Finding Hope in Despair: Clinical Studies in Infant Mental Health Paperback – August 30, 2008 (via bol.com)

book review

Review pdf

Samenvatting

Falen van vroege interventie kan clinici in de war brengen, verward en zelfs boos maken.

Wat had er anders kunnen zijn gedaan om de uitkomst te veranderen?

In dit provocerende nieuwe boek biedt Marian Birch, DMH, een hoognodige en openhartige discussie over enkele van de factoren die leiden tot mislukken van klinische therapie.

Het boek onderzoekt zes niet-succesvolle interventies die vervolgens door een andere clinicus worden geanalyseerd op inzicht in mogelijk de uitkomst.

 

Finding hopen in Despair

Dit is een krachtig en belangrijk boek voor alle beoefenaars, niet alleen voor degenen onder ons die met jonge kinderen werken.

We worden allemaal geconfronteerd met verschillende punten in onze carrière met patiënten wier behoeften zodanig zijn dat we ze niet kunnen invullen, die ons op hun beurt vullen met het soort wanhoop waarover wordt geschreven in elk hoofdstuk van dit overtuigende deel.

De literatuur staat vol verhalen over behandelingen die goed zijn gegaan.

Het is veel moeilijker om samen te praten over die behandelingen die niet zo goed gaan, die waar we met spijt of verdriet over terugdenken.

We hebben vaak het gevoel “als we maar betere beoefenaars waren. . . “Of” als er alleen maar meer bronnen waren geweest. . . “Dan zou het op een of andere manier beter zijn gegaan.

Op deze manier creëren we in onze verbeelding een perfecte wereld waardoor we onszelf redden van wanhoop maar onszelf ook in het proces vervolgen.

Wat nog belangrijker is, we werken tegen wat misschien wel het meer fundamentele dilemma is: om onze patiënten te helpen competenter en met meer evenwicht te leren omgaan met welke uitdagingen ze ook worden geconfronteerd, en om zelfs van de kleine stapjes wat plezier en voldoening te verkrijgen mijlpalen die zij (en wij) kunnen bereiken.

Tegen de grenzen van de middelen.

Om met de meest behoeftigen te kunnen werken, moeten we het hoofd kunnen bieden aan het feit dat we in dit werk altijd tegen de grenzen van zowel innerlijke als externe middelen zijn. Dat weten en smeden ondanks dat feit is iets dat we allemaal kunnen delen.

Als we die beperkende grens niet erkennen blijven we elk eenzaam in onze wanhoop. Dan voelen we ons persoonlijk betrokken bij wat we als een interne mislukking ervaren. We allen (wij en onze patiënten) betalen soms de vreselijke prijs  als we ermee geconfronteerd worden. Evenwel kunnen we in plaats van als wanhoop dit te zien, dit ook als een onvermijdelijke rand van therapeutische actie bekijken.

In verfrissend contrast komen de auteurs in dit boek samen om te erkennen dat het werken met baby’s en hun gezinnen enorm lonend kan zijn. Boven kan het ook intens pijnlijk en teleurstellend zijn.

Elke auteur biedt een casus uit zijn of haar ervaring om “de grenzen van de hulpmiddelen van de psychotherapie voor baby’s te verkennen. De auteurs denken na over wat je leert van de soms ondraaglijke nood van mislukkingen.

Dit is geen oefening in wanhoop, maar een poging om ons veld uit te breiden naar een nieuwe volwassenheid, waarin mislukkingen en beperkte resultaten kunnen worden erkend en verdragen zonder wanhoop “(p.8).

Elke zaak wordt dan gevolgd door een commentaar van een van de andere auteurs.

Op deze manier biedt de vorm van het boek een gesprek tussen de therapeut, die in staat is om terug te kijken op wat goed ging en wat slecht ging, en een externe waarnemer, die in staat is om een ​​ander perspectief te dragen.

Hoewel praten over onze mislukkingen moed vereist, stelt het ons in staat om van die ervaringen te leren.

Ook om het respect te ontmoeten van andere doorgewinterde clinici die zich in een vergelijkbaar dilemma kunnen voorstellen. Immers ook zij worstelen  onvermijdelijk. Waarom kunnen we dan niet over onze mislukkingen te praten in plaats van wanhoop te voelen.

Dit volume telt de neiging om te geloven dat “als we het gewoon genoeg wisten” of “het goed genoeg deden”, alles uiteindelijk goed zou zijn.

De auteur beschrijft de typen met zware benauwdheden in dit volume. Als je met die personen met een ernstige stoornis werkt is dit eenvoudigweg niet het geval dat je alles had kunnen weten of doen.

Hoewel we altijd proberen pijn en wanhoop te verlichten, stuiten we ook op de zeer reële schade en beperkingen van middelen die ons vermogen om hulp of opluchting te bieden, beperken.

Het niet kunnen erkennen van de onvermijdelijkheid van onze eigen limieten biedt een onmogelijk model voor onze patiënten, en bestendigt een manische fantasie in plaats van een realistischere limietgevoeligheid aan te moedigen, en tevredenheid te vinden in wat men kan bereiken.

De gevallen in dit deel zijn allemaal hartverscheurend.

Toch kunnen we ook zien dat er goed werk is gedaan. Beperkingen kunnen er voor zorgen dat het niet mogelijk is de behandeling optimaal af te sluiten.

In elk geval kunnen we zien hoe de investering van de therapeut in het bieden van zorg, erkenning en leerkansen ondersteuning bood aan ouders of levensonderhoud bood voor een kind, ongeacht de interne of externe limieten die er ook waren.

Het vermogen van redacteur Marian Birch om zich af te vragen over alternatieve methoden biedt een bruikbaar kader voor de therapeut die, terwijl hij de beschikbare vaardigheden en conceptualiseringen gebruikt, ook open moet staan ​​voor wat hij of zij misschien mist.

Voor degenen die zijn gemarginaliseerd door sociale systemen, kan het bijzonder belangrijk zijn om competentiegebieden te bevestigen door de patiënt toe te staan ​​om ons te leiden en te onderwijzen in plaats van onze theorie toe te passen op manieren die de patiënt verder van de mens kunnen ontmenselijken en vervreemden.

Het herkennen van echte limieten en echte sterke punten helpt tractie te bieden aan degenen die zich in onmogelijke omstandigheden overspoeld voelen. Als je echte limieten en sterke punten herkent kan dat de mogelijkheid bieden van rouwverliezen in plaats van ze te weerstaan.  Op die manier kan de weerstand zelf een houvast wordt.

Birch beëindigt het volume door twee centrale vragen te behandelen die hij bespreekt in alle zes gevallen.
Ten eerste:

“Wat zijn de grenzen van een ondersteunende, op sterke punten gebaseerde benadering?”

En ten tweede:

“Wat is het met zuigelingen dat zo werkt, dat ons zo partijdig maakt om ondersteunend te zijn? Waarom maakt het ons zo moeilijk om therapeutisch dat lijden te verdragen? Wat is het dat  metaboliseert?  Hoe kunnen die intense tegendrachtgevoelens worden opgeroepen wanneer we kinderen zien lijden? Des te meer als  we dat lijden niet kunnen stoppen? “(blz. 255-257).

Bij het beschouwen van deze vragen, nodigen de schrijvers de lezer uit om dieper na te denken. Immers er spelen enkele van de zeer gecompliceerde gevoelens mee. Zij ontstaan bij ons allen als therapeuten. Vooral als we die de grenzen van wat we wel en niet kunnen bereiken met individuen in ons werk tegenkomen.

Verder vragen de auteurs ons na te denken hoe onze eigen moeilijkheden bij het tolereren van die limieten zijn. Kunnen die eigen moeilijkheden de pogingen van onze patiënten om met succes rouw te hebben over echte verliezen hinderen? Of kunnen die onze moeilijkheden verhinderen om ontwikkelingsresultaten te vieren?

De deelnemers aan dit deel hebben ons een zeer rijke en overtuigende uitnodiging aangeboden. Zij willen immers samen nadenken over onze successen en mislukkingen. Op die manier kunnen we elkaar beter ondersteunen in dit zeer moeilijke werk dat we doen.

Het vinden van “Hope in Despair” levert een krachtige en belangrijke bijdrage aan het veld. Het boek nodigt lezers uit tot de soorten gesprekken die waarschijnlijk waardevol zijn voor beoefenaars op elk niveau.

Marilyn Charles
Stockbridge, MA

OVER Johan.

Print Friendly, PDF & Email
Advertisements

Wat betekent deze tekst voor U?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.