Sommige mensen belichamen veerkracht. Niet in grote woorden, maar in stille daden die decennia lang nazinderen. Simon Gronowski is zo iemand. Zijn levensverhaal begint in de donkerste bladzijdes van onze geschiedenis, maar eindigt — wonderlijk genoeg — in licht. In menselijkheid. En vergeving.
Hij is een wandelend symbool geworden van het vermogen om te herstellen. Simon laat zien hoe te helen. Hij blijft geloven in de kracht van het menselijke hart, zelfs na onvoorstelbare verliezen. Het levensverhaal van Simon Gronowski inspireert wereldwijd mensen om veerkrachtig te zijn en zich niet door haat te laten leiden.
Een kind van de oorlog
Simon Gronowski was elf jaar oud toen hij, samen met zijn moeder, op transport werd gezet naar Auschwitz. Trein 20, 19 april 1943. De enige trein uit België die onderweg werd tegengehouden door het verzet. Zijn moeder duwde hem uit de wagon. Ze redde zijn leven — en verloor het hare. Die sprong uit de trein betekende het verschil tussen dood en leven. Een kind, in doodsangst, op de vlucht in de nacht.
Wat volgde was een leven in de schaduw. Simon Gronowski overleefde. Alleen. Verstopt. Verdrietig. Maar levend. Hij werd verborgen gehouden door dappere mensen, vreemden die hun eigen leven op het spel zetten. Hij zag hoe gevaarlijk stilte kon zijn, en hoe levensreddend solidariteit is.
Vergeten? Nooit. Vergeven? Ja.
Het is makkelijk om verbitterd te worden. Om de pijn vast te houden. Om je hart te verharden tegen de wereld. Maar Simon Gronowski koos anders. Zijn hele leven lang heeft hij gesproken over wat hem overkomen is. Niet om wraak te nemen. Niet om medelijden op te roepen. Maar om te verbinden. Om te voorkomen dat geschiedenis zich herhaalt.
Hij studeerde rechten, werd advocaat en jazzpianist, én begon pas op latere leeftijd echt te spreken over zijn verhaal. Waarom? Omdat zwijgen hem niet langer hielp. Omdat hij voelde dat zijn woorden anderen konden raken, openen, helen. Zijn muziek werd een taal van troost, zijn voordrachten een brug naar empathie.
In 2020 schreef Simon Gronowski zelfs een brief. Deze was gericht aan de zoon van een voormalige SS’er. Die zoon had zich uitgesproken tegen het verleden van zijn vader. Simon antwoordde met liefde. Met vergeving. Dat was wereldwijd nieuws. Zijn brief toonde dat vergeving geen zwakte is, maar een daad van innerlijke kracht en morele moed.
Wat kunnen wij leren van Simon Gronowski?
In een tijd waarin polarisatie en wantrouwen overal opduiken, herinnert Simon Gronowski ons eraan dat menselijkheid een keuze is. Zelfs na het ondenkbare. Hij laat zien dat trauma je kan breken — maar ook kan buigen. Tot je opnieuw groeit. Anders, maar stevig. Met littekens die getuigen van kracht, niet van zwakte.
Hij is geen held omdat hij geen angst voelde. Hij is een held omdat hij zijn angst omzette in iets dat groter is dan hijzelf: hoop. Omdat hij weigert te haten. Omdat hij zijn leven inzet om mensen wakker te schudden, en hun harten te openen. Simon Gronowski staat symbool voor de keuze om mens te blijven, ook als de menselijkheid lijkt te verdwijnen.
Zijn verhaal leert ons dat het verleden nooit vergeten mag worden. Maar het leert ons ook dat we niet gevangen hoeven te blijven in dat verleden. Dat verzoening mogelijk is, zelfs als het ondenkbaar lijkt. Dat verhalen kracht hebben. Dat luisteren, herinneren en spreken levens kunnen veranderen. Simon Gronowski is het levende bewijs van die kracht.
Een boodschap voor ons allemaal
Simon Gronowski zegt vaak:
“Ik heb verdriet, maar ik ben gelukkig.”
Die zin blijft hangen. Want ze vertelt alles. Over het verschil tussen pijn en lijden. Over de kracht van vergeving. Ook over het belang van vertellen, van luisteren, van blijven geloven in het goede. In een wereld die soms cynisch aanvoelt, klinkt zijn stem als een kompas naar menselijkheid.
Hij herinnert ons eraan dat je verleden je niet hoeft te definiëren. Dat je altijd, altijd, opnieuw kunt kiezen. Voor liefde. Voor verbinding. En voor leven. En dat die keuze ertoe doet. Niet alleen voor jezelf, maar voor iedereen die je pad kruist.
De herdenking in Fort Breendonk is op 4 mei 2025. Simon Gronowski is daar aanwezig samen met Annemie Persyn-Declercq en de 8-meicoalitie. Dit maakt zijn boodschap tastbaar. Het is een herinnering aan ons collectieve verleden, maar ook een uitnodiging om nu te handelen.
Om ons te engageren. Om onze geschiedenis recht in de ogen te kijken, en met open hart de toekomst tegemoet te treden. Simon Gronowski’s aanwezigheid op deze gedenkdag is belangrijk. Het benadrukt het belang van het levend houden van de lessen uit het verleden.
Bekijk ook de video van Visie
https://www.facebook.com/share/v/1Hsaxam67H
🕋️ Laat je raken. Deel zijn verhaal. En draag zijn boodschap verder.
💬 Wat betekent vergeving voor jou? Laat het ons weten in de reacties.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie