Een narcist krijgt een kick van het misbruik dat hij kan toepassen op iemand die machteloos is.

Met dit artikel wil ik bewustzijn verscherpen en doen stijgen rond ouderverstoting. Specifiek rond de narcistische actie van een persoon hoe hij met medelijden en leugens  zijn kinderen hun moeder kon laten verstoten. Pittig detail was dat dit gebeurde toen het kind 18 jaar werd.

In mijn zoektocht om de verandering te begrijpen hoe een plotse ommekeer in de beleving  en het gedrag mogelijk is van een kind  om zijn moeder  anders te beoordelen in korte tijd, van een goede naar een slechte moeder over te gaan kwam ik het werk tegen van Dr. Childress.

In volgende video komt  Craig Childress aan het woord.

 

Aanpak van ouderverstoting door DR CRaig Childress.

Ik geloof dat hij een aanpak heeft die effectief is om uit het paradigma te kunnen stappen van een doel ouder (de zondebok) die door jaren van financiële en emotionele spanning het kind wordt vervreemd door de andere ouder.

Helaas kan dit dankzij de “ruïne in rechtbank zaken” dat in grote lijnen niet is uitgerust om om te gaan met wat er gaande is tussen een scheidend koppel waarvan een deel ouderverstoting toepast.

Ik geloof niet dat het onvermijdelijk is dat de ouder die wordt uitgestoten zal ten ondergaan in depressie of dat de lange weg die al is afgelegd aan pesterijen, bedreigingen en nu PAS ook de andere kinderen gaan aantasten want de wijze van denken door Dr Childress is een zeer beslissend uitgangspunt om juist te handelen.

Wat de afgelopen 21 jaar is gebeurd in mijn eigen leven en de gevolgen daarvan om de PAS ouderverstoting kenmerken van kinderen te kunnen onderscheiden is niet zomaar een vaag syndroom waarover kan gediscussieerd worden.

Het is een cluster van zeer waarneembare en verifieerbare gedrag tentoongesteld door een kind dat wordt systematisch misbruikt om zijn of haar eigen natuurlijke instincten te ondermijnen om een band te hebben met beide ouders.

Het Juridisch systeem is niet opgewassen tegen ouderverstoting.

De geestelijke gezondheidszorg en juridische systeem is, op dit moment, niet uitgerust om om te gaan met wat er werkelijk gaande is en, de manier om uw eigen kind of kinderen te redden is door te helpen om alle kinderen te redden en daarom heb ik dit artikel geschreven.

Het bewustzijn rond deze problematiek dient zeker verhoogd te worden.

 

Ik zal regelmatig opnieuw artikels plaatsen over narcisme, pesterijen tegenover kinderen, psychopaten en gebruik maken van Childress inzichten die voor ieder beschikbaar zijn.

 

Gezien ik zelf zo laattijdig en haast toevallig door een Google Search op de inzichten van Childress kwam blijkt toch dat de receptie tot nu toe beperkt is tot een klein publiek.

 

Gezien ik dagelijks met deze problematiek geconfronteerd wordt en deze inzichten van Childress enig soelaas en richting brengen naast mijn christelijke meditatie en coaching is het voor mij vanzelfsprekend dat ikzelf deze inzichten zoveel mogelijk verspreidt, met uw hulp lieve lezer.

 

Gelukkig heeft hij ook een blog en enkele boeken geschreven

o.a. “Foundations” dat u kunt vinden op Amazon.

Maar je kunt ook een gratis account aanmaken en het boek hier downloaden.

En wees gerust, dit is compleet veilig.

Zonder er veel magie in te vinden is 25 april mijn geboortedag is ook Oudervervreemding bewustwordingsdag.

De narcist kan niet stoppen : Hij heeft een persoonlijkheidsstoornis die hij uitbreidt met ouderverstoting.

Hij/zij zoekt dan ook een situatie te creëren waarin zijn prooi zwakker en zwakker wordt.

Gezien een narcist enkel om zichzelf geeft,

geeft hij ook niet om zijn kinderen.

