen waarmee ik dagelijks op stap ga.
5 weken geleden vertelde ik eens bij het breken van brood en schenken van wijn over Anna.
Sociale uitsluiting
Mensen worden pas mens in verbondenheid.

Een vrouw in armoede

Daar was ze opnieuw. Reeds de 2de keer kwam die dame langs. 44 jaar … Ik had getwijfeld of ze zou komen, maar ze was haar afspraak niet vergeten. Dit was dus een onterecht vooroordeel dus van mijn kant. Het blaadje met de afspraak zat in haar portefeuille en ze vertelde dat ze naar die afspraak uit keek … Een lichtpuntje om ergens naar toe te kunnen, omdat ze een afspraak had …

Niet dat we de vorige keer veel hebben kunnen doen.

Haar situatie is te schrijnend en te verwarrend. Enkel had ze de eerste keer wat kunnen ventileren en haar verhaal kunnen doen. Ze had deze nacht ook in het station geslapen en was tot 2 x toe buitengezet geweest door de politie.
“Het was nochtans koud deze nacht, op straat Annemie“.

Ik drukte nogmaals de gegevens eens af van de nachtopvang met het gratis telefoonnummer erop. Ik probeerde wel zelf in te bellen, maar het inbeluurtje was reeds verlopen. Vanavond kan ze bij haar volwassen zoon slapen. Als ze thuis slaapt, loopt ze het risico om geslagen te worden. En thuis is al een crisiswoning zonder comfort. Ze heeft al niets meer. Ze is getrouwd. “Ja, al voor de 2de keer maar het is een ramp”. Nog een grotere ramp dan de eerste keer. Ze huilde.

Ze had ook al eens een rugzak gemaakt met reservekleren, vers ondergoed, kousen/sokken. Het was een houvast voor haar als ze weer wou vluchten voor de zoveelste marteling, maar nu is deze ook gepiekt, onlangs toen ze aan het zwerven was.
Het is gemakkelijk Annemie om drugs te nemen zoals mijn man doet en alles te vergeten, maar dat wil ik niet. Ik wil niet zo leven.

Bovendien heb ik al heel mijn leven gewerkt, 22 jaar vast werk. Mijn foute relatie heeft mij tot slachtoffer gemaakt. Daardoor moest ik mijn werk opzeggen onder dwang. Ik mocht dat nooit gedaan hebben. Al mijn spaargeld heeft hij ook verkwanseld. Ik ben nu intussen 1 jaar werkloos. Bovendien heb ik nu ook geen geld meer om de scheiding aan te vragen. Ik heb niets meer.

Naar een vluchthuis vertrekken wil ze niet.

Ze heeft kinderen uit haar vorige relatie en haar jongste dochter kan ze telkens op zondag zien. Dit geeft me hoop. Die hoop mag je niet verliezen, zei ik tegen haar.

Ook haar oudste zoon geeft haar hoop. Hij heeft samen met zijn vriendin een huis gekocht. Annemie en hij zegt dat er een kamer voor mij is. Daar kan ik ook wonen. M’n oudste zoon zegt dat hij mijn voorbeeld gevolgd had om te werken om iets te kunnen bereiken. Daarin probeerde ik haar dan ook die erkenning te blijven geven. Erkenning proberen te geven en haar kracht tonen om hier toch die positiviteit te blijven behouden.
“Krijg ik dit jaar nog een volgende afspraak Annemie”? Ja, zeker. “Zorg ik voor een pakketje met kleren en vers ondergoed en warme sokken? “
“Echt waar, zou dit kunnen?” “Ik zal mijn best doen”, antwoordde ik haar.
Bedankt dat ik hier meer dan 1 uur kon blijven, ik heb het helemaal warm gekregen nu. En ze vertrok, ik gaf haar wel nog een nieuwe afspraak, een knuffel en een schouderklopje …

Intussen heb ik haar maandag vers ondergoed, kousen en handschoenen gegeven. Ze huilde.

Zo zijn er nog veel verhalen, verhalen van mensen waarmee ik dagelijks op stap ga.

Terwijl ik bezig ben met deze blog te schrijven, ben ik intussen aan het chatten met D. Ze is een alleenstaande mama en heeft nauwelijks een netwerk. Ik ken haar nog van toen ik werkte in de VDAB in Menen. Een ongewenste zwangerschap leidde tot het wel willen behouden van haar zoontje. A. werd eind augustus geboren. (Veel te vroeg, prematuurke en woog amper 1.4 kg.)

Door de moeilijke bevalling had ze heel wat complicaties opgedaan o.a. trombose in haar arm waarbij ze half verlamd is … . Zo is A. eens een weekendje bij ons gebleven omdat mama kon rusten en slapen. Je bent een goede mama D. en neen, we gaan ervoor zorgen dat ze je kindje niet zullen afpakken. Wil je dan een mail sturen naar die dienst? Zeg erbij dat jullie af en toe een back-up willen zijn als het niet meer lukt. Ja, dat gaan we doen …

5 weken geleden vertelde ik eens bij het breken van brood en schenken van wijn over Anna.

Anna is ook een mama met 3 kinderen (14, 10 en 3 jaar). Anna begeleid ik al een hele tijd. Toen ze in de zomer bij een 30 graden toekwam, droeg ze een coltrui en een lange broek. Ik wist weer hoe laat het was. Eerst was er schaamte om het te vertellen. Beetje per beetje kwam er een vertrouwensband. Uiteindelijk kon ze telkens haar verhaal vertellen.

Een verhaal van brutale mishandeling, slagen en verwondingen. Uiteindelijk werden stappen gezet om klacht in te dienen bij de politie. Niet evident voor haar, want haar huwelijk was heilig. In goede en slechte dagen … Waar had ik dat nog gehoord.

Verhuizen kan niet zomaar.

Er is daar ook nog moed voor nodig. Maar doordat haar echtgenoot ook begon met haar oudste zoon te mishandelen, was het gemakkelijker voor haar om de stap te zetten. Intussen woont ze nu in een vluchthuis met haar 3 kinderen. Via what’s app heb ik contact met haar. Ze voelt zich veilig en heeft al veel kunnen slapen en rusten. Morgen zie ik haar terug en ga ik er met de trein naartoe.

Sociale uitsluiting

Armoede is een realiteit die veel te veel mensen elke dag moeten doorstaan. Armoede zorgt voor sociale uitsluiting en duwt je in een maatschappelijk isolement. Vergeet niet dat armoede niet je eigen schuld is. Ze is het gevolg van structurele problemen die diepgeworteld zijn in onze samenleving.

Het gebrek aan structurele oplossingen voor armoede moet demotiverend zijn voor mensen die elke dag worstelen om rond te komen. Armoede los je niet alleen op door de brooddozen te vullen voor de kinderen.
Het constant gevoel van achtergesteldheid kan me ertoe brengen om de hoop te verliezen. De uitzichtloosheid kan me moedeloos maken.

Toch, hoewel armoede in Vlaanderen nog steeds een probleem is, moeten we ons niet moedeloos laten maken. In plaats daarvan kunnen we inzetten op verbinding als middel en doel om armoede structureel aan te pakken.

Mensen worden pas mens in verbondenheid.

In verbondenheid vindt een mens de kracht om te groeien. Een hulpverlener die een verbintenis kan aangaan met een persoon, zal versterkend werken. Deze persoon is getekend door een leven in armoede.

Door samen met hem op weg te gaan, kan er vertrouwen groeien in de hulpverlener, in zichzelf, in de buitenwereld. Die verbintenis kan ervoor zorgen dat de persoon in kwestie zich als mens erkend en gerespecteerd voelt. Dat geeft kracht om de draad weer op te nemen en opnieuw te groeien.

Als mensen betekenisvol worden voor anderen en voor de maatschappij, kunnen ze zichzelf ook verder ontwikkelen. Ze kunnen meer autonomie verwerven. Ze nemen verantwoordelijkheid op en krijgen meer greep op hun eigen leven en hun omgeving.

Het vergroten van bewustzijn is een essentiële stap. Het opbouwen van solidariteit is ook belangrijk. Daarnaast is het versterken van de stem van kwetsbare groepen cruciaal in dit proces.
Samen kunnen we streven naar een inclusieve samenleving waarin armoede geen plaats meer heeft.

Vandaar dat ik de groepsluiken van mijn mensen in armoede zo’n meerwaarde vond. Alle groepsluiken zijn een succes geweest. Ik kan ze niet meer tellen op 2 handen. Zoveel mensen zijn gegroeid.

Zo veel mensen waarbij hun draaglast en draagkracht in evenwicht gebracht werd. De groepsdynamiek zorgde ervoor dat mensen elkaar begrepen en dat ze wisten dat ze niet alleen waren.

Dat zorgde voor die verbondenheid en die solidariteit. Jammer genoeg was het vorige week de laatste keer. Onbegrijpelijk, iets wat werkt, iets wat goed werkt, wordt afgeschaft. Leve de Vlaamse regering, mijn werkgever.

En nu de link met het evangelie waarbij Jesaja ons goed nieuws te melden had. ‘Een blijde boodschap voor armen!’ Is dat niet geweldig?

Wat is onze rol?

Misschien dat we een hedendaagse Jesaja kunnen zijn? Geven we stem aan de ‘stemlozen’? Kijken we op een eerlijke manier naar de samenleving en leggen we de vinger op het onrecht? Klagen we het onrecht aan?
Kunnen we ons nog luidruchtig boos maken over de toenemende ongelijkheid, de schrijnende armoede? Verheffen we onze stem tegen een woestijn van onverschilligheid? Ja, ook jij bent een stem die roept in de woestijn.

De rol van Jesaja vervolgens, is wellicht iets minder bescheiden. Hij is wat uitbundiger, vooral in het uitzingen van de vreugde. Zijn wij ook brengers van hoop?
Op de eerste plaats is contact, ontmoeting nodig. Zoeken we mensen in armoede op? We geven de boodschap dat ze erbij mogen horen. Ze worden niet alleen gelaten. We willen samen met velen hun rechtvaardige eisen kracht bijzetten. Dit doen we zelfs als dat ten koste gaat van eigen gewin.

Welzijnszorg maakt deze oproep in de advent heel concreet. Ze ondersteunt ook organisaties die hoop en vreugde brengen bij mensen die in armoede leven. Laten we hun werk alle kansen geven.

En wij? Doorgaan en volhouden door verbondenheid. We streven naar 52 warme weken, zelfs de warmste weken. Dit begint in Brugge en vindt plaats op elke plek waar ieder van ons waakzaam is.

Annemie Declercq

Samenvatting strijd tegen armoede

Dit artikel deelt een aangrijpend verhaal van een vrouw in armoede. Het bevat voorbeelden van haar schrijnende situatie. Het beschrijft ook haar inspanningen om hoop te blijven vinden.

Het stuk benadrukt de impact van armoede op sociale uitsluiting en isolement, en pleit voor structurele oplossingen. Het belang van verbondenheid en solidariteit in het bieden van ondersteuning aan mensen in armoede wordt benadrukt.

De auteur deelt persoonlijke ervaringen met andere individuen in armoedesituaties. De nadruk ligt op het aanbieden van steun, hoop en erkenning.

Daarnaast wordt aandacht besteed aan de rol van de gemeenschap in het aanpakken van armoede. Er is ook een oproep om de stem te zijn voor degenen die geen stem hebben. Het is belangrijk om onrecht aan de kaak te stellen.

Het betoog eindigt met een oproep tot voortzetting van verbondenheid en streven naar warmte. Er is solidariteit en er is een specifieke verwijzing naar het werk van Welzijnszorg.

De samenvatting belicht het hartverscheurende verhaal van een vrouw in armoede. Het benadrukt de noodzaak van structurele oplossingen. Het pleit voor solidariteit en erkent de rol van de gemeenschap. De samenvatting eindigt met een oproep tot actie.

Enkele zelfreflectie vragen

Wat zijn enkele concrete stappen die we als gemeenschap kunnen zetten om structurele oplossingen voor armoede te bevorderen?
Hoe kunnen we als individuen en samenleving solidariteit tonen en verbondenheid creëren voor mensen in armoede?
Welke vormen van ondersteuning zijn cruciaal? Welke vormen van erkenning helpen mensen in armoede hoop te blijven vinden? Hoe kunnen zij hun situatie verbeteren?
Op welke manieren kunnen we de stem zijn voor de ‘stemlozen’? Hoe kunnen we onrecht aan de kaak stellen in situaties van armoede en sociale uitsluiting?
Wat zijn voorbeelden van concrete acties die we kunnen ondernemen om de impact van armoede in onze gemeenschappen te verminderen? Hoe kunnen we een inclusieve samenleving bevorderen?
Op welke manier kan iedere individuele bijdrage, groot of klein, een verschil maken in de strijd tegen armoede?

Mogelijke acties in de strijd tegen armoede

Mogelijke acties:

1. Bevorderen van structurele oplossingen voor armoede door lobbyen voor beleidswijzigingen.

2. Tonen van solidariteit door vrijwilligerswerk of donaties aan organisaties die armoede bestrijden.

3. Cruciale ondersteuning bieden, zoals toegang tot basisbehoeften en erkenning van hun situatie.

4. Stimuleren van bewustzijn over armoede en het aankaarten van onrechtvaardigheid in de samenleving.

5. Ondernemen van concrete acties in de gemeenschap, zoals het opzetten van steungroepen of educatieve initiatieven.

6. Iedere individuele bijdrage, groot of klein, kan een verschil maken in de strijd tegen armoede.

Waar vrijwilligerswerk in de regio Roeselare in de strijd tegen armoede

De Wissel: Vrijwilligers kunnen via De Wissel in Roeselare actief deelnemen aan de strijd tegen armoede. Zij bieden ondersteuning aan individuen en gezinnen. Hierdoor dragen zij bij aan de gemeenschap. De organisatie richt zich op het creëren van kansen en het bieden van ondersteuning aan kwetsbare groepen.
Het Kompas: Als vrijwilliger bij Het Kompas in de regio Roeselare kun je een waardevolle bijdrage leveren. Je helpt mee aan het bestrijden van armoede. Je kunt betrokken zijn bij diverse projecten en initiatieven. Deze zijn gericht op het ondersteunen van mensen in armoedesituaties. Het Kompas streeft naar een inclusieve samenleving waar iedereen gelijke kansen krijgt.
Buurtwerk ’t Lampeke: Hoewel gevestigd in Leuven, biedt Buurtwerk ’t Lampeke diverse mogelijkheden voor vrijwilligerswerk. Deze mogelijkheden zijn beschikbaar in de brede regio, waaronder Roeselare. Als vrijwilliger bij Buurtwerk ’t Lampeke kun je deelnemen aan activiteiten. Deze initiatieven zijn gericht op het bieden van ondersteuning aan mensen in armoede. Ze helpen ook bij het creëren van een solidaire gemeenschap.

Voel je vrij om contact op te nemen met deze organisaties. Leer meer over mogelijke vrijwilligerskansen. Draag bij aan de strijd tegen armoede in de regio Roeselare.

Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.

Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.