🌸 Een bewustmakend moment – Hoe één televisiefragment mijn blik op mezelf veranderde
Toen ik Felix zag in De Slimste Mens — een jongen van 18 die open sprak over zijn autisme — veranderde er iets in mij. Ik begon te bewegen. Ik zag Felix en voelde meteen een verandering in mij. Zijn openheid raakte me diep. Ik herkende zoveel. Het anders voelen, het zoeken naar verbinding en het vaak verkeerd begrepen worden. Het was alsof hij woorden gaf aan gevoelens die ik jarenlang had weggestopt.
Toch heeft niemand ooit gedacht dat ík misschien ook autistisch kon zijn. Ik ben 57, een vrouw, en mijn gevoeligheid werd altijd gezien als “te veel” of “moeilijk communiceren”. Wat als dat “moeilijk” niet iets is dat ik moet veranderen, maar gewoon anders is? Wat als er duizenden vrouwen zijn die jarenlang proberen te passen in een wereld? Deze wereld is niet gemaakt voor hun manier van voelen en denken.
Sindsdien ben ik beginnen lezen, luisteren en ontdekken. Elk artikel, elke podcast, elk gesprek bracht nieuwe herkenning. Er kwamen vragen, maar ook rust. Misschien ben ik niet de enige die zich zo voelt. Misschien zijn er meer vrouwen die, net als ik, stilletjes beseffen dat ze niet vreemd zijn. Ze zijn uniek bedraad.
🌸 Autisme bij vrouwen: vaak onzichtbaar – Wat de buitenwereld niet ziet
Toen ik jong was, werd er nauwelijks over autisme gesproken — laat staan over vrouwen met autisme. Als meisje dat zich terugtrok of dingen intens beleefde, kreeg je vaak te horen:
“Je bent te gevoelig.”
“Je denkt te veel.”
“Doe wat normaler.”
Ik heb mijn hele leven geprobeerd “normaal” te doen, sociaal te zijn, mee te draaien. Aan de buitenkant lukte dat meestal wel, maar vanbinnen voelde het vaak zwaar, vermoeiend en vooral: eenzaam. Je leert als meisje al vroeg hoe je moet doen alsof: glimlachen, praten, meebewegen. En dat wordt op den duur een tweede natuur — eentje die je uitput zonder dat iemand het merkt.
De buitenwereld zag een vrolijke, sterke vrouw. Niemand zag hoe ik na sociale momenten instortte van vermoeidheid. Ik dacht dagenlang na over wat ik had gezegd. Ik vroeg me af of ik iets verkeerds had gedaan. Die onzichtbaarheid maakt het moeilijk: hoe kun je jezelf begrijpen als niemand ooit zegt dat dit óók autisme kan zijn?
🌿 Herkenbare signalen – De puzzelstukjes die langzaam in elkaar vallen
Wat volgt is geen lijst van beperkingen, maar van herkenning. Misschien herken jij dit ook:
- Je voelt je vaak anders, ook al kun je het niet goed uitleggen.
- Gesprekken vragen veel energie — zelfs met mensen die je graag hebt.
- Je piekert achteraf over wat je gezegd hebt.
- Je emoties zijn intens en komen onverwacht.
- Je hebt nood aan rust, structuur en voorspelbaarheid.
- Geluiden, drukte of veel prikkels maken je snel moe.
- Je past je voortdurend aan om anderen niet teleur te stellen.
- Je hebt een rijk innerlijk leven dat anderen zelden volledig begrijpen.
- Je voelt sociale situaties aan, maar weet niet altijd hoe je erin past.
Lang dacht ik dat dit gewoon mijn karakter was. Misschien is het gewoon hoe mijn brein werkt. En dat inzicht verandert alles: van zelfverwijt naar zelfbegrip.
🌈 Groene en blauwe knipperlichten – De kracht en de schaduw van gevoeligheid
Toen ik begon te lezen over autisme bij vrouwen, kwam ik een beschrijving tegen met “groene” en “blauwe” knipperlichten. Deze metafoor hielp me mijn eigen contrasten te begrijpen.
Groene lampjes tonen kracht, empathie en sensitiviteit:
- Ik voel emoties sterk en kan anderen goed aanvoelen.
- Ik zoek betekenis in wat ik doe en heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
- Ik ben perfectionistisch en heb oog voor detail.
- Ik kan gepassioneerd zijn over dingen die me boeien.
- Ik verbind me intens met mensen, dieren of ideeën die me raken.
Blauwe lampjes tonen de uitdagingen:
- Ik raak uitgeput van sociale situaties, ook al hou ik van mensen.
- Ik heb moeite met onverwachte veranderingen.
- Conflicten of misverstanden raken me diep.
- Ik overdenk gesprekken eindeloos en voel me dan “vreemd” of “te intens”.
- Soms voel ik me plots leeg of verdoofd na te veel prikkels.
Dat zwart-witdenken waar ik soms op aangesproken word, herken ik ook. Ik wil dingen duidelijk begrijpen, voel rechtvaardigheid intens en vind nuanceren soms moeilijk. Ik kan volledig meevoelen met een goed doel of beweging en me tegelijk heel eenzaam voelen in die massa. Dat contrast is soms pijnlijk. Het zegt niets over onwil. Het gaat eerder over hoe mijn hoofd en hart anders werken. En dat anders-zijn hoeft niet langer een last te zijn: het kan ook een vorm van schoonheid zijn.
🗣️ Over “moeilijk communiceren” – De stille kunst van echt contact
Mijn hele leven hoor ik dat ik “moeilijk kan communiceren”. Dat doet pijn, want ik wíl juist verbinden. Ik voel veel. Ik toon emoties. Ik probeer echt contact te maken. Maar wat ik bedoel, komt niet altijd zo over.
Ik begin te begrijpen dat dat misschien niet ligt aan onwil of tekort. Het ligt aan een andere manier van denken, voelen en spreken. Dat inzicht verzacht iets. Het haalt het oordeel eraf en brengt begrip.
Ik merk nu ook dat communicatie niet per se ‘moeilijk’ hoeft te zijn — het vraagt gewoon vertaling. Eerlijk uitleggen wat je nodig hebt, pauzes nemen in gesprekken of stiltes toelaten, maakt vaak al een wereld van verschil. Soms is stilte ook taal.
💛 De ontdekking – Niet gebroken, maar eindelijk begrepen
Ik heb (nog) geen diagnose, maar in wat ik lees over autisme bij vrouwen herken ik verrassend veel van mezelf. Misschien ben ik het aan het ontdekken — stukje bij stukje.
Dat besef kwam niet met een klap, maar stilletjes. Alsof er eindelijk woorden kwamen voor iets wat ik al een leven lang voelde. Dat gevoel van thuiskomen in jezelf, na jaren van zoeken.
Misschien ben ik niet “moeilijk”. Misschien ben ik gewoon anders bedraad. Misschien ben ik nooit ‘te veel’ geweest, maar iemand die dieper voelt en anders denkt. Dat inzicht brengt verdriet én opluchting. Er is verdriet om de jaren waarin ik dacht dat er iets mis was met mij. Er is ook opluchting omdat ik eindelijk begrijp waarom ik ben wie ik ben — en dat dat oké is. Het opent een nieuw hoofdstuk waarin mildheid en zelfacceptatie eindelijk de hoofdrol spelen.
📚 Wat mij geholpen heeft – Boeken, gesprekken en herkenning
Een boek dat me bijzonder raakte, is Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit van Bianca Toeps.
Bianca schrijft eerlijk over haar ontdekking en over hoe vrouwen vaak jarenlang leren camoufleren. Het gaf me woorden, herkenning en rust.
Daarnaast luister ik graag naar de podcast Autisme Ontrafeld van Autisme Centraal — vooral de afleveringen over vrouwen en autisme. Ze zijn warm, echt en zonder oordeel. Ook gesprekken met andere vrouwen die zich later in hun leven herkenden in het spectrum gaven me moed. We delen verhalen, lachen om onze “typische” denkpatronen en vinden herkenning in elkaars nuance. Dat is misschien wel de grootste troost: weten dat je niet alleen bent.
🌷 Tot slot – Een warme boodschap voor wie dit leest
Als jij je vaak “anders” voelt, weet dan dat er niets mis is met jou. Als praten veel energie kost, besef dat er niets mis is met jou. Als je het gevoel hebt dat niemand écht begrijpt wat er in jou omgaat, weet dat dit normaal is.
Je hoeft je niet kleiner te maken of te blijven aanpassen. Misschien is het gewoon tijd dat anderen leren luisteren op jouw frequentie. Er is zoveel kracht in jezelf leren kennen, in zachter worden voor je eigen brein.
En als mijn verhaal iets in jou herkent of verzacht, laat het gerust weten in de reacties. Deel je ervaring, zodat anderen zich ook minder alleen voelen. 💛 Samen maken we van anders zijn iets moois — iets menselijks.
❓ Veelgestelde vragen (FAQ)
Deze veelgestelde vragen helpen vrouwen die zich herkennen in het thema autisme beter begrijpen wat ze ervaren. Ze laten zien hoe ze stappen kunnen zetten richting zelfinzicht en steun.
1) Wat betekent het om pas op latere leeftijd autistisch te (h)erkennen?
Voor veel vrouwen voelt het als een puzzel die eindelijk klopt. Geen nieuwe ‘labeltjes’, maar woorden voor wat je al je hele leven voelde: je brein werkt anders — niet minder.
2) Welke signalen komen vaak voor bij vrouwen?
Intense emoties, behoefte aan rust en voorspelbaarheid, snel overprikkeld raken, langdurig ‘aanpassen’, veel piekeren na gesprekken en een sterke rechtvaardigheidszin. Herkenning betekent niet automatisch een diagnose, maar kan wel richting geven.
3) Waarom wordt autisme bij vrouwen vaak gemist en wat is maskeren precies?
Veel vrouwen camoufleren hun anders-zijn: ze observeren, kopiëren sociale scripts en verbergen overprikkeling. Dat ‘maskeren’ maakt dat problemen pas later zichtbaar worden, bijvoorbeeld bij stress, burn-out of life events. Maskeren is jezelf sociaal bijsturen om te voldoen aan verwachtingen — extra glimlachen, smalltalk oefenen, gevoelens inslikken. Het kan tijdelijk helpen, maar op lange termijn put het uit en vervreemdt het je van jezelf.
4) Heb ik een diagnose nodig om hulp of aanpassingen te vragen?
Niet altijd. Een officiële diagnose kan deuren openen (zorg, werk). Maar zelfs zonder diagnose mag je grenzen stellen. Je kunt prikkelarme keuzes maken en om redelijke aanpassingen vragen.
5) Hoe start ik een diagnostisch traject?
Begin bij je huisarts of een psycholoog met expertise in volwassenen met autisme. Beschrijf concrete voorbeelden (prikkels, communicatie, routines). Vraag doorverwijzing naar een gespecialiseerd team; reken op wachttijden en hou een ervaringsdagboek bij.
6) Hoe praat ik met mijn omgeving hierover?
Kies een rustig moment, benoem wat je nodig hebt (bv. duidelijke afspraken, prikkelarme setting) en verwijs naar betrouwbare bronnen. Je hoeft niet alles te delen; ‘need-to-know’ is oké.
7) Welke vormen van zelfzorg helpen bij overprikkeling?
✍️ Door Annemie (57).
Een vrouw leert stap voor stap haar eigen puzzel te begrijpen. Uiteindelijk vindt ze de rust in het weten dat haar gevoeligheid geen last is, maar een gave.
Deel jouw ervaring in de reacties en help zo anderen zich minder alleen te voelen.”
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie