Volwassenen zijn verslaafd aan hun stresshormonen. Ze waren ooit kinderen die leefden in onvoorspelbare omgevingen. Deze omgevingen waren vol overreactie, woedespiralen en angst. Ze waren op wolvenjacht, renden steeds weg. Want in het hol:
We kijken in het hol.
We ruiken in het hol.
Dan voelen we in het hol.
We voelen iets zachts.
We voelen iets harigs.
EEN WOLF! RENNEN!!!
Zou dat de reden zijn waarom sommige volwassen het zich te moeilijk maken op hun wolvenjacht?
Zou dat de reden zijn waarom ze dikwijls zwart-wit-denken en moeilijk kunnen omgaan met “onzekerheid”?
Genezing is ons bewust worden van wanneer we onbewust chaos zoeken, waarom we het doen en hoe vaak.
Willen we dan een gemakkelijk leven? Nee, want we weten ook te veel over wolvenjacht.
We zijn gevoelig geworden. Dan zou al onze miserie zinloos zijn geweest. Met dit bewustzijn kunnen we ons lichaam veiligheid in het heden leren brengen. Stilstaan, bewust in het nu en misschien dankbaar.
Als we onbewust blijven over ons verleden als kind kunnen we het familiale verleden herhalen.
Net zoals we vast kunnen komen te zitten in de gewelddadige relatie. We denken dat we de misbruiker kunnen veranderen en repareren, kunnen we vastlopen in herstel. We willen dat dingen anders zijn dan ze werkelijk zijn.
We willen gerechtigheid. We willen eerlijkheid. We willen dat de waarheid naar buiten komt. We willen dat mensen ons horen en geloven. We willen dat de lastercampagne stopt. We willen al deze dingen en we wachten tot ze gebeuren.
In werkelijkheid gebeuren deze dingen zelden. Dit gebeurt nadat we een narcist hebben verlaten. Of nadat we ons hebben gedistantieerd van een narcistische organisatie of narcistische autoriteiten.
Bij het begrijpen van de invloed van vroegere ervaringen passen de blogs over het herhalen van familiepatronen, de druk om je familie te helen en de grenzen van jouw verantwoordelijkheid en het zenuwstelsel tot rust brengen.
Soms duurt de wolvenjacht jaren, en soms stopt het onrecht helemaal niet.
We kunnen ons herstel niet afhankelijk maken van dingen waar we geen controle over hebben. We kunnen ons verwerken van ons verlies niet afhankelijk maken van deze dingen. De rechtbank of pleegzorg zijn zaken die buiten onze macht liggen. Maar dat was wat ik probeerde te doen! We moeten open staan voor een toekomst en ten volle leven nu met of zonder onze geliefden.
Het is goed anderen te overtuigen als ze erom vragen.
Bovendien is het goed je verhaal te vertellen in een boek. Je kunt het ook delen in een post op sociale media. Zo kunnen sommigen je kant zien als ze erom vragen.
Het is goed elkaar te steunen, met lotgenoten, te zien dat het zal anders zijn binnen 10 jaar, 15 jaar. Dat andere ouders, grootouders, pleegouders dit ook meemaken. Maar besef ook dat het een langzaam bewustmakingsproces is. Je mag ambitie hebben, maar combineer dat ook met geduld.
Het mag je niet gek maken dat sommigen je niet willen horen.
Als je blijft proberen te overtuigen met de verkeerde timing, heb je geen kans. Gebruik niet steeds dezelfde woorden zonder connectie. Luister eerst, anders heb je geen kans. Ze zullen denken dat je gekker geworden bent. Het gevolg is dat men je poging om te veranderen als een boemerang in je gezicht werpt. En de realiteit is daar: sommigen zijn niet te overtuigen!
Veelal willen hulpverleningsorganisaties niet horen wat je te zeggen hebt over de wolvenjacht!
Het is moeilijk om te accepteren dat het anderen niets kon schelen wat ik hen probeerde te vertellen. De rechtbank legde me het zwijgen op voor ik mijn punt kon maken. Het verslag van de jeugdrechtbankassistente stond vol fouten, onwaarheden en bevatte niet de essentie namelijk dat L. de helft van zijn leven gedurende zijn sterkste hechtingsperiode bij ons was. We hebben er vertrouwen in dat een overgang naar de moeder mogelijk is.
Je wilt niet accepteren dat je geen verontschuldiging zou krijgen voor het machtsspel van pleegzorg en bijzondere jeugdzorg. Je wilt niet accepteren dat je geen rechtzetting zult krijgen. Pleegzorg stuurt een kind van 18 maanden naar een instelling, terwijl een netwerkplaatsing bij ons mogelijk is.
Het netwerk dat ik had opgebouwd wordt als onprofessioneel beschouwd door pleegzorg, terwijl OCJ vragende partij was.
Ik wilde niet accepteren dat de pleegzorg niet verantwoordelijk zou worden gehouden. Haar advies was onmenselijk. Het advies ging zelfs tegen de pleegzorgwet van 2014 in.
En toch is dit wat ik precies nodig heb. Het helpt me die waarheden te accepteren. Ik stop met ertegen te vechten.
Bewust worden over ons verleden doen we door in stilte te luisteren. We doen ademwerk of egowerk. We scheppen ruimte voor creativiteit en verschuiven de pijn van dit verleden uit ons lichaam. We verschuiven deze pijn in plaats van te ontkennen.
We gaan op wolvenjacht.
We zijn niet bang.
Want we zijn met z’n allen.
En we gaan een hele grote vangen.
Dan komen we bij het hoge gras.
We kunnen er niet onderdoor.
We kunnen er niet overheen.
Ook kunnen we er niet omheen.
We moeten er doorheen.
De verleiding is bijna te groot.
Om de pijn te mijden, om er overheen te vliegen of eronderdoor te kruipen. Maar er is in de weg van de spiritualiteit geen route die de pijn vermijdt. Hoe mystiek het ook kan zijn, je kunt de pijn niet ontvluchten of ontwijken.
We kunnen er niet boven over, we kunnen er niet onderdoor, we moeten er wel dwars doorheen.
Er bestaat ook geen boven over, want spiritualiteit verbindt zich aan de pijn en daalt erin af.
Dat werkt genezend dat doet ons groeien. Er overheen is niet de weg van de mystiek, want dan loop je zomaar de begeestering zelf mis.
Allemaal niet onoverkomelijk. Maar soms is het gewoon niet te verdragen. Soms is het te moeilijk en de opgave te groot. Het vertrouwen is te klein. Dan komt er wel weer een nieuw moment.
De opgave om de jeugdrechtbank en de pleegzorgdienst met één slag te veranderen is te groot!
Er komen momenten genoeg als we er voor kiezen niet te vermijden. We kunnen de automatische piloot stoppen om kleine stappen vooruit te zetten. We kunnen lotgenoten ontmoeten en initiatieven nemen om verder bewust te maken. (van onze vele kleine of grote verslavingen)
En er onderdoor? Eraan onderdoor? Het opgeven. Jezelf erin begraven? We kunnen er ook niet onderdoor. Bovendien worden we soms neergeveld, maar gaan we er niet aan dood. Men jaagt ons op, maar we worden niet in de steek gelaten. Onze vrienden blijven ons dragen en we hebben onze veerkracht. We zien geen uitweg meer, maar zijn niet ten einde raad.
Er is veel verdriet, maar geen hopeloosheid, frustratie, maar geen cynisme, leegte, maar gevuld met ruimte.
We kunnen er niet boven over, we kunnen er niet onderdoor, we moeten en kunnen er wel dwars doorheen. Geen overreactie, geen woedespiralen en angst. Maar blijven ademen en een positieve uitkomst zien als een visionair.
Licht moet schijnen uit de duisternis!
2 Korientiërs 4 : Neen, wij geven de moed niet op. Al gaan wij ook ten onder naar de uitwendige mens, ons innerlijk leven vernieuwt zich van dag tot dag. 17De lichte kwelling van een ogenblik bezorgt ons een alles overtreffende, altijddurende volheid van glorie. 18 We houden het oog gericht niet op het zichtbare. In plaats daarvan richten we ons op het onzichtbare. Wat we zien gaat voorbij. De onzichtbare dingen duren eeuwig.
Paulus aan het woord:
Men bestookt ons aan alle kanten. We raken toch niet klem. We zien geen uitweg meer. We zijn nooit ten einde raad. We worden opgejaagd, maar niet in de steek gelaten. We worden neergeveld, maar gaan er niet aan dood. Altijd dragen we het sterven van Jezus in ons lichaam mee. Het leven van Jezus moet ook in ons lichaam openbaar worden. Voortdurend wordt ons leven aan de dood uitgeleverd om Jezus’ wil. Zo kan ook het leven van Jezus zich openbaren in ons sterfelijk bestaan.”
Boeken bij oude alarmreacties en verlies
De wolvenjacht in deze tekst verbeeldt langdurige alertheid, oude familiepatronen en verlies. Deze boeken bieden verdieping bij die thema’s. De links naar bol.com zijn affiliatelinks.
Voor de samenhang tussen ervaringen, lichaam en stressreacties: ** Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk bespreekt trauma en verschillende benaderingen van herstel.
Voor terugkerende gedachten, gevoelens en reacties: ** Patronen doorbreken van Hannie van Genderen, Gitta Jacob en Laura Seebauer biedt voorbeelden vanuit schematherapie om patronen te onderzoeken.
Voor ruimte voor verlies en verdriet: ** Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse verkent hoe je rouw kunt begrijpen en mensen in verdriet kunt ondersteunen.
Wil je naast deze informatie ook verder met zelfzorg, grenzen of herstel? Bekijk Start hier bij narcisme.blog: inzicht, zelfzorg en verbinding en kies de route die past bij wat je vandaag nodig hebt.
Volwassenen, stresshormonen, wolvenjacht, zwart-wit-denken, onzekerheid, bewustwording, herstel, verwerken verlies, rechtbank, pleegzorg, genezing, spiritualiteit, jeugdrechtbank, pleegzorgdienst, veerkracht, moed, troost, hoop, groeitaak.
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Neem mee wat je helpt. Je kunt één inzicht laten bezinken, iets opschrijven of steun vragen. Kies wat bij jouw mogelijkheden past; ook rust nemen mag.
Wil je verder lezen? Kies via Start hier een gids die bij jouw vraag past.
Goed om te weten: onze informatie ondersteunt inzicht en zelfreflectie en vervangt geen persoonlijke diagnose, behandeling of professioneel advies.
Een vraag of fout melden? Neem contact op met ons. Vermeld bij een fout de link en de betrokken passage. Dit contactkanaal is geen crisisdienst.
Lees in onze publicatieprincipes hoe we werken meer over onze achtergrond, bronnen, correcties en commerciële verwijzingen.
Liefs,
Annemie Persyn-Declercq en Johan Persyn
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Lees ook
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.