Kinderen zijn sowieso zwak in een periode van scheiding en het manipuleren van hen

is dan ook een makkie.

 

Narcisten zijn er in alle sociale lagen van de bevolking.

Narcisten zijn er ook in alle categorieën van seksuele geaardheid.

En sommige situaties zullen daardoor niet voor de hand liggen om ze door te hebben.

Ouderverstoting is zo’n fenomeen,

waardoor het narcistisch belang van een ouder voorrang

heeft op het emotioneel en psychisch welzijn van het kind of de jongere.

 

Het moeten samen slapen met een ouder in één bed of in één kamer

is wel een goede reden om het contact

met een ouder te verminderen en tevens ook

overmatig alcohol gebruik en handtastelijkheden.

 

Maar de vage slechtheid van een ouder zonder een specifiek gedrag aan te duiden

wijst op de manipulaties van een narcist.

Uiteraard als beweringen vaak genoeg gedramatiseerd worden krijgen

ze in de bange hartjes van de kinderen een plaats.

 

Spiegelneuronen zorgen ervoor dat gedrag van die ouder ingang vindt.

Doordat de narcist op de fantasie van het kind inspeelt.

Als dit dan ook nog afgekocht wordt met ‘verleidingen’ zoals

“als je me gelooft dan gaan we dat doen… of dan ga je dat….krijgen”.

Of als daar ook nog intimidatie aan te pas komt waardoor het kind vermijdt

dat de vervreemder een bepaald gedrag zou kunnen vertonen.

De vervreemder kan dreigen met agressie of depressie of verstoting van het kind.

Of de medestanders (zoals familie) kunnen daarmee dreigen.

De nooit eindigende vechtscheiding

De ouder die verstoten wordt voelt zich machteloos en is ten einde raad;

niet in staat het tij te keren, terwijl het voor hun ogen gebeurt.

Dit overkomt veel ouders die in een vechtscheiding zitten

en het contact met hun kind(eren) dreigen te verliezen.

Maar niet alle ouders in een vechtscheiding zijn daarom narcisten.

 

Meestal na een periode van woede

en jaloersheid tijdens en na de scheiding gaat na de verwerking

ieder een nieuwe relaties starten en

de kwetsuur open houden komt eindelijk in de vergeethoek.

 

Dit is natuurlijk niet zo bij de narcist.

Die stoornis wordt immers erger en maakt het precies zo

moeilijk om een nieuwe relatie te starten.

Het vinden van een geschikt slachtoffer die volledig meegaat in het verhaal

van de narcist is een hele klus.

De psycho-pathische narcist zonder grenzen tegenover zijn kinderen met ouderverstoting.

 

Maar wat als de ex een pedofiele- bi-seksuele verkrachter is,

die is kunnen ontsnappen aan een veroordeling?

 

Zo’n narcist heeft geleerd dat hij/zij weg geraakt met zijn handelingen,

en gaat dan ook alles in het werk zetten om de kinderen mede-standers te maken,

en de kinderen leren dat ze ongestraft met bedrog, leugen en diefstal weg geraken.

 

Zo’n narcist kan ook om te vermijden dat zijn misbruik aan het licht

komt eerst een onderlinge toestemmingsprocedure voorstellen.

 

En dan in latere fase, als de kinderen in de puberteit zijn,

nadat hij alles goed heeft voorbereid over gaan tot de ouderverstoting.

Langzaam maar zeker wordt de ouder die slachtoffer is van een narcist(e)

door hun ex-partner op een subtiele, maar uiterst wrede manier buiten spel gezet en uit het leven van hun eigen kinderen gewerkt.

De trigger is dan ook dikwijls jaloersheid en

de angst dat zijn crimineel gedrag en/of partnergeweld

aan het licht komt door dat zijn slachtoffer sterker geworden is.

 

Het kind zelf wordt door de manipulatie van de ene ouder ‘partner in crime’ gemaakt

en wil uiteindelijk niets meer met de andere ouder te maken hebben.

Er ontstaan bij het kind periodes van grote verwarring en concentratie stoornissen.

Het kind vervreemdt van zijn eigen gevoel en gaat aan concentratie-

stoornis leiden.

 

Sommige narcisten krijgen het zo ver om hun kinderen aan te zetten

om tegen hun ouder te pleiten, wat in de meeste rechtbanken

niet is toegelaten.

Narcisten stellen zich altijd voor als slachtoffer en vertonen gedrag van zelfmedelijden.

Als deze boodschap honderden keren is ingeprent in het kind,

slaagt hij er uiteindelijk het kind

dat uiteraard gemakkelijk tot zelfmedelijden

te bewegen is, als medestander te krijgen.

 

Dan wordt er wel dikwijls een schriftelijk ‘getuigenis’ gebruikt

waar het kind de vage verwijten herhaalt.

De verstoten ouder krijgt nergens gehoor, niemand heeft begrip.

De meeste maatschappelijke en sociale werkers weten immers veel te weinig

van het begrip psychopaat, borderline, narcist.

 

Sterker nog, deze ouder wordt gezien als de ‘slechte’ ouder,

want – zo wordt gedacht – als je eigen kinderen geen contact meer met je willen,

dan moet er wel wat met je aan de hand zijn!

 

Kinderen houden onvoorwaardelijk van hun ouders en hun loyaliteit gaat ver.

Na een scheiding wil een kind dan ook maar een ding:

zich vrij voelen om onbelemmerd contact te hebben met beide ouders.

 

Dat is normaal en van nature ingegeven;

kinderen hebben beide ouders hard nodig om zich gezond en

evenwichtig te kunnen ontwikkelen.

Maar wat als één ouder of beide ouders een zware persoonlijkheidsstoornis  hebben?

Symptomen van ouderverstoting worden niet (h)erkend.

 

…wanneer je in een rechtbank komt aandraven met zulle verhalen zitten zij wel met open mond,

vol ongeloof te luisteren en vegen dit zo van tafel want zo’n monster kan geen één vader zijn.

 

Narcisten weten hun verhaal goed te brengen, zij zijn tenslotte God.

Je maakt geen schijn van kans uit hun klauwen te ontsnappen!

En wie is hiervan de dupe ?

 

De kinderen die de rest van hun leven moeten gebukt gaan

onder het juk van een psychiatrisch monster… .

Zij zijn zo bang en wat het ergste is: zij denken dat dit normaal is.

Compleet gehersenspoeld en niemand die het ziet of herkent!”…

Plotse verandering van houding en radicaliteit.

Als een kind na een scheiding of zelfs na 5 jaar na een scheiding,

ineens ‘uit zichzelf’ zegt dat het de uitwonende ouder niet meer wil zien

(zonder goede reden)

of aangeeft dat die ouder niet meer gewenst is bij belangrijke gebeurtenissen

in het leven van het kind

(ook zonder goede reden), dan zouden alle alarmbellen moeten gaan rinkelen.

De schoolkeuze wordt veranderd zonder dat de ouder

die het hoederecht heeft daarvan op de hoogte is.

 

Vaak eist het kind in zo’n situaties ook dat de (verstoten) ouder respect toont

voor de wensen en grenzen die het kind aangeeft.

Dat is echt de omgekeerde wereld; het kind stelt zich ineens boven de ouder.

Professionele (jeugd)hulpverleners zouden dit gedrag direct moeten herkennen

als een symptoom van ouder-verstoting.

 

De Amerikaanse klinisch psycholoog dr. Craig Childress,

gespecialiseerd in kinder- en familietherapie, is stellig:

dit gedrag is abnormaal en tegennatuurlijk.

Volgens hem zal een ‘normaal’ kind nooit,

maar dan ook nooit iets dergelijks tegen een van de ouders zeggen.

De goede en de foute ouder.

Maar het gros van de hulpverleners herkent dit gedrag niet

als een mogelijk signaal van ouder-verstoting,

maar ziet het juist als een bevestiging dat de verstoten ouder

inderdaad de ‘foute en slechte’ ouder is.

 

Als het kind het zelf keer op keer zo zelfverzekerd zegt dan

moet het wel waar zijn, zo redeneren ze.

Zoiets verzint een kind niet, niet over de eigen ouder!

Dit wordt vervolgens door de verzorgende ouder bevestigd.

Tactiek van de vervreemder

Deze op het oog aardige, liefhebbende en betrokken ouder

lijkt het allerbeste voor te hebben met het kind

en zegt er alles aan te doen om het kind te

bewegen naar de andere ouder te gaan,

maar – zegt de ouder – het kind weigert en wil het echt zelf niet!

 

Deze ouder stelt zich ten opzichte van de hulpverlening,

instanties en rechtbank uiterst coöperatief op.

Als de trajecten uiteindelijk mislukken ligt het altijd aan de andere ouder;

zie je wel dat dat de foute ouder is!

 

Die ‘aardige en liefhebbende’ ouder weet met succes een rookgordijn op te trekken

om hulpverleners en andere betrokkenen af te leiden van vooral… zichzelf.

Volgens dr. Childress wordt het gedrag van veel van deze ouders veroorzaakt

door narcistische en borderline persoonlijkheidstrekken.

Het narcisme als basis van ouderverstoting.

Personen met een narcistische problematiek zijn niet in staat nuances aan te brengen;

het is zwart of wit, grijs bestaat niet.

Zo is de ex-partner zijn maar samen ouder blijven voor hen onmogelijk;

de ex-partner MOET ex-ouder worden.

 

Er is geen alternatief, aldus Childress.

De ex-partner kan en mag als ouder geen enkele rol meer spelen en

moet uitgeschakeld worden.

Door de geraffineerde manipulatie neemt het kind langzaam maar zeker de beschuldigingen

en emoties van de vervreemder over en raakt ervan overtuigd dat

de andere ouder inderdaad in en in slecht is.

Het kind wil uiteindelijk niets meer met die ouder te maken hebben…

Persoonlijkheidsproblematiek oorzaak van ouderverstoting.

Volgens dr. Childress is het gedrag van de vervreemder geen keuze,

maar ‘opgedrongen’ als gevolg van de persoonlijkheidsproblematiek.

Deze personen zijn meedogenloos en hebben geen boodschap aan regels,

recht, waarheid of werkelijkheid en medeleven kennen ze ook niet.

 

Als het nodig is verdraaien ze de waarheid of verzinnen een andere werkelijkheid.

Niemand wordt gespaard, ook het kind niet.

Daarnaast maakt de vervreemder gebruik van medestanders.

(flying monkey’s)

 

Deze zijn hard nodig om het uiteindelijke doel te bereiken:

het volledig uitschakelen van de ex-partner als ouder.

Belangrijkste medestander is het kind.

Daarna de directe omgeving zoals familie, scholen en sportclubs en vervolgens (jeugd)hulpverleners, raadsmedewerkers, therapeuten, psychologen, orthopedagogen, advocaten, mediators, gerechtelijk deskundigen, bijzonder curators en rechters.

De vervreemder manipuleert iedereen die hij/zij nodig heeft om zijn/haar doel te bereiken.

De narcist maakt ge(mis)bruik van de macht van de medestanders.

Alle pogingen van de verstoten ouder om het kind tegen de vervreemder te beschermen en hulpverleners en instanties de andere kant van het verhaal te laten zien, draaien meestal op niets uit.

 

Vaak wordt er maar nauwelijks naar de verstoten ouder geluisterd.

Alles wat deze aandraagt aan feiten en objectief bewijs wordt in de wind geslagen en wordt soms zelfs tegen de verstoten ouder gebruikt.

 

Vaak oordelen hulpverleners – zonder überhaupt naar de feiten te kijken –

op basis van een indruk, gevoel of ander vaag argument en kiezen dan meestal,

wellicht onbewust, partij voor de vervreemder.

Tot wanhoop van de verstoten ouder.

Kennis ouderverstoting schiet ernstig tekort.

Dit zijn geen incidenten.

Dagelijks lezen we in de media over het toenemend aantal vechtscheidingen.

Ouderverstoting is daarvan een ernstig gevolg.

 

Steeds meer kinderen verliezen daardoor op den duur het contact met een van de ouders.

De verhalen van ouders die dit meemaken zijn stuk voor stuk even schrijnend en komen op hetzelfde neer: hoe het ‘systeem’ er de oorzaak van is dat zij hun kinderen kwijtraken doordat ouderverstoting niet wordt (h)erkend, laat staan dat er adequate hulpverlening is.

Kennis ouderverstoting bij hulpverleners.

Ouderverstoting is echt niet nieuw, maar de kennis hierover bij hulpverleners

en andere professionals schiet nog altijd ernstig tekort.

Van hun onkunde, onwetendheid en vaak ook arrogantie

zijn jaarlijks duizenden scheidingskinderen en hun ouders de dupe!

 

Op basis van hun ondeskundige oordeel of amateuristisch advies ontzegt de rechter de verstoten ouder uiteindelijk definitief de omgang met het kind.

 

De rechter (h)erkent ouderverstoting net zo min en verschuilt zich achter kortzichtige en onnozele argumenten als ‘rust’ en ‘in het belang van het kind’.

Ouderverstoting stopt niet bij geen omgang.

Het ontzeggen van omgang met de verstoten ouder, is een idiote schijnoplossing.

De onveilige situatie bij de vervreemdende ouder blijft bestaan want die stopt niet met de lastercampagne tegen de verstoten ouder, de (emotionele)pijn en ellende bij het kind door het missen van de andere ouder gaan niet weg en de ernstige gevolgen voor het kind blijven onveranderd.

Kindermishandeling.

Deskundigen zijn het er allemaal over eens dat ouderverstoting

een vorm van geestelijke kindermishandeling is.

Kinderen ondervinden hiervan vaak de rest van hun leven de ernstige gevolgen,

op allerlei gebied.

 

Er zou al een wereld gewonnen zijn als (jeugd)hulpverleners en

andere professionals die dagelijks werken

met kinderen en ouders in scheidingssituaties gedegen kennis zouden hebben

van ouderverstoting zodat dit wordt (h)erkend en adequate en specialistische hulp geboden kan worden.

 

Dat zijn zij verplicht aan al die kinderen en hun ouders.

Het gezamenlijke doel zou moeten zijn om kinderen in scheidingssituaties

te behoeden voor ouderverstoting om het uiteindelijk helemaal uit te bannen.

En de oplossing om een leven op te bouwen in die situatie?

Kennis is een sterk wapen in de strijd tegen onwetendheid,en narcisme

niet alleen om te voorkomen dat iemand

vergeet zich af te vragen of een bepaalde relatie

narcistische trekjes vertoont.

 

Immers hoe korter de relatie, hoe minder de schade.

Maar ook het besef dat het fenomeen zich wereldwijd en in alle

sociale lagen voordoet helpt om zich krachtiger te voelen,

want daardoor wordt de eenzaamheid doorbroken.

Forum ouderverstoting.

 

Ervaringen delen met anderen is dan ook een wederzijdse

bevrijding want beschikbaarheid

van een forum ouderverstoting om die persoonlijke ervaringen te delen versterkt.

Maar ook de methoden leren en delen hoe zich te genezen

van deze blijvende kwetsuren en weten hoe ermee om te gaan en

desondanks met zijn leven doorgaan is belangrijk om mensen te helpen.

 

Contact met ervaringsdeskundigen die deze problematiek

gedeeltelijk hebben verwerkt en leren hoe dergelijke mensen te coachen

is een belangrijk.  Wilt u deze mensen helpen.

Wenst U op de hoogte te blijven van deze problematiek of uw ervaring om te zetten in coaching voor mensen slachtoffer van een narcist laat het me weten in Messenger/Facebook.

Oudervervreemding is een belangrijk juridisch probleem.

Helaas blijft het een veel voorkomend kenmerk van veel familie-rechtzaken.
 
Het is immers met #ouderverstoting (#PAS) de bedoeling en het effect om de huidige en toekomstige relatie tussen een kind en de vervreemde ouder te vernietigen.
 
De hersenspoeling is zeer effectief omdat het wordt afgeleverd op een jonge, emotioneel kwetsbare en beïnvloedbare geest.
 
Er is geen remedie voor ouderlijke vervreemding die niet op tijd is gestopt.
 
Geen ouder, bijvoorbeeld, die onterecht vervreemd is, kan ooit de vader-kind of de verloren moeder-kind tijd met hun kind terughalen.

 

In elk geval is langdurige ouderlijke vervreemding, een emotionele tijdbom ingeplant in het kind.

 
Zelfs als later een wijziging wordt aangebracht, keert het kind zich tegen de vervreemdende ouder of behoudt het zijn houding tot de vervreemde ouder of beide.
In elk geval wordt de ontwikkeling van dat kind tot een volledig ontwikkelde en emotioneel volwassen volwassene en ouder verstikt.
Door de vervreemdende ouder ontstaat een afwezige hechting met de vervreemde ouder.

Meestal zal ook de hechting aan de vervreemdende ouder van het kind onvoorspelbaar zijn.

De combinatie van beide soorten hechting is een hypotheek om de toekomstige relaties en welbevinden van het kind. Vandaar dat het ouderverstotingssyndroom ontwikkelt (PAS).
 
Oudervervreemding treedt op wanneer een ouder de kinderen ervan overtuigt dat de andere ouder niet betrouwbaar, sympathiek of zorgzaam is – kortom, geen goede ouder.
De manipulatie van de kinderen, met de resulterende vervreemding, brengt zeer hoge risico’s met zich mee. 
Het kan de ontwikkelende persoonlijkheid van een kind en de daaropvolgende aanpassing van het leven ernstig verstoren.

 

Hoe eerder deze wordt geïdentificeerd en de juiste interventies worden toegepast, hoe groter de kansen van het kind om de ergste langetermijneffecten te voorkomen.

 
Het ouderlijke vervreemdingssyndroom (PAS) is een kinderziekte die bijna uitsluitend voorkomt in het kader van geschillen over voogdij over kinderen.
 
De belangrijkste manifestatie is de kindercampagne van denigratie tegen een ouder, een campagne die geen rechtvaardiging heeft. (niet gebaseerd op feiten !)
 
Het is het resultaat van de combinatie van de indoctrinaties van een programmerende (hersenspoeling) ouder en de eigen bijdragen van het kind aan de belastering van de doelouder.
 
Wanneer echt ouderlijk misbruik en / of verwaarlozing aanwezig is, kan de animositeit van het kind gerechtvaardigd zijn en daarom is de verklaring van de ouderlijke vervreemdingssyndroom voor de vijandigheid van het kind niet van toepassing.

 

Kinderen die onderhevig zijn aan het oudervervalsyndroom (ik zal ze PAS -kinderen noemen) zijn erg krachtig in hun opvattingen over de niet-vervreemdende ouder.

 
De opvattingen zijn bijna uitsluitend negatief, tot het punt dat de ouder wordt gedemoniseerd en als slecht wordt beschouwd …
 
-voelen zich bevoegd en worden beloond voor het aanvallen van de andere ouder en voelen geen wroeging of schaamte om dat te doen.
-hebben een reflexieve reactie om de vervreemder tegen de beoogde ouder te ondersteunen, vaak op basis van minimaal bewijs of rechtvaardiging.
-verbreden hun aanvallen op leden van de uitgebreide familie van de andere ouder te omvatten.
-worden gerekruteerd door de vervreemdende ouder en vervreemde broers en zussen naar de oorzaak van de vervreemdende ouder.
Met PAS-kinderen kun je niet zeker weten naar wie je luistert – is het het kind (of) is het de vervreemdende ouder?

PAS is meer dan hersenspoeling of programmeren: criteria en kenmerken ouderverstoting.

omdat het kind daadwerkelijk moet deelnemen aan het denigreren van de vervreemde ouder. Dit gebeurt voornamelijk op de volgende acht manieren:
 
denigreert de vervreemde ouder met grove taal en ernstig oppositioneel gedrag;
 
biedt zwakke, absurde of frivole redenen voor zijn of haar woede;
 
is zeker van zichzelf en vertoont geen ambivalentie, d.w.z. liefde en haat voor de vervreemde ouder, alleen haat;
 
vermaant dat hij of zij alleen met het idee van denigratie kwam;
 
ondersteunt en voelt een behoefte om de vervreemdende ouder te beschermen;
 
toont geen schuldgevoelens over wreedheid jegens de vervreemde ouder;
 
gebruikt geleende scenario’s of beschrijft situaties die hij of zij niet had kunnen ervaren, levendig;
 
Animositeit wordt verspreid om ook de vrienden en / of uitgebreide familie van de vervreemde ouder te omvatten. “

 

Een ouder die vervreemding introduceert van zijn kind tegenover een ander ouder vertoont erg narcistische kenmerken.

Dit is niet in het belang van het kind.
Het is ook een verschrikkelijke beschuldiging en feitelijke veroordeling van de vervreemde ouder.
Het is belangrijk dat de vervreemde ouder niet opgeeft, ondanks de pijn, zijn/haar balans weet te herstellen, zodat hij/zij klaarstaat wanneer de situatie verandert zodat een herstel mogelijk is.

Immers het kind is in wezen niet de schuldige maar het slachtoffer.

 

Alleen de onvoorwaardelijke liefde van de vervreemde ouder zal de kracht zijn om het herstel bij het kind mogelijk te maken, zodat het kind het gevoel heeft dat het geliefd is zonder het te moeten presteren een ouder te moeten vervreemden
Geef niet op !

 

Annemie Declercq  e-mail :  mie.declercq@gmail.com

Annemie Declercq, mijn vrouw  is een gedreven armoede consulente voor de sector Roeselare.

Daardoor komt ze ook regelmatig met deze problematiek in contact wanneer de gevolgen voor de kinderen later in het beroepsleven zichtbaar worden.

Uiteraard trekt de narcist de kaart van de ouder-verstoting zolang dit in zijn voordeel is.

 

Wanneer dan de problemen zelf voor het kind duidelijk worden, verliest het kind dan ook deze ouder.

Al meer dan 28 jaar is Annemie werkzaam in de VDAB.

Ondertussen studeert ze al drie jaar aan de Hoge School Gent in de richting orthopedagogie.

 

Zij bekwam enkele jaren geleden de vernietiging van haar kerkelijk huwelijk en is reeds 5 jaar pleegverzorgster.

Annemie heeft 3 eigen kinderen waarvan 2 haar in de laatste 2 jaar vanaf hun leeftijd van 18 jaar haar verstoten hebben. Een van de dochters heeft de relatie hersteld.

 

Ze is dan ook al meer dan 21 jaar ervaringsdeskundige in deze materie.

Hebt u suggesties, ervaringen of commentaren, laat het me weten wat u het meeste aansprak.

 

Aanverwante video’s ouderverstoting.

Why courts fail to recognize parental alienation?

Aanverwante teksten voor een betere richting in het leven.

Vechtscheiding- ouderverstoting.
Vechtscheiding is een vorm van kinderverwaarlozing.
Narcisme in relaties.
Paulien: ‘Mijn man bleek een pedofiel’.
8 specifieke kenmerken van het ouderverstotingssyndroom.
Presentation Richard Gardner.
Co-parenting with a Toxic Ex: What to Do When Your Ex-Spouse.
High Conflicting parents.
Eikels en teven ouderverstoting.
Kaat wil niet meer op bezoek. Het ouderverstotingssyndroom.
Ik wil mama en papa, allebei! over echtscheiding, verwerking, loyaliteit en hulpverlening.
Schei eens uit. Verhalen van volwassenen met gescheiden ouders.
Parental Alienation Syndrome and Me. EBOOK. One Father’S Story and Poems.
The Narcissistic Parent: A Guidebook for Legal Professionals Working with Families in High-Conflict Divorce. 
Behandeling van hechtingsproblemen.

 

Auteur:  Johan Persyn  Hooglede België

 

 

Play
Print Friendly, PDF & Email
Advertisements

Wat betekent deze tekst voor U?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.