Levy en de witte beer helpt bij kindertrauma.

Een paar dagen na dat Sinterklaas gekomen was, gingen Helena en ik  naar de winkel om kerstgerief en een echte kerstboom te kopen.
We begonnen vroeg aan de kerstversiering in  2019, omdat Levy eerst naar de loods zou vertrekken op 18/12.


Toch  wilden we nog aan hem tonen wat het was om een huiselijke sfeer te creëren rond de kerstperiode en vooral dat hij dit zou herinneren.

kindertrauma

Helena zag een mooi wit ijsbeertje in de winkel. Zoals je weet is ze gek op dieren en ze wou dit echt.

In het begin gaf ik niet toe, omdat ik dit toen niet zo echt als ‘de kerstversiering’ zag en het eerder beschouwde als een commercieel prul.
Uiteindelijk ben ik dan toch bezweken aan haar blik. Die oogjes he.

En het werd een goede aankoop. De witte beer kreeg een aantrekkelijke plaats op onze zwarte piano. Levy werd er eveneens onmiddellijk gek op.  En ik moet toegeven, hij heeft wel iets, die beer. Zacht, wit en onschuldig net als een kind.

Zo deed de witte beer zijn intrede in ons huis.


Levy begon  in deze periode ook  z’n eerste woordjes te zeggen.
Dank zij Febe werd “beer” ook één van die woordjes die hij zei. Hij begon ook “dedé” te zeggen.
O.a. deze 2 woorden behoorden dan ook bij  zijn slaapritueel. “Dedé beer”.
Ook als hij wat lastig was van buikkrampen kon die beer hem wat troost geven door dat hij afgeleid werd van z’n probleem.

Uiteindelijk ging hij dan toch niet weg op 18/12.
Kerstmis ging voorbij, het nieuwe jaar kwam er aan, de 3 koningen waren intussen gepasseerd en de kerstboom had zijn beste tijd gehad. Dus besloot ik om alles op te ruimen.

Alleen kon ik het niet over mijn hart krijgen om die witte beer weg te stoppen tot het volgende jaar. Het werd voor Levy een belangrijk ijkpuntje in zijn leventje bij ons. Iets wat hij zag als een houvast.

Toen kwam het verdict dat Levy effectief zou vertrekken naar de loods begin maart.
Een laatste keer zei hij “dédé beer” op 18/3.  En de beer blijft staan, omdat hij weet dat Levy zal terugkeren.


We hadden immers nog een troostprijs gekregen van pleegzorg. Joepie.
Na 9 maanden voltijds voor hem gezorgd, geknuffeld, graag gezien te hebben kon hij om de 14 dagen een weekeind en de helft van de vakanties bij ons komen.

De corona lockdown stak hier echter een grote stok in de wielen.


Het werd absoluut niet duidelijk wanneer we Levy zouden kunnen terugzien.

kindertrauma

Kijkende op de website van opgroeien.be, was er op 4 april sprake van een éénmalige transfer die kon toegestaan worden om kinderen uit een voorziening voor eventjes bij het pleeggezin te laten tot de maatregelen konden versoepeld worden.

Dit werd op hun website gemeld bij de start van de paasvakantie.
Remember de troostprijs?  We stuurden opnieuw een mail met de vraag om …

Pleegzorg en JRB gingen niet akkoord. De overgang van Levy naar de loods zou dan opnieuw te groot zijn. Blij dat ze z’n gedachten en z’n gevoelens kunnen lezen.

Blij dat ze gedurende het ganse traject hem geen éne keer gezien hebben, maar dan toch een inschatting kunnen maken hoe hij zich voelt. Ook in die 6 weken dat hij daar intussen is, hebben ze hem nog niet gezien, maar toch weten ze het.

Supermensen zijn het om in zo’n pijnlijke situatie om te kunnen gaan met z’n gevoelens.
Tenslotte zijn wij het die hem daar afgezet hebben de 18° maart en hij heeft ons nog niet teruggezien.
Het zal wel aan mij liggen, want ik ben niet goed in wiskunde, logica …

Toch geven we niet op. Wekelijks hebben we een videochat met hem. Pijnlijk natuurlijk, maar toch nog altijd een moment van herkenning, blijdschap, vreugde en verdriet.

We volgen alles heel goed op de voet rond versoepeling maatregelen. Wekelijks vul ik ook de enquête in van het UZA welke invloed corona heeft op de eigen levenssituatie.


Wekelijks geef ik aan dat het lastig is voor kinderen of jongeren in jeugdinstellingen. Voor de zoveelste keer worden die kinderen opnieuw gestraft.

What the hell hebben zij verkeerd gedaan om hun ouders of pleegouders niet meer te zien?

Welke instanties beslissen hierover? Ah ja, idd. De experts van …

Waar zijn hun kinderrechten? Intussen zijn we al in de 7de week
7 weken geven de opvoed(st)ers het beste van hunzelf om de kinderen en de jongeren het toch zo goed mogelijk te laten hebben. Alvast Levy heeft wel meerdere opvoeders die hem graag zien. Een lichtpuntje.

Diep respect en ook een enorme bewondering voor de veerkracht en de draagkracht die al die kinderen of jongeren hebben.

Ze zijn ook veel gewoon.
En toch? Verdienen zij dit? Krijgen ze straks ook een vergoeding van de regering?
Kinderrechten voor de meest kwetsbaren die geen stem hebben.

Op 18 maart zijn we eveneens beginnen te klappen in de straat en dit telkens om 20 u voor de mensen die zorg dragen voor.  Eerst waren wij alleen. Dan kregen we gezelschap van de buren en de toeloop van de mensen in de straat groeide.

Nu is het zo dat dit een moment is waar we naar uitkijken, omdat sinds vrijdagavond 3 april Hanne ons vergezelt met telkens een mooi stukje klarinetmuziek. Dit biedt hoop.  Muziek verbindt. Zingen is 2 x bidden. Levy houdt van muziek. Ons ritueel sinds 18/3. De dag dat Levy vertrok.

Doordat er een grote week geleden al sprake was dat er maatregelen zouden kunnen versoepelen hadden we ook al gedacht wat we nog meer konden doen, omdat Levy zich nog ons zou herinneren.

Konden we foto’s nemen van z’n bedje in z’n kamer, z’n park, speelgoed en uiteraard de witte beer op de piano? Konden we daar een soort fotoboekje van maken. En hem dit boekje opsturen?

Wat zouden we doen als we hem weer een weekeind bij ons zou kunnen hebben? Wat met de verlengde weekeinden in het vooruitzicht? Wat als het straks grote vakantie is? Zou overnachting al kunnen als de scholen terug open gaan?

Vragen, mails versturen, positief blijven.

Dinsdagavond werden we opnieuw hoopvol toen de taskforce zorg besliste dat er opnieuw bezoek kan toegelaten worden vf 4/5. Uiteraard stelden we ons opnieuw kandidaat.


En ja, we komen in aanmerking. Wanneer en hoe weten we nog niet.  Weer wachten. Is intussen verlengd weekeind. En het begint te wegen maar toch blijven we hoopvol. Remember zijn veerkracht.

Ik voel me intussen verbonden met mama’s die ik begeleid en waarbij sommige kinderen ook in een voorziening zitten.

Hier gaat het ook over mama’s die blij zijn dat ze  hun kinderen na 7 weken eindelijk kunnen terugzien. We sturen dan berichtjes naar elkaar via messenger of facebook.  Een dubbel maar hartverscheurend gevoel …

Het is maar als je het zelf meemaakt dat je kan voelen hoe iemand anders zich kan voelen in zo’n situatie. Kinderrechten … Iets wat ik verder zal meenemen in mijn begeleiding van mijn mensen.

Woensdagavond 29/4, tijd voor de wekelijkse videochat met Levy. De opvoedster had ervoor gezorgd dat Levy ons kon zien op een groot scherm. Prachtig. Zoals gewoonlijk zongen we een paar keer het liedje bumba  en zongen we eveneens z’n slaapliedje voor hem. Hij is dan altijd heel blij en opgewekt.

Zonder dat Febe op de hoogte was van ons gesprek rond dat foto albumpje nam ze in een impuls de witte beer van op de piano en toonde ze dit in de camera.
Hij verstilde en tuitte zijn lippen, was heel blij en herkende het duidelijk toen hij  zei:
“oh oh, beeeelr”

Op 9 mei wordt Levy 21 maanden. Reikhalzend en hoopvol kijken we uit naar het bezoek aan Levy. Misschien kunnen we hem dan in onze armen nemen en hem aanraken.
Levy en Levinas.


Levinas,  stelt dat de aanwezigheid van de ander mij oproept tot het antwoord op de vraag op welke manier ik mij tot hem ga verhouden. Als mens ontsnap ik niet aan de oproep die uitgaat van het gelaat van de ander.

“Wat heb jij gedaan” impliceert ook: “Wat ga je nog doen tegenover anderen?
“Wie durft de Ander in de ogen kijken en zeggen: jij raakt mij niet“

Voor altijd in ons hart.

Annemie Persyn Declercq
Orthopedagoge