Volwassenen zijn verslaafd aan hun stresshormonen. Ze waren ooit kinderen die leefden in onvoorspelbare omgevingen. Deze omgevingen waren vol overreactie, woedespiralen en angst. Ze waren op wolvenjacht, renden steeds weg. Want in het hol:
We kijken in het hol.
We ruiken in het hol.
Dan voelen we in het hol.
We voelen iets zachts.
We voelen iets harigs.
EEN WOLF! RENNEN!!!
Zou dat de reden zijn waarom sommige volwassen het zich te moeilijk maken op hun wolvenjacht?
Zou dat de reden zijn waarom ze dikwijls zwart-wit-denken en moeilijk kunnen omgaan met “onzekerheid”?
Genezing is ons bewust worden van wanneer we onbewust chaos zoeken, waarom we het doen en hoe vaak.
Willen we dan een gemakkelijk leven? Nee, want we weten ook te veel over wolvenjacht.
We zijn gevoelig geworden. Dan zou al onze miserie zinloos zijn geweest. Met dit bewustzijn kunnen we ons lichaam veiligheid in het heden leren brengen. Stilstaan, bewust in het nu en misschien dankbaar.
Als we onbewust blijven over ons verleden als kind kunnen we het familiale verleden herhalen.
Net zoals we vast kunnen komen te zitten in de gewelddadige relatie. We denken dat we de misbruiker kunnen veranderen en repareren, kunnen we vastlopen in herstel. We willen dat dingen anders zijn dan ze werkelijk zijn.
We willen gerechtigheid. We willen eerlijkheid. We willen dat de waarheid naar buiten komt. We willen dat mensen ons horen en geloven. We willen dat de lastercampagne stopt. We willen al deze dingen en we wachten tot ze gebeuren.
In werkelijkheid gebeuren deze dingen zelden. Dit gebeurt nadat we een narcist hebben verlaten. Of nadat we ons hebben gedistantieerd van een narcistische organisatie of narcistische autoriteiten.
Bij het begrijpen van de invloed van vroegere ervaringen passen de blogs over het herhalen van familiepatronen, intergenerationeel trauma en het zenuwstelsel tot rust brengen.
Soms duurt de wolvenjacht jaren, en soms stopt het onrecht helemaal niet.
We kunnen ons herstel niet afhankelijk maken van dingen waar we geen controle over hebben. We kunnen ons verwerken van ons verlies niet afhankelijk maken van deze dingen. De rechtbank of pleegzorg zijn zaken die buiten onze macht liggen. Maar dat was wat ik probeerde te doen! We moeten open staan voor een toekomst en ten volle leven nu met of zonder onze geliefden.
Het is goed anderen te overtuigen als ze erom vragen.
Bovendien is het goed je verhaal te vertellen in een boek. Je kunt het ook delen in een post op sociale media. Zo kunnen sommigen je kant zien als ze erom vragen.
Het is goed elkaar te steunen, met lotgenoten, te zien dat het zal anders zijn binnen 10 jaar, 15 jaar. Dat andere ouders, grootouders, pleegouders dit ook meemaken. Maar besef ook dat het een langzaam bewustmakingsproces is. Je mag ambitie hebben, maar combineer dat ook met geduld.
Het mag je niet gek maken dat sommigen je niet willen horen.
Als je blijft proberen te overtuigen met de verkeerde timing, heb je geen kans. Gebruik niet steeds dezelfde woorden zonder connectie. Luister eerst, anders heb je geen kans. Ze zullen denken dat je gekker geworden bent. Het gevolg is dat men je poging om te veranderen als een boemerang in je gezicht werpt. En de realiteit is daar: sommigen zijn niet te overtuigen!
Veelal willen hulpverleningsorganisaties niet horen wat je te zeggen hebt over de wolvenjacht!
Het is moeilijk om te accepteren dat het anderen niets kon schelen wat ik hen probeerde te vertellen. De rechtbank legde me het zwijgen op voor ik mijn punt kon maken. Het verslag van de jeugdrechtbankassistente stond vol fouten, onwaarheden en bevatte niet de essentie namelijk dat L. de helft van zijn leven gedurende zijn sterkste hechtingsperiode bij ons was. We hebben er vertrouwen in dat een overgang naar de moeder mogelijk is.
Je wilt niet accepteren dat je geen verontschuldiging zou krijgen voor het machtsspel van pleegzorg en bijzondere jeugdzorg. Je wilt niet accepteren dat je geen rechtzetting zult krijgen. Pleegzorg stuurt een kind van 18 maanden naar een instelling, terwijl een netwerkplaatsing bij ons mogelijk is.
Het netwerk dat ik had opgebouwd wordt als onprofessioneel beschouwd door pleegzorg, terwijl OCJ vragende partij was.
Ik wilde niet accepteren dat de pleegzorg niet verantwoordelijk zou worden gehouden. Haar advies was onmenselijk. Het advies ging zelfs tegen de pleegzorgwet van 2014 in.
En toch is dit wat ik precies nodig heb. Het helpt me die waarheden te accepteren. Ik stop met ertegen te vechten.
Bewust worden over ons verleden doen we door in stilte te luisteren. We doen ademwerk of egowerk. We scheppen ruimte voor creativiteit en verschuiven de pijn van dit verleden uit ons lichaam. We verschuiven deze pijn in plaats van te ontkennen.
We gaan op wolvenjacht.
We zijn niet bang.
Want we zijn met z’n allen.
En we gaan een hele grote vangen.
Dan komen we bij het hoge gras.
We kunnen er niet onderdoor.
We kunnen er niet overheen.
Ook kunnen we er niet omheen.
We moeten er doorheen.
De verleiding is bijna te groot.
Om de pijn te mijden, om er overheen te vliegen of eronderdoor te kruipen. Maar er is in de weg van de spiritualiteit geen route die de pijn vermijdt. Hoe mystiek het ook kan zijn, je kunt de pijn niet ontvluchten of ontwijken.
We kunnen er niet boven over, we kunnen er niet onderdoor, we moeten er wel dwars doorheen.
Er bestaat ook geen boven over, want spiritualiteit verbindt zich aan de pijn en daalt erin af.
Dat werkt genezend dat doet ons groeien. Er overheen is niet de weg van de mystiek, want dan loop je zomaar de begeestering zelf mis.
Allemaal niet onoverkomelijk. Maar soms is het gewoon niet te verdragen. Soms is het te moeilijk en de opgave te groot. Het vertrouwen is te klein. Dan komt er wel weer een nieuw moment.
De opgave om de jeugdrechtbank en de pleegzorgdienst met één slag te veranderen is te groot!
Er komen momenten genoeg als we er voor kiezen niet te vermijden. We kunnen de automatische piloot stoppen om kleine stappen vooruit te zetten. We kunnen lotgenoten ontmoeten en initiatieven nemen om verder bewust te maken. (van onze vele kleine of grote verslavingen)
En er onderdoor? Eraan onderdoor? Het opgeven. Jezelf erin begraven? We kunnen er ook niet onderdoor. Bovendien worden we soms neergeveld, maar gaan we er niet aan dood. Men jaagt ons op, maar we worden niet in de steek gelaten. Onze vrienden blijven ons dragen en we hebben onze veerkracht. We zien geen uitweg meer, maar zijn niet ten einde raad.
Er is veel verdriet, maar geen hopeloosheid, frustratie, maar geen cynisme, leegte, maar gevuld met ruimte.
We kunnen er niet boven over, we kunnen er niet onderdoor, we moeten en kunnen er wel dwars doorheen. Geen overreactie, geen woedespiralen en angst. Maar blijven ademen en een positieve uitkomst zien als een visionair.
Licht moet schijnen uit de duisternis!
2 Korientiërs 4 : Neen, wij geven de moed niet op. Al gaan wij ook ten onder naar de uitwendige mens, ons innerlijk leven vernieuwt zich van dag tot dag. 17De lichte kwelling van een ogenblik bezorgt ons een alles overtreffende, altijddurende volheid van glorie. 18 We houden het oog gericht niet op het zichtbare. In plaats daarvan richten we ons op het onzichtbare. Wat we zien gaat voorbij. De onzichtbare dingen duren eeuwig.
Paulus aan het woord:
Men bestookt ons aan alle kanten. We raken toch niet klem. We zien geen uitweg meer. We zijn nooit ten einde raad. We worden opgejaagd, maar niet in de steek gelaten. We worden neergeveld, maar gaan er niet aan dood. Altijd dragen we het sterven van Jezus in ons lichaam mee. Het leven van Jezus moet ook in ons lichaam openbaar worden. Voortdurend wordt ons leven aan de dood uitgeleverd om Jezus’ wil. Zo kan ook het leven van Jezus zich openbaren in ons sterfelijk bestaan.”
Boeken bij oude alarmreacties en verlies
De wolvenjacht in deze tekst verbeeldt langdurige alertheid, oude familiepatronen en verlies. Deze boeken bieden verdieping bij die thema’s. De links naar bol.com zijn affiliatelinks.
Voor de samenhang tussen ervaringen, lichaam en stressreacties: ** Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk bespreekt trauma en verschillende benaderingen van herstel.
Voor terugkerende gedachten, gevoelens en reacties: ** Patronen doorbreken van Hannie van Genderen, Gitta Jacob en Laura Seebauer biedt voorbeelden vanuit schematherapie om patronen te onderzoeken.
Voor ruimte voor verlies en verdriet: ** Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse verkent hoe je rouw kunt begrijpen en mensen in verdriet kunt ondersteunen.
Wil je naast deze informatie ook verder met zelfzorg, grenzen of herstel? Bekijk Start hier bij narcisme.blog: inzicht, zelfzorg en verbinding en kies de route die past bij wat je vandaag nodig hebt.
Volwassenen, stresshormonen, wolvenjacht, zwart-wit-denken, onzekerheid, bewustwording, herstel, verwerken verlies, rechtbank, pleegzorg, genezing, spiritualiteit, jeugdrechtbank, pleegzorgdienst, veerkracht, moed, troost, hoop, groeitaak.
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Misschien gaf dit artikel woorden aan iets wat je al langer voelde. Misschien roept het vragen op, of wil je één inzicht verder onderzoeken.
Sta even stil bij deze vraag:
Wat wil ik meenemen uit dit artikel, en welke kleine stap past bij mijn mogelijkheden van vandaag?
Je kunt één gedachte opschrijven, een groeitaak uit het artikel proberen, steun vragen of bewust tijd nemen om alles te laten bezinken. Je hoeft niets te forceren. Ook rust nemen kan een passende stap zijn.
Van overleven naar leven. Van verdoving naar verbinding. Op jouw tempo.
Vind jouw volgende stap
Wil je verder lezen, maar weet je niet waar te beginnen? Onze startpagina helpt je een gids te kiezen rond narcisme begrijpen, herstel, trauma, zelfreflectie, grenzen, communicatie, kritisch denken of solidariteit.
Start hier: vind de gids die bij jouw vraag past.
Herkenning en uitwisseling
Soms helpt het om te lezen hoe anderen met vergelijkbare vragen omgaan. In onze Facebookgroep vind je ruimte voor herkenning en uitwisseling.
Je kiest zelf of je meeleest of deelneemt aan een gesprek, en wat je over jezelf wilt delen. Je hoeft je verhaal niet te vertellen om erbij te mogen horen.
Was dit artikel waardevol voor jou? Bewaar het gerust om later opnieuw te lezen, of deel het met iemand voor wie het steun of inzicht kan bieden.
Zelfzorg en solidariteit vormen onze basis
Op narcisme.blog verbinden we persoonlijke groei met zorg voor elkaar. We bieden psycho-educatieve informatie, reflectievragen en praktische oefeningen om jezelf, relaties en maatschappelijke patronen beter te begrijpen.
We willen bijdragen aan meer bewustwording, gezonde grenzen, verbinding en menselijk handelen. Daarbij kijken we zowel naar wat iemand zelf kan oefenen als naar de steun en omstandigheden die daarvoor nodig zijn.
Menselijke waardigheid, respect en geweldloze communicatie staan centraal. We wijzen haat, geweld, discriminatie en racisme af.
We bespreken schadelijk gedrag en maatschappelijke mechanismen zonder mensen tot een etiket te reduceren. Onze informatie ondersteunt inzicht en reflectie en vervangt geen persoonlijke diagnostiek of behandeling.
Zie je een fout of heb je een inhoudelijke vraag?
We streven naar zorgvuldige, begrijpelijke en actuele informatie. Toch kan er een fout, onduidelijkheid of ontbrekende nuance in een artikel staan.
Meld een fout of stel je vraag via het contactformulier. Vermeld de link naar het artikel, de passage waarover het gaat en een korte toelichting. Voeg gerust een relevante bron toe als die je melding verduidelijkt.
Eén duidelijke melding via dit formulier helpt ons je vraag overzichtelijk te behandelen. We beoordelen meldingen zorgvuldig en corrigeren of vullen informatie aan waar nodig. Verzoeken om inhoud te verwijderen bekijken we individueel.
Dank je dat je meedenkt en helpt onze informatie te verbeteren.
Liefs,
Annemie en Johan Persyn-Declercq (auteurs)
update : 09102026
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Je kunt ons gratis steunen door uw aankopen bij bol.com