Op een ochtend merkte ik dat ik mijn adem inhield.
Niet op een dramatische manier. Niet alsof er gevaar dreigde. Gewoon zoals iemand een boodschappentas net iets te lang draagt zonder zich af te vragen waarom de vingers pijn beginnen te doen.
Ik zat aan een tafel.
Een kop koffie naast me.
Een bericht op mijn telefoon waarop ik nog geen antwoord had gekregen.
Niets bijzonders.
Toch voelde mijn borstkas alsof ze wachtte op een vonnis.
Het duurde even voor ik besefte dat ik al minutenlang leefde alsof er iets ging gebeuren.
Alsof de wereld elk moment kon omslaan.
Alsof veiligheid een tijdelijk contract was.
Misschien begint daar de vraag.
Niet bij trauma.
Niet bij psychologie.
Maar bij adem.
Bij de vreemde ontdekking dat een lichaam soms dingen weet die een mens nog niet begrijpt.
Het geheugen van spieren
Wij spreken vaak over herinneringen alsof ze zich uitsluitend in het hoofd bevinden.
Fotoalbums.
Verhalen.
Chronologieën.
Maar een lichaam bewaart een ander soort archief.
Een schouder die zich optrekt wanneer iemand zijn stem verheft.
Een maag die samentrekt bij een onbekend nummer op het scherm.
Een hartslag die versnelt wanneer iemand zegt: “Kunnen we even praten?”
De herinnering verschijnt niet als beeld.
Ze verschijnt als fysiologie.
Alsof het verleden geen geschiedenis is maar een reflex.
Misschien is dat één van de vreemdste eigenschappen van mens-zijn.
Dat wat voorbij is, blijft deelnemen aan het heden.
Niet als feit.
Maar als verwachting.
Het lichaam leert voorspellen.
En voorspellingen voelen vaak als waarheid.
De industrie van veerkracht
Tegelijk leven we in een tijd waarin kwetsbaarheid steeds vaker wordt behandeld als een technisch probleem.
Stressmanagement.
Optimalisatie.
Persoonlijke groei.
Mentale fitheid.
Het vocabulaire van de moderne mens lijkt steeds meer op dat van een software-update.
Alsof we geen levens leiden maar systemen beheren.
Wanneer iemand uitgeput raakt, vragen we hoe hij efficiënter kan herstellen.
Wanneer iemand angstig wordt, zoeken we naar de juiste methode.
Wanneer iemand breekt, willen we weten hoe snel de stukken opnieuw bruikbaar kunnen worden.
De vraag waarom iemand brak, verdwijnt vaak uit beeld.
Misschien omdat die vraag gevaarlijker is.
Ze leidt ons naar gezinnen.
Naar economie.
Naar arbeid.
Naar ongelijkheid.
Naar de manieren waarop samenlevingen mensen vormen voordat die mensen ooit leren wie ze zijn.
Er bestaan pijnsoorten die geen individueel probleem zijn.
Er bestaan zenuwstelsels die reageren op omstandigheden die wij vervolgens karakter noemen.
Wie word je wanneer je moet overleven?
Een kind beschikt over weinig macht.
Dat is geen moreel oordeel.
Dat is een natuurkundige vaststelling.
Een kind kan een gezin niet verlaten.
Kan de sfeer niet veranderen.
Kan volwassenen niet reguleren.
Dus doet het iets anders.
Het past zich aan.
En aanpassing is een wonderlijke vorm van intelligentie.
Sommige kinderen leren verdwijnen.
Andere leren presteren.
Sommige leren pleasen.
Andere leren controleren.
Wat later een persoonlijkheid lijkt, begon soms als een noodoplossing.
Dat is een ongemakkelijke gedachte.
Want ze suggereert dat delen van onszelf misschien nooit gekozen werden.
Misschien zijn sommige eigenschappen geen identiteit.
Misschien zijn ze littekens die zo oud werden dat we ze voor huid zijn gaan aanzien.
Niet alles wat vertrouwd voelt, is veilig.
Dat is een zin die ik steeds opnieuw tegenkom.
En telkens opnieuw wantrouw.
Omdat vertrouwdheid zo verleidelijk is.
Ze voelt als thuis.
Zelfs wanneer thuis pijn deed.
De verhalen die onder de verhalen liggen
Mensen vertellen zichzelf voortdurend verhalen.
Niet alleen aan anderen.
Vooral aan zichzelf.
Ik ben te veel.
Ik ben niet genoeg.
Ik moet harder werken.
Ik moet niemand nodig hebben.
Ik moet perfect zijn.
Opmerkelijk is dat deze zinnen zelden klinken als hypotheses.
Ze klinken als natuurwetten.
Alsof ze ergens in graniet werden uitgehouwen.
Maar wie goed kijkt, merkt dat ze meestal ontstaan uit interpretaties.
Niet uit feiten.
Iemand keek weg.
En een kind concludeerde: ik doe er niet toe.
Iemand werd boos.
En een kind concludeerde: ik ben het probleem.
Iemand was afwezig.
En een kind concludeerde: liefde verdwijnt.
De gebeurtenis was werkelijk.
De betekenis niet noodzakelijk.
Toch leeft juist die betekenis vaak het langst voort.
Wij herinneren ons niet alleen wat gebeurde. Wij herinneren ons vooral wat wij dachten dat het betekende.
Misschien begint genezing daar.
Niet bij vergeten.
Maar bij herlezen.
De politieke dimensie van een zenuwstelsel
Het is verleidelijk om alles psychologisch te maken.
Maar een zenuwstelsel leeft niet in een vacuüm.
Het leeft in huizen.
In scholen.
In bedrijven.
In landen.
In economische systemen.
Een samenleving die voortdurend snelheid beloont, produceert lichamen die haast normaal vinden.
Een samenleving die onzekerheid normaliseert, produceert zenuwstelsels die waakzaam blijven.
Een samenleving die mensen reduceert tot productiviteit leert hen zichzelf bekijken als instrumenten.
Niet als levende wezens.
Misschien is dat waarom zoveel mensen zich uitgeput voelen zonder precies te weten waarvan.
Hun lichaam protesteert tegen een verhaal dat hun geest heeft leren accepteren.
Soms is vermoeidheid geen defect. Soms is vermoeidheid een vorm van waarheid.
Wat blijft er over?
Ik weet niet of het mogelijk is volledig uit overleving te stappen.
Misschien bestaat zo’n toestand niet.
Misschien dragen we allemaal resten van oude winters met ons mee.
Misschien is mens-zijn juist het vermogen om die resten te herkennen zonder er volledig door bestuurd te worden.
De vraag is dan niet hoe we ons verleden wissen.
De vraag is hoe we ruimte maken voor iets anders.
Een extra ademhaling.
Een moment van vertraging.
Een nieuwe interpretatie.
Een lichaam dat ontdekt dat het niet langer hoeft te wachten op gevaar.
Dat is geen spectaculaire revolutie.
Het lijkt eerder op het openen van een raam.
Er verandert weinig.
En toch verandert alles.
Vrijheid begint misschien niet wanneer angst verdwijnt, maar wanneer angst niet langer de enige stem in de kamer is.
Daarom geloof ik steeds minder in oplossingen.
Oplossingen suggereren een einde.
Terwijl leven eerder lijkt op een voortdurend gesprek tussen wat geweest is en wat mogelijk wordt.
Misschien is hoop niets anders dan de bereidheid om dat gesprek voort te zetten.
Niet omdat we zeker weten waar het naartoe gaat.
Maar omdat aandacht soms eerlijker is dan zekerheid.
En omdat er momenten bestaan waarop een mens eindelijk merkt dat hij weer ademt.
Niet om te overleven.
Maar om aanwezig te zijn.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq