Finding Hope in Despair: Clinical Studies in Infant Mental Health Paperback – August 30, 2008 (via bol.com)
Samenvatting.
Wat had er anders kunnen zijn gedaan om de uitkomst te veranderen? In dit provocerende nieuwe boek biedt Marian Birch, DMH, een hoognodige en openhartige discussie. Zij bespreekt enkele van de factoren die leiden tot mislukken van klinische en therapie. Het boek onderzoekt zes niet-succesvolle interventies die vervolgens door een andere clinicus worden geanalyseerd op inzicht in mogelijk de uitkomst.
Dit is een krachtig en belangrijk boek voor alle beoefenaars. Het is niet alleen voor degenen onder ons die met jonge kinderen werken.
We worden allemaal geconfronteerd met verschillende punten in onze carrière met patiënten. Hun behoeften zijn zo dat we ze niet kunnen vervullen. Dit vult ons op hun beurt met het soort wanhoop waarover wordt geschreven in elk hoofdstuk van dit overtuigende deel.
De literatuur staat vol verhalen over behandelingen die goed zijn gegaan.
Het is veel moeilijker om samen te praten over die behandelingen die niet zo goed gaan. Het zijn die behandelingen waar we met spijt of verdriet aan terugdenken. We hebben vaak het gevoel “als we, maar betere beoefenaars waren”. “Of” als er alleen maar meer bronnen waren geweest. “Dan zou het op een of andere manier beter zijn gegaan.
Op deze manier creëren we in onze verbeelding een perfecte wereld. Hierdoor redden we onszelf van wanhoop. Toch vervolgen we onszelf ook in het proces. Wat nog belangrijker is, we werken tegen wat misschien wel het meer diepgaande dilemma is. We willen onze patiënten helpen competenter te worden. We willen ook dat zij met meer evenwicht leren omgaan met welke uitdagingen ze ook worden geconfronteerd.
Ook om zelfs van de kleine stapjes te zetten. Wat plezier en voldoening te verkrijgen. Mijlpalen die zij (en wij) kunnen bereiken.
Tegen de grenzen van de middelen.
Om met de behoeftigsten te kunnen werken, moeten we het hoofd bieden aan een uitdaging. In dit werk zijn we altijd tegen de grenzen van zowel innerlijke als externe middelen. Dat weten en smeden ondanks dat feit is iets wat we allemaal kunnen delen.
Als we die beperkende grens niet erkennen, realiseren we ons de vreselijke prijs. Soms betalen wij en onze patiënten deze prijs als we ermee geconfronteerd worden. We blijven elk eenzaam in onze wanhoop. We voelen ons persoonlijk betrokken bij wat we als een interne mislukking ervaren. In plaats daarvan zouden we het moeten zien als een onvermijdelijke rand van therapeutische actie.
In verfrissend contrast komen de auteurs in dit boek samen. Zij erkennen dat het werken met baby’s en hun gezinnen enorm lonend kan zijn. Het kan ook intens pijnlijk en teleurstellend zijn.
Elke auteur biedt een casus uit zijn of haar ervaring. Ze verkennen de grenzen van de hulpmiddelen van de psychotherapie voor baby’s. Ze denken na over wat kan worden geleerd van de soms ondraaglijke nood van mislukkingen.
Dit is geen oefening in wanhoop, maar een poging om ons veld uit te breiden naar een nieuwe volwassenheid, waarin mislukkingen en beperkte resultaten kunnen worden erkend en verdragen zonder wanhoop (p.8).
Elke zaak wordt dan gevolgd door een commentaar van een van de andere auteurs. Op deze manier biedt de vorm van het boek een gesprek tussen de therapeut. De therapeut is in staat om terug te kijken op wat goed ging en wat slecht ging. Een externe waarnemer is in staat om een ander perspectief te dragen.
Hoewel praten over onze mislukkingen moed vereist, stelt het ons in staat om van die ervaringen te leren.
We moeten over onze mislukkingen praten. Hierdoor ontmoeten we het respect van andere doorgewinterde clinici. Zij kunnen zich een vergelijkbaar dilemma voorstellen en worstelen er onvermijdelijk ook mee.
Dit volume telt de neiging om te geloven dat “als we het gewoon genoeg wisten” of “het goed genoeg deden”, alles uiteindelijk goed zou zijn. Het suggereert dat we met genoeg kennis en goed handelen, alles goed kunnen maken. Het suggereert dat voldoende kennis of adequate acties alles zou kunnen oplossen.
Mensen hebben de neiging om te geloven dat dingen goed zouden komen. Mensen geloven dat alles uiteindelijk goed zou zijn. Voor degenen onder ons die werken met ernstigst gestoorde patiënten, is dit eenvoudigweg niet het geval. Dit geldt ook voor personen in de typen zware benauwdheden die in dit volume worden beschreven.
Hoewel we altijd proberen pijn en wanhoop te verlichten, stuiten we ook op de zeer reële schade. De beperkingen van middelen beperken ons vermogen om hulp of opluchting te bieden.
Het niet kunnen erkennen van de onvermijdelijkheid van onze eigen limieten biedt een onmogelijk model voor onze patiënten. Het bestendigt een manische fantasie. In plaats daarvan zouden we een realistischere limietgevoeligheid moeten aanmoedigen en tevredenheid vinden in wat men kan bereiken.
De gevallen in dit deel zijn allemaal hartverscheurend.
Toch kunnen we ook zien dat er goed werk is gedaan. Dit gebeurde ondanks de beperkingen. Die beperkingen zorgden ervoor dat de behandeling niet zo goed mogelijk werd afgesloten. We kunnen zeker zien hoe de therapeut investeerde in het aanbieden van zorg en erkenning. Deze investering bood leerkansen en ondersteuning aan ouders. Het bood ook levensonderhoud voor een kind. Dit was ongeacht de interne of externe limieten die er ook waren.
Het vermogen van redacteur Marian Birch om zich af te vragen over alternatieve methoden biedt een bruikbaar kader. De therapeut gebruikt de beschikbare vaardigheden en conceptualiseringen. Hij of zij moet ook openstaan voor wat er misschien mist.
Voor degenen die zijn gemarginaliseerd door sociale systemen, kan het bijzonder belangrijk zijn om competentiegebieden te bevestigen. Het is essentieel om de patiënt toe te staan om ons te leiden en te onderwijzen. In plaats daarvan moeten we onze theorie niet op manieren toepassen die de patiënt verder kunnen ontmenselijken en vervreemden.
Het herkennen van echte limieten en echte sterke punten biedt tractie. Het helpt degenen die zich in onmogelijke omstandigheden overspoeld voelen. Het biedt de mogelijkheid om verliezen te rouwen in plaats van ze te weerstaan. Hierdoor wordt de weerstand zelf een houvast.
Birch beëindigt het volume door twee centrale vragen te behandelen die in alle zes gevallen worden behandeld.
Ten eerste: “Wat zijn de grenzen van een ondersteunende, op sterke punten gebaseerde benadering?”
En ten tweede: “Wat is het met zuigelingen dat zo werkt? Het maakt ons zo partijdig om ondersteunend te zijn. Het maakt het ook moeilijk om therapeutisch te verdragen. We moeten metaboliseren en omgaan met intense tegendrachtgevoelens. Deze gevoelens worden opgeroepen wanneer we kinderen zien lijden en we niet kunnen stoppen.” (blz. 255-257).
Bij het beschouwen van deze vragen, wordt de lezer uitgenodigd. De lezer denkt dieper na over enkele van de zeer gecompliceerde gevoelens. Deze gevoelens ontstaan bij ons allen als therapeuten. We komen de grenzen tegen van wat we wel en niet kunnen bereiken met individuen in ons werk.
Verder wordt ons gevraagd na te gaan hoe onze eigen moeilijkheden bij het tolereren van die limieten invloed hebben. Ze beïnvloeden de pogingen van onze patiënten. Deze beïnvloedingen kunnen het succes van rouw over echte verliezen hinderen. We moeten ook zien hoe het onze patiënten verhindert om ontwikkelingsresultaten te vieren.
De deelnemers aan dit deel hebben ons een zeer rijke en overtuigende uitnodiging aangeboden. Zij nodigen ons uit om samen na te denken over onze successen en mislukkingen. Zo kunnen we nadenken over hoe we elkaar beter kunnen ondersteunen in dit zeer moeilijke werk dat we doen.
Het vinden van hoop in wanhoop levert een krachtige bijdrage aan het veld. Het nodigt de soorten gesprekken uit die waarschijnlijk waardevol zijn voor beoefenaars op elk niveau.
Marilyn Charles
Stockbridge, MA
Betrek Jezelf: Vijf Vragen om Je Denken te Stimuleren over ‘Finding Hope in Despair’
- Welke specifieke interventies in het boek raakten jou het meest en waarom denk je dat ze niet succesvol waren?
- Hoe kunnen jouw eigen ervaringen in de zorgsector je helpen? Ze kunnen je inzicht geven in de uitdagingen van behandelingen die niet goed gaan.
- In hoeverre ben je het eens met de stelling? Erkenning van onze grenzen kan ons helpen om effectievere zorg te bieden.
- Wat zijn enkele manieren om sterker te worden in je rol als zorgverlener? Dit geldt ondanks de uitdagingen die in het boek worden gepresenteerd.
- Hoe kun je de lessen uit dit boek toepassen in je eigen praktijk? Hoe zou dit zowel jezelf als je patiënten ondersteunen tijdens moeilijke tijden?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie