Uw herstel op te starten met persoonlijke verantwoordelijkheid.

Deze presentatie bevat afbeeldingen die werden gebruikt onder een “Creative Commons-licentie”. Klik hier voor de volledige lijst met afbeeldingen en attributies: https://app.contentsamurai.com/cc/311745

Hoe we het soms onbewust beginnen…

Je hebt deze ervaring eigenlijk aangetrokken zowel de vervolgingen van de narcist, de geassocieerde bondgenoten tegen jou als  de laster en eerroof. Het in diskrediet brengen was ook het gevolg van hoe jij bent met jezelf enz. Want dit is een weerspiegeling van hoe je je echt voelde over jezelf, iemand die leed aan narcisme misbruik.

Ja als je het narcistische publiek in diskrediet brengt heeft dat een vreselijke innerlijke band met hoe we onszelf in diskrediet brachten.

Hoeveel innerlijke negatieve zelfspraak had je? Hoe zag jij jezelf? Wel die manier hoe jij jezelf zag heeft op gruwelijke manier de narcist aangetrokken.

Als je het beu bent om te verdrinken in slachtofferschap dat is deze tekst zeker voor jou.

Het is een feit, alleen jij kunt nu veranderen hoe jij je nu voelt. Je bent geen dader of mededader als je als kind werd misbruikt of mishandelt. Je hebt recht op gerechtigheid, maar alleen jij kan veranderen hoe jij je voelt. Je moet niet verwachten dan iets anders dan als je de innerlijke gevoelens verschuift zal helpen.

Wanneer we beginnen met ons te wijden aan een missie om zelf te komen tot vrede en genezing het maakt niet uit wat onze uiterlijke situatie in het leven met anderen is, beginnen dingen ook aan de buitenkant te veranderen en beginnen de ‘verschuiving’ die plaatsvindt ‘van binnenuit’ – ten goede – te ‘matchen.

Het is tragisch dat de meeste vrouwen vast blijven zitten in de pijn en het onrecht, omdat ze nooit de genezing van zichzelf krijgen.

Eén bepalende factor die genezing creëert en dat is niet “expertise”.

Dit onderwerp kan er voor zorgen dat er enkelen van jullie afhaken en dat is in orde voor mij. Hoewel dit spijtig is voor jou, omdat je dan niet het zo nodige innerlijke werk zal doen, kan ik alleen, maar diegenen helpen die dat willen.

Gelukkig dit onderwerp zal ook bij velen een klik geven en dus je vinden, in die zin dat je de mogelijkheid zult hebben om jezelf helemaal te vinden.

Door de sleutel van persoonlijke verantwoordelijkheid te gebruiken die ik aanreik kun je jouw situatie omkeren. Je legt dus niet de verantwoordelijkheid bij de narcist voor je genezing, maar bij jezelf. Op die manier alleen creëer je ware opluchting en het gelukkige, bevredigende leven dat je echt wilt leiden door zelfgenezing.

Er is één bepalende factor die genezing creëert, meer dan enig ander, en dat is het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid voor wat er met je is gebeurd.

Verder lezen voordat een narcistisch programma dat bij jou werd geïnternaliseerd jou triggert.

Dit is het deel waar je intense triggers kunt voelen, en zelfs boos wordt door het volgende ding dat ik ga zeggen, maar ik daag je uit om erin te blijven hangen en verder te lezen, want als je dat doet heb je misschien een ongelooflijke verandering dat eindelijk, eindelijk je zal bevrijden van de pijn.

Dus ik dring er bij je op aan om bij mij te blijven, ook al kan elke vezel van je lichaam hier weerstand tegen bieden.

Dit is het deel dat je boosheid echt kan doen wankelen en je het gevoel geeft me te versmallen maar hier is het allemaal hetzelfde. Omdat ik niet compleet mee ga in je zelfmedelijden en slachtofferschap wil dit niet zeggen dat ik niet om je ware persoon geef.

Persoonlijke verantwoordelijkheid en de kindertijd.

Wat betreft kindertijd, mag het heel duidelijk zijn dat we toen ongelooflijk machteloos waren. We waren mede-afhankelijk als kinderen en absoluut niet in staat om onszelf te eren en een grensfunctie te creëren.

Daarom is de  vraag  “Hoe kunnen wij verantwoordelijk zijn?” een heel logische en rechtvaardige vraag.

Er zijn twee gedachtegangen die richting ‘verantwoordelijkheid’ gaan over de kindertijd.

Een daarvan is: als kinderen konden we niet verantwoordelijk zijn want we hadden niet de vaardigheden, macht of middelen, maar als volwassenen kunnen we verantwoordelijk zijn voor het genezen van onze kinderwonden.

En als we dat niet doen, is de overweldigende overeenstemming dat we de slachtoffers blijven, pijn blijven lijden en niet genezen dus waarom zouden we NIET genezen?

Als we dus niet de nodige stappen zetten die onze genezing mogelijk maakt dan zijn we daar verantwoordelijk voor, dus kunnen we eens volwassen volledig verantwoordelijk zijn.

De andere reïncarnatie theorie is:

We hadden in feite situaties uit het verleden die al onze ter ziele gegane emotionele overtuigingssystemen hadden opgezet, en elke incarnatie ALS we nog steeds krachtige ongeheelde aanklachten hebben, dan blijven we de perfecte familie aantrekken als een match voor deze pijn en ongenezen wonden.

De ‘perfecte redenen’ hiervoor zijn dat de onze kosmische wonden weer bewust gemaakt kunnen worden – dus ‘deze keer’ zal de mogelijkheid om ze te helen aanwezig zijn.  Helaas is pijn de trigger die de noodzaak aangeeft om een ​​niet meer aanwezig geloofssysteem te helen.

Ik onderschrijf krachtig beide theorieën omdat ze me motiveren te doen wat moet. Uiteraard kan ik die ideeën niet wetenschappelijk bewijzen, maar hoeveel kun jij wetenschappelijk bewijzen van wat je motiveert?

Ben je gemotiveerd om definitief een einde te maken aan het misbruik.

In feite gaf de combinatie van die theorieën mij de krachtige redenen waarom en hoe in leven te blijven ook al is het soms verschrikkelijk moeilijk. Dat is het immers voor iedereen. En je weet maar nooit dat je de bagage meesleurt van generatie op generatie. Het feit is dat meestal misbruik een familiegeschiedenis kent.

Ik geloof stellig dat als ik niet naar mijn diepe innerlijke wonden zou gaan en genezen dat ik terug zou moeten komen. Dan moet je het hele ding opnieuw herhalen. Dat was de ENIGE overtuiging die me behoedde voor “zelfmoord” op een bepaald moment.

Ik wist dat ik moest helen. Ik wist dat ik er genoeg van had! En ik wist dat ik de gedachte niet kon verdragen dat ik zoveel pijn ooit nog zou moeten meemaken.

Sinds ik de criteria van het vorige leven op een grote manier op me heb genomen en dat in mijn visie over Melanie’s genezingssysteem heb geïntegreerd, is het fascinerend, ongelooflijk verbonden en 100% accuraat.

Dat is veel te veel van een ‘toeval.  Hoe de informatie uit het verleden in het lichaam zo’n wezenlijk effect heeft gehad op het leven van mensen dat het hen ten nadele is.

Maar we hebben een voorbeeld waar één iemand helder en spectaculair verandert. Daardoor verschuift de hele pijn, emoties en tijdslijn, inclusief de herhaalde ‘minder dan goede’ omstandigheden die vaak pijnlijk zijn uitgespeeld voor verschillende generaties.

En de ruimte opent zich dankzij die transformatie van één persoon voor een nieuw en echt begin dat ons wel van dienst is en wat ons behaagt.

Ik hoop dat deze theorie van Melanie helpt om wat licht te werpen.

Definitie persoonlijke verantwoordelijkheid

Persoonlijke verantwoordelijkheid gaat over erkennen en willen genezen. Het betekent identificeren en accepteren: wat is het met mij dat dit misbruik in mijn leven heeft aangetrokken, onderhouden en toegestaan?

“Waarom” is misschien te agressief zoals in “Waarom heeft de narcist me gekozen?”

Beter klinkt misschien “Hoe is het mogelijk geweest?”, “Wat waren de omstandigheden dat ik dat aanvaard heb, gedaan heb enz.”

Werken aan je innerlijke zelf door zelfreflectie.

Sommigen van jullie zijn al op deze plek van besef. Ze werken aan zichzelf. Daardoor en alleen daardoor krijgen ze grote verlichting en bekrachtiging als resultaat van het diepe werk dat ze innerlijk doen.

Ik ben gelukkig verbonden met velen van jullie die elke dag nieuwe prachtige levens creëren, helen en omhelzen ….

OF,

Je bent misschien een persoon die zich verontwaardigd voelt in deze opmerkingen. Bovendien zou je het gevoel kunnen hebben dat ik je de schuld geef.

Zeg ik dan op de één of andere manier: “Je vroeg om mishandeld te worden”?

Neen dat zeg ik niet.

Als gevolg daarvan voel je misschien dat je daar nooit verantwoordelijkheid voor zult nemen.

Je kunt me zelfs een boze e-mail sturen die me je verbolgen gevoelens vertelt. Dat is OK als je dat doet. Ik ontvang ze af en toe wel.

het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten, vrouw op een roltrap

Waarom blijven we steken in de pijn van het slachtofferschap?

Ok, ik zal je mijn puntloze observaties aanbieden, niet mijn fantasieën en je kunt ook wat onderzoek voor jezelf doen om te verduidelijken en wat informatie verzamelen over wat ik ga zeggen.

Mensen die de verschuiving naar het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid nog niet gedaan hebben, zich slachtoffer voelen, ze voelen intense pijn.

Ze voelen herhaaldelijk dezelfde pijn, obsessieve gedachten en verslavende trekjes, evenals een groot aantal andere gekwelde, vastzittende en pijnlijke gevoelens.

Mensen die persoonlijke verantwoordelijkheid nemen zullen zich van deze positie verwijderen.

Er zijn heel goede redenen voor het verschil, en het maakt niet uit op welke manier je het omdraait en ernaar kijkt, de simpele feiten blijven hetzelfde.

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid hebben genomen, gaan niet door de genezingsfasen, omdat ze vastzitten in wrok en pijn, als gevolg van nog steeds weerstand bieden aan de “aanvaarding” van wat er is gebeurd.

Ze hebben de positie: ik zal nooit accepteren wat er met me is gebeurd. Het was verkeerd en een vreselijke fout. Daarom doe ik niets aan mezelf die mijn situatie zou kunnen veranderen.

Aanvaarding is een zeer cruciaal aspect van elke genezing.

 

Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze gaan veel gemakkelijker door wrok en pijn naar aanvaarding.

Ze declameren met bedoeling: ik zal accepteren dat wat me overkwam een ​​perfect onderdeel was van mijn persoonlijke reis om mijn niet-genezen delen die dit toelieten en eraan deelnamen, te verstevigen en te helen. Ook al was het moeilijk en echt pijnlijk, het was “juist” omdat ik deze ervaring nodig had om uitzonderlijk te groeien.

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen zich machteloos in hun eigen leven, om liefde, vreugde, geluk en vrijheid te creëren.

Ze hebben de positie: Omdat ik niets te maken had met wat er met me gebeurde, is mijn welzijn volledig afhankelijk van wat je wel of niet met me hebt gedaan. Nu heb ik geen hoop om dit zelf te repareren, de enige oplossing is dat u het voor mij oplost.

En dat is wat een narcist natuurlijk nooit gaat doen noch iemand anders voor dit misbruik.

Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen zich machtig in hun eigen leven, in hun vermogen om liefde, vreugde, geluk en vrijheid te creëren.

Ze declameren met bedoeling: Omdat ik alles te maken had met wat mij overkwam, heb ik het vermogen om mezelf te veranderen, en daarom mijn ervaringen te veranderen, zodat ik een leven kan herscheppen dat veel meer naar mijn zin is. Dit hangt niet af van wat jij wel of niet doet.

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze houden niet van het onvoorwaardelijk accepteren van zichzelf.

Ze proberen hun kwetsbare of verbroken of “niet-juiste” delen te verbergen voor anderen evenals voor zichzelf.

Omdat ze niet veranderen blijven ze mensen aantrekken in hun leven die blijven deze delen ontmaskeren aan hen.

Ze ervaren daardoor mensen die ze niet liefhebben, ondersteunen en accepteren voor wie ze onvoorwaardelijk zijn.

Ze hebben de positie: er is niets mis met mij, het was zijn / haar / hun schuld, ik was het slachtoffer. Nu ben ik boos en boos dat er mensen in mijn leven blijven komen die ook “verkeerd” zijn en me blijven kwetsen.

Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze leren hoe ze zichzelf moeten liefhebben en onvoorwaardelijk moeten accepteren.

Daardoor declameren ze met één bedoeling: ik ben een mens, ik heb fouten en als gevolg van het niet hebben van een goede grensfunctie, liefde en respect voor mezelf in het verleden, leverden andere mensen ‘meer van dat’. Helaas bleef ik het toestaan, en ik nam hun problemen op mij.

Nu ik me onvoorwaardelijk inzet om te leren hoe ik onvoorwaardelijk kan accepteren, ondersteunen, aanmoedigen en beminnen, heb ik de mogelijkheid om mensen en ervaringen te kiezen die hieraan een meewerken, in plaats van deel te nemen aan en vast te houden aan misbruik.

Het beste om uw herstel op te starten is persoonlijke verantwoordelijkheid, bergvlakte

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze hebben fixaties en obsessies over de persoon die hen ‘fout heeft gedaan’.

Bovendien kunnen ze niet voorbijgaan aan de gedachten en gevoelens over ‘Wat als’, ‘Wat is er misgegaan’, ‘Wat kon ik anders hebben gedaan?” “Als hij of zij maar was veranderd.” “Hoe kan iemand zich zo gedragen?”.

Op dezelfde manier gaan ze om met alle andere gekwelde gedachten, intense spijt, verwoesting en teleurstellingen over hoe zij de toekomst verloren die zij dachten dat zij zouden hebben met deze persoon.

Ze nemen de positie in: Je moest “de enige” zijn. Het was de bedoeling dat onze relatie zou werken, en omdat dat niet gebeurde, voelt mijn leven zich nu verbrijzeld, pijnlijk en verwoest. Ik zal hier misschien nooit van herstellen en het gevoel hebben dat ik niet verder kan.

Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen gaan vooruit in de realisaties:

De narcist was altijd bedoeld om in mijn leven te zijn om mezelf te genezen en te doen groeien. We waren niet bedoeld als een relatie. Het was met het doel van mij om onafgemaakte zaken te helen, zodat ik een echte relatie zou kunnen creëren.

Nu dat ik dit als waarheid heb geaccepteerd, kan ik het geschenk van dit bewustzijn aannemen.

Ten eerste kan ik de sleutel tot mijn genezing aannemen.

Verder kan ik aan mezelf werken en creatief, opgewonden en bevoegd worden voor het echte leven.

Ten slotte kan ik nu de liefde creëren.

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen zich beperkt.

Ze geloven dat ze nooit meer liefde zullen ervaren.

Zo denken ze dat hun kans voorbij is gegaan.

Vervolgens vinden ze dat ze te oud zijn, niet aantrekkelijk genoeg, niet waardig en niet beminnelijk.

Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen zich onbeperkt.

Daarom dat ze weten dat ze liefde zijn.

Op dezelfde manier geloven ze in liefde.

In het bijzonder kunnen ze hun afstemming voelen en voelen in hun toekomst. Ze weten dat de ziel van liefde geen logische, ouderdoms- of esthetische beperkingen kent, en is geschapen uit eigenliefde, zelfacceptatie en eigenwaarde van binnenuit.

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen intense pijn, woede, verdriet en ervaren daardoor gevoelens van wrok, onrecht en wraak.

Ook blijven ze toxisch verstrikt en obsessief vastzitten in het verleden.

Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen zich opgelucht, blij, opgetogen, volmaakt en dankbaar.

Daarnaast zijn ze bevrijd van hun verleden en gaan voorwaarts in vrijheid, vreugde en nieuwe creaties.

pauw: het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen zich vast en zijn het slachtoffer

Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen zich vrij en bevrijd

Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:

Ze voelen angst.

Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen liefde …

Nu, wie bent u? …

Welke persoon wil je zijn?

Zelfs als je al jaren of misschien een leven lang geen verantwoordelijkheid hebt genomen, kun je de persoon die je wilt zijn, veranderen en kiezen.

Het gaat tenslotte om het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid.

Je hebt een keuze in dit eeuwige moment van “nu” en dat is alles wat er echt is. Wie denk je dat je wilt zijn, en wat wil je om nu te beginnen met het creëren?

Laat het me weten in de commentaren aub.

Liefs xx

 Annemie Persyn Declercq

Als je open staat om meer te leren:

Schrijf je dan in op onze nieuwsbrief en krijg ons 21 — daagse programma “Leren omgaan met narcisme.”

Na herstel komt de volgende fase waarin je vrij bent om jezelf te zijn — helemaal.

Het is niet langer belangrijk wat iemand anders doet of wel of niet aan je denkt — het is belangrijk wat jij over JOU denkt!

Je weet ook dat alles op ‘het uiterlijke’ in je levenservaring overeenkomt met ‘Wie Jij bent  op een innerlijk niveau met jezelf’ dus alles wat je hoeft te doen is JEZUS zijn, zonder enige beschuldiging van wat deze mensen deden, doen, of zal nadenken over je geloofwaardigheid.

Niets van dat alles is belangrijk in welke vorm dan ook.

En eigenlijk wanneer je de ‘lading’ daarover verliest — zullen ze ermee stoppen, omdat je emotionele matrix niet langer een match ervoor zal zijn.

DAN wat er gebeurt is, als een van deze mensen een match is voor de NIEUWE (ECHTE) JIJ in zijn kracht en waarheid en vrijheid, het maakt niet uit wat anderen wel of niet doen, dan zullen ze weer in je levenservaring komen, als vernieuwde en echte verbindingen — het zal gewoon gebeuren.

Als ze geen match zijn, zullen ze dat niet doen.

En zoals altijd, omdat je een echt onbeperkt wezen bent, heb je alles van het leven wat met jou verbonden is om ECHTE, ongelooflijke relaties mee te creëren, dus waarom kun je mensen ‘verliezen’ wanneer je al die connectie hebt?

De waarheid is: je kunt geen mensen verliezen waarmee je een connectie hebt.

Daarom, hoe dan ook, als u opnieuw verbindt, of als u dat niet doet, is PERFECT!

 

cover boek Verantwoordelijkheid nemen maak het verschil begin bij jezelf

cover boek de valkuil van vriendelijkzijn

cover boek over je grenzen gaan

Advertenties

1 Feedback on “Uw herstel op te starten met persoonlijke verantwoordelijkheid.”

  1. bedankt. ik heb veel aan deze video. Ik heb angst voor de toekomst. Ik geloof in God en ik merk dat Hij mij helpt en toch twijfel ik weer of ik op de goede weg ben. Deze week is de brief van de advocaat verstuurd waarin de scheiding van tafel en bed wordt gemeld aan mijn man. Ons huwelijk was al niet goed. Toen ik depressief werd van de kerk waar wij lid van waren, ben ik naar een andere kerk gegaan. Dit tot woede van mijn man. Cynisme en galspuwen waren mijn deel een jaar lang. Hij verweet mij dat ik het zonder overleg had gekozen en dat ik niet open was. Uiteindelijk ben ik de deur uitgegaan (met mijn dochter). Het kost mij ontzettend veel moeite om los te komen van hem omdat hij naar een psycholoog is gegaan en diverse leden van de familie vinden dat hij zo goed vooruit is gegaan. Ik merk er echter niets van. Ik merk geen enkel besef bij hem wat hij heeft aangericht. Daarom ben ik niet van plan om terug te gaan. Er is teveel pijn geweest. Om echter een ander eigen huis te vinden is moeilijk en daar zie ik heel erg tegenop.

Deel uw gedachten met ons om waarde toe te voegen.