Hoe we het soms onbewust beginnen
Je hebt deze ervaring “eigenlijk” aangetrokken. Dit omvat de vervolgingen van de narcist en de geassocieerde bondgenoten tegen je. Ook omvat het de laster en eerroof. Dat betekent niet dat je schuldig bent, want het is een onbewust proces. Zo ook als je verder leest trek je het beste hulpmiddel om herstel te starten aan.
Het in diskrediet brengen was ook het gevolg van hoe je bent met jezelf enz. Want dit is een weerspiegeling van hoe je je echt voelde over jezelf, iemand die leed aan narcistisch misbruik. Je hebt daar geen schuld aan. Bovendien was je je er niet van bewust. Je bent zo opgevoed, maar je kunt er wel wat aan doen. Het is nooit te laat, want je hebt het beste hulpmiddel om je herstel te starten. Namelijk de groeitaken die je vindt in het menu.
Ja, als je het narcistische publiek in diskrediet brengt, is er een vreselijke innerlijke band. Het heeft te maken met hoe we onszelf in diskrediet brachten.
Hoeveel innerlijke negatieve zelfspraak had je? Hoe zag je jezelf? Wel die manier hoe je jezelf zag, heeft op gruwelijke manier de narcist aangetrokken.
Als je het beu bent om te verdrinken in slachtofferschap dat is deze tekst zeker voor je.
Het is een feit! Alleen je kunt nu veranderen hoe je je nu voelt. Bovendien ben je geen dader of mededader als je als kind werd misbruikt of mishandeld. Je hebt recht op gerechtigheid, maar alleen je kan veranderen hoe je je voelt. Je moet niet verwachten dan iets anders dan als je de innerlijke gevoelens verschuift, zal helpen.
Wanneer we ons wijden aan een missie om zelf vrede te bereiken, begint er verandering plaats te vinden. Deze verandering begint zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant. Het maakt niet uit wat onze uiterlijke situatie in het leven met anderen is. Dan begint de ‘verschuiving’ die plaatsvindt ‘van binnenuit’ – ten goede – te ‘matchen met de buitenwereld.
Het is tragisch dat de meeste vrouwen vast blijven zitten in de pijn en het onrecht. Ze beginnen nooit aan de genezing van zichzelf. Ze weten niet wat de mindset daarvoor is. Welke krachtige tools kun je daarbij gebruiken? Hoe start je dat genezingsproces?
Deze presentatie bevat afbeeldingen die werden gebruikt onder een “Creative Commons-licentie”.
Eén bepalende factor die genezing creëert en dat is niet “expertise”.
Dit onderwerp kan ervoor zorgen dat er enkelen van jullie afhaken en dat is in orde voor mij. Dit is spijtig voor je. Je zal dan niet het zo nodige innerlijke werk doen. Ik kan alleen diegenen helpen die dat innerlijke werk willen doen. In essentie kun je alleen jezelf helpen door het werk te doen.
Gelukkig zal het beste hulpmiddel om herstel te starten ook bij velen een klik geven en dus je vinden. In die zin dat je de mogelijkheid zult hebben om jezelf helemaal te vinden.
Door de sleutel van persoonlijke verantwoordelijkheid te gebruiken die ik aanreik, kun je je situatie omkeren.
Je legt dus de verantwoordelijkheid voor je genezing bij jezelf. De narcist is wel verantwoordelijk voor zijn daden. Op die manier alleen creëer je ware opluchting en het gelukkige, bevredigende leven dat je echt wilt leiden door zelfgenezing.
Er is een bepalende factor die genezing creëert. Deze factor is belangrijker dan enige andere. Het is het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid voor wat er met je is gebeurd. Deze verantwoordelijkheid voor jezelf opnemen is geen schuldbekentenis, maar het beste hulpmiddel om herstel te starten.
Verder lezen voordat een narcistisch programma dat bij je werd geïnternaliseerd je triggert.
Dit is het deel waar je intense triggers kunt voelen. Je kunt zelfs boos worden door het volgende ding dat ik ga zeggen. Maar ik daag je uit om erover na te denken. Blijf rustig ademen. Blijf erin hangen en lees verder. Als je dat doet, heb je een ongelooflijke verandering dat eindelijk, eindelijk je je bevrijdt van de pijn.
Dus ik dring er bij je op aan om bij mij te blijven. Elke vezel van je lichaam kan hier weerstand tegen bieden. Je werd namelijk honderden keren gezegd in je leven dat je fout bent. Maar dat is niet wat ik ga zeggen.
In tegendeel, als de narcist zegt dat je fout bent, dat is precies om je ziek te maken. Als ik zeg dat je genezing je verantwoordelijkheid is. Dat is net om dat je zou werken aan het idee dat je gemakkelijk gelooft dat je fout bent.
Dit is het deel dat je boosheid echt kan doen wankelen. Het deel dat je het gevoel geeft je te versmallen, maar hier is het allemaal hetzelfde. Ik ga niet compleet mee in je zelfmedelijden en slachtofferschap. Dit betekent niet dat ik niet om je ware persoon geef.
Persoonlijke verantwoordelijkheid en de kindertijd.
Wat betreft kindertijd, mag het heel duidelijk zijn dat we toen ongelooflijk machteloos waren. We waren medeafhankelijk als kinderen. Absoluut niet in staat om onszelf te eren en een grensfunctie te creëren en te waarborgen.
Daarom is de vraag “Hoe kunnen we verantwoordelijk zijn voor onze genezing?” een heel logische en rechtvaardige vraag. Want je bent niet verantwoordelijk voor je opvoeding, die je wel heeft beïnvloed.
Namelijk voor je 7 jaar absorbeer je alle gevoelens en ideeën uit je omgeving. Dan heb je geen genoeg informatie en levenservaring. Ook is de kritische geest bij geen enkel kind al tot ontwikkeling gekomen.
Er zijn twee gedachtegangen die richting ‘verantwoordelijkheid’ gaan over de kindertijd.
Een daarvan is: als kinderen konden we niet verantwoordelijk zijn. We hadden niet de vaardigheden, macht of middelen. Maar als volwassenen kunnen we verantwoordelijk zijn voor het genezen van onze kinderwonden.
We moeten actie ondernemen. Anders blijven we de slachtoffers. We lijden pijn en genezen niet. Dus waarom zouden we niet willen genezen?
Als we dus niet de nodige stappen zetten die onze genezing mogelijk maakt, dan zijn we daar verantwoordelijk voor. Eens we volwassen zijn, kunnen we volledig verantwoordelijk zijn voor onze genezing. Maar dit misbruik gedrag hebben we genormaliseerd. Het voelt familiair.
Als we dus niet kritisch kijken naar onze opvoeding, weten we niets over onze hechtingsstijl. We weten ook niets over de waarden en gedragingen die we hebben overgenomen. Wanneer we niet reflecteren, weten we ook niets over onze copingmechanismen die we hebben gebruikt om in leven te blijven.
Als je naar je familiegeschiedenis kijkt, kun je patronen ontdekken die toen hebben trauma ontwikkeld. Daar kunnen sporen van terechtkomen in het DNA (epigenetica). Deze sporen kunnen tot ontwikkeling komen of een risico vormen onder bepaalde omstandigheden.
De andere reïncarnatie theorie is:
We hebben situaties uit het verleden meegemaakt. Ze hadden al onze ter ziele gegane emotionele overtuigingssystemen opgezet. Dit was in elke incarnatie. Als we nog steeds krachtige ongeheelde aanklachten hebben, blijven we de perfecte familie aantrekken. Deze familie past bij de pijn en ongenezen wonden. Als we nog steeds krachtige ongeheelde aanklachten hebben. We blijven de perfecte familie aantrekken als een match voor deze pijn en ongenezen wonden.
De ‘perfecte redenen’ hiervoor zijn dat de onze kosmische wonden weer bewust gemaakt kunnen worden. Dus ‘deze keer’ zal de mogelijkheid om ze te helen aanwezig zijn. Helaas is pijn de trigger die de noodzaak aangeeft om een niet meer aanwezig geloofssysteem te helen.
Ik onderschrijf krachtig deze theorieën omdat ze me motiveren te doen wat moet. Uiteraard kan ik die ideeën niet wetenschappelijk bewijzen. Alleen epigenetica lijkt wetenschappelijke te zijn onderbouwd. Maar hoeveel kun je wetenschappelijk bewijzen van wat je motiveert?
Ben je gemotiveerd om definitief een einde te maken aan het misbruik?
De combinatie van die theorieën gaf me de krachtige redenen om in leven te blijven. Dit is zelfs als het soms verschrikkelijk moeilijk is. Dat is het namelijk voor iedereen. En je weet maar nooit dat je de bagage meesleurt van generatie op generatie. Het feit is dat meestal misbruik een familiegeschiedenis kent en dat die soms samenloopt met generatiearmoede.
Ik geloof stellig dat ik naar mijn diepe innerlijke wonden moet gaan. Ik moet ze genezen. Anders zou ik terug moeten komen. Dan moet je het hele ding opnieuw herhalen. Dat was de enige overtuiging die me behoedde voor “zelfmoord” op een bepaald moment.
Ik wist dat ik moest helen. Ik wist dat ik er genoeg van had! En ik wist dat ik de gedachte niet kon verdragen dat ik zoveel pijn ooit nog zou moeten meemaken.
Het vorige leven.
Ik heb de criteria van het vorige leven op een grote manier op me genomen. Vervolgens heb ik het geïntegreerd in mijn genezingssysteem. Het is fascinerend, ongelooflijk verbonden en 100% accuraat. De link vind je in het menu.
Dat is veel te veel van een ’toeval. De informatie uit het verleden in het lichaam heeft een wezenlijk effect gehad op het leven van mensen. Dit effect is hen ten nadele geweest.
Maar we hebben een voorbeeld waar één iemand (dat kun je worden) helder en spectaculair verandert. Daardoor verschuift de hele pijn, emoties en tijdlijn. Inclusief de herhaalde ‘minder dan goede’ omstandigheden die vaak pijnlijk zijn uitgespeeld in verschillende generaties veranderen.
De ruimte opent zich dankzij die transformatie van één persoon. Deze verandering biedt een nieuw en echt begin. Het is ons van dienst en het behaagt ons. Ik hoop dat deze theorie helpt om wat licht te werpen.
Definitie persoonlijke verantwoordelijkheid!
Persoonlijke verantwoordelijkheid gaat over erkennen en willen genezen. Het betekent identificeren en accepteren. Wat is het met mij dat dit misbruik in mijn leven heeft aangetrokken? Hoe heb ik het onderhouden en toegestaan?
“Waarom” is dit te agressief zoals in “Waarom heeft de narcist me gekozen?”
Beter klinkt “Hoe is het mogelijk geweest?”, “Wat waren de omstandigheden dat ik dat aanvaard heb, gedaan heb enz.?”
Werken aan je innerlijke zelf door zelfreflectie is het beste hulpmiddel om herstel te starten.
Sommigen van jullie zijn al op deze plek van besef. Ze werken aan zichzelf. Daardoor en alleen daardoor krijgen ze grote verlichting en bekrachtiging. Dit is het resultaat van het diepe werk dat ze innerlijk doen met therapie (EMDR). Ze werken ook holistisch met (zelf) genezingstechnieken in alle domeinen.
Ik ben gelukkig verbonden met velen van jullie die elke dag nieuwe prachtige levens creëren, helen en omhelzen ….
OF,
Je bent een persoon die zich verontwaardigd voelt in deze opmerkingen.
Bovendien zou je het gevoel kunnen hebben dat ik je de schuld geef.
Zeg ik dan op de één of andere manier: “Je vroeg om mishandeld te worden”? Neen, dat zeg ik niet. Als gevolg daarvan voel je dat je nooit verantwoordelijkheid voor je genezing van trauma zult nemen.
Je kunt me zelfs een boze e-mail sturen die me je verbolgen gevoelens vertelt. Dat is oké als je dat doet. Ik ontvang ze af en toe wel.
Waarom blijven we steken in de pijn van het slachtofferschap?
Oké, ik zal je mijn puntloze observaties aanbieden. Dit zijn niet mijn fantasieën. Je kunt ook wat onderzoek voor jezelf doen om te verduidelijken. Verzamel wat informatie over wat ik ga zeggen in verband met schuld en verantwoordelijkheid.
Mensen die de verschuiving naar het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid nog niet gedaan hebben, voelen zich slachtoffer. Ze voelen intense pijn. Ze voelen herhaaldelijk dezelfde pijn, obsessieve gedachten en verslavende trekjes. Bovendien voelen ze ook een groot aantal andere gekwelde, vastzittende en pijnlijke gevoelens.
Mensen die persoonlijke verantwoordelijkheid nemen voor hun genezing zullen zich van deze positie verwijderen met krachtige werktuigen.
Er zijn heel goede redenen voor het verschil. Het maakt niet uit op welke manier je het omdraait en ernaar kijkt. De simpele feiten blijven hetzelfde.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun genezing, gaan niet door de genezingsfasen. Ze zitten vast in wrok en pijn. Ze blijven weerstand bieden aan de “aanvaarding” van wat er is gebeurd. Bovendien hebben ze een “geconditioneerd geloof over wie ze zijn” dat hen door de narcist werd aangepraat.
Ze hebben de positie: ik zal nooit accepteren wat er met me is gebeurd. Het was verkeerd en een vreselijke fout. Daarom doe ik niets aan mezelf dat mijn situatie zou kunnen veranderen. Het is de narcist die zou moeten veranderen. Maar dat doet hij niet!
Aanvaarding is een zeer belangrijk aspect van elke genezing.
Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze gaan veel gemakkelijker door wrok en pijn naar aanvaarding.
Ze declameren met bedoeling: ik zal accepteren dat wat me overkwam een perfect onderdeel was van mijn persoonlijke reis. Het was bedoeld om mijn niet-genezen delen (uit mijn kindertijd) te verstevigen en te helen. Deze delen stonden dit toe en namen eraan deel. Ook al was het moeilijk en echt pijnlijk. Het was “juist” omdat ik deze ervaring nodig had om uitzonderlijk te groeien.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen zich machteloos in hun eigen leven, om liefde, vreugde, geluk en vrijheid te creëren.
Ze hebben de positie: Ik had niets te maken met wat er met me gebeurde. Mijn welzijn is volledig afhankelijk van wat je wel of niet met me hebt gedaan. Nu heb ik geen hoop om dit zelf te repareren. De enige oplossing is dat jij (de narcist) het voor mij oplost.
En dat is wat een narcist natuurlijk nooit gaat doen noch iemand anders voor dit misbruik.
Het beste hulpmiddel om je herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen zich machtig in hun eigen leven, in hun vermogen om liefde, vreugde, geluk en vrijheid te creëren.
Ze declameren met bedoeling: Ik had alles te maken met wat me overkwam. Daarom heb ik het vermogen om mezelf te veranderen. Daarom kan ik mijn ervaringen uit mijn kindertijd aanpassen. Op deze manier kan ik een leven herscheppen dat veel meer naar mijn zin is. Dit hangt niet af van wat je (de narcist) wel of niet doet.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze houden niet van het onvoorwaardelijk accepteren van zichzelf. Ze proberen hun kwetsbare delen uit hun kindertijd te verbergen voor anderen. Ook verbergen ze hun verbroken of “niet-juiste” delen en copingmechanismen, zelfs voor zichzelf.
Omdat ze niet veranderen, blijven ze mensen aantrekken in hun leven. Deze mensen blijven deze delen activeren. Ze gebruiken en ontmaskeren hen mogelijk ook.
Ze ervaren daardoor mensen die ze niet liefhebben. Mensen die hen niet ondersteunen. Die hen niet accepteren voor wie ze onvoorwaardelijk zijn, omdat ze zichzelf ook niet onvoorwaardelijk accepteren, en zelfcompassie hebben.
Ze hebben de positie: er is niets mis met me, het was zijn of haar / hun schuld. Ik was het slachtoffer. Nu ben ik boos. Boos dat er mensen in mijn leven blijven komen die ook “verkeerd” zijn en me blijven kwetsen.
Het beste hulpmiddel om je herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze leren hoe ze zichzelf moeten liefhebben en onvoorwaardelijk moeten accepteren.
Daardoor declameren ze met één bedoeling: ik ben een mens. Ik heb fouten. In het verleden had ik geen goede grensfunctie. Ik had geen liefde en respect voor mezelf. Daardoor gaven andere mensen mij ‘meer van dat’. Helaas bleef ik het toestaan, en ik nam hun problemen op mij.
Nu ik me inzet om onvoorwaardelijk te leren hoe ik mezelf kan accepteren, ondersteunen, aanmoedigen en beminnen, kies ik mensen. Ik kan ook ervaringen kiezen. Deze mensen en ervaringen werken hieraan mee. Dit is in plaats van deel te nemen aan en vast te houden aan misbruik, wat mijn normaal was.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze hebben fixaties en obsessies over de persoon die hen ‘fout heeft gedaan’.
Bovendien kunnen ze niet voorbijgaan aan de gedachten en gevoelens over ‘Wat als’. ‘Wat is er misgegaan?’. ‘Wat kon ik anders hebben gedaan met deze persoon?” “Als hij of zij maar was veranderd.” “Hoe kan iemand zich zo gedragen?”. Terwijl werken ze niet aan hun familiale kwetsuren, hun grenzen, hun zelfliefdestoornis en hun copingmechanisme.
Op dezelfde manier gaan ze om met alle andere gekwelde gedachten. Ze hebben intense spijt. Ze voelen verwoesting en teleurstelling. Ze verloren de toekomst die ze dachten dat ze zouden hebben met deze persoon.
Ze nemen de positie in: Je moest “de enige” zijn. Het was de bedoeling dat onze relatie zou werken. Omdat dat niet gebeurde, voelt mijn leven zich nu verbrijzeld, pijnlijk en verwoest. Ik zal hier nooit van herstellen en het gevoel hebben dat ik niet verder kan.
Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen gaan vooruit in de realisaties:
De narcist was altijd bedoeld om in mijn leven te zijn. Hij was er om mezelf te genezen van mijn onbewuste kinderwonden en om te groeien. Alhoewel dit vanuit zijn positie misbruik maken is. We waren niet bedoeld als een relatie. Mijn doel was om onafgemaakte zaken te helen. Zo zou ik een echte gezonde volwassen relatie kunnen creëren.
Nu dat ik dit als waarheid heb geaccepteerd, kan ik het geschenk van dit bewustzijn aannemen.
Ten eerste kan ik de sleutel tot mijn genezing aannemen.
Verder kan ik aan mezelf werken en creatief, opgewonden en bevoegd worden voor het echte leven.
Ten slotte kan ik nu de liefde creëren in mijn leven met wie ik wil. Bijvoorbeeld met mezelf, met God (of wat ik als God beschouw) of met anderen.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen zich beperkt.
Ze geloven dat ze nooit meer liefde zullen ervaren. Zo denken ze dat hun kans voorbij is gegaan. Vervolgens vinden ze dat ze te oud zijn, niet aantrekkelijk genoeg, niet waardig en niet beminnelijk.
Het beste hulpmiddel om je herstel op te starten is wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen zich onbeperkt. Omdat ze weten dat ze liefde zijn en verbonden met elkaar en de natuur. (op energetisch niveau) Op dezelfde manier geloven ze in liefde.
In het bijzonder kunnen ze hun afstemming voelen en voelen in hun toekomst. Ze weten dat de ziel van liefde geen logische, ouderdoms- of esthetische beperkingen kent. Ze is geschapen uit eigenliefde, zelfacceptatie en eigenwaarde van binnenuit.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen intense pijn, woede, verdriet. Ze ervaren daardoor gevoelens van wrok, onrecht en wraak. Ook blijven ze toxisch verstrikt en obsessief vastzitten in het verleden.
Het beste hulpmiddel om uw herstel op te starten is persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen zich opgelucht, blij, opgetogen, volmaakt en dankbaar. Daarnaast zijn ze bevrijd van hun verleden. Ze gaan voorwaarts in vrijheid, vreugde en nieuwe creaties.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen zich vastzitten, geblokkeerd en zijn het slachtoffer.
Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen zich vrij en bevrijd.
Mensen die geen persoonlijke verantwoordelijkheid nemen:
Ze voelen angst.
Mensen die wel persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, voelen liefde …
Nu, wie ben je? Welke persoon wil je zijn? Zelfs als je al jaren lang geen verantwoordelijkheid hebt genomen, kun je veranderen. Je kunt ervoor kiezen om de persoon te worden die je wilt zijn.
Het gaat tenslotte om het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid.
Je hebt een keuze in dit eeuwige moment van “nu” en dat is alles wat er echt is. Wie denk je dat je wilt zijn? Wat wil je om nu te beginnen met het creëren? Laat het me weten in de commentaren a.u.b.
Na herstel komt de volgende fase waarin je vrij bent om helemaal jezelf te zijn.
Het is niet langer belangrijk wat iemand anders doet of wel of niet aan je denkt. Het is belangrijk wat je over jezelf denkt!
Je weet ook dat alles op ‘het uiterlijke’ in je levenservaring overeenkomt met ‘Wie je bent.’ op een innerlijk niveau met jezelf’. Dus alles wat je hoeft te doen is “JEZUS” of wat je aanneemt als “volmaakt” zijn. Dit is zonder enige beschuldiging van wat deze mensen deden, doen. Het gevolg is dat je zult nadenken over je geloofwaardigheid.
Niets van dat alles is belangrijk in welke vorm dan ook.
En eigenlijk wanneer je de ‘lading’ daarover verliest – zullen ze ermee stoppen. De reden is omdat je emotionele matrix niet langer een match voor hen zal zijn.
DAN wat er gebeurt, is dit. Als een van deze mensen een match is voor de NIEUWE (ECHTE) JIJ in zijn kracht, dan zullen ze weer in je levenservaring komen. Ze passen in je waarheid en vrijheid. Ze passen in je waarheid en vrijheid. Ze zullen terugkeren als vernieuwde en echte verbindingen. Het maakt niet uit wat anderen wel of niet doen. Dat zal gewoon gebeuren op de gepaste tijd.
Als ze geen match zijn, zullen ze dat niet doen.
En zoals altijd, omdat je een echt onbeperkt wezen bent, heb je alles van het leven. Dit is verbonden met je om ongelooflijke relaties mee te creëren. Dus waarom zou je mensen ‘verliezen’ wanneer je al die connectie hebt? De waarheid is: je kunt geen mensen verliezen waarmee je een gezonde connectie hebt.
Daarom, hoe dan ook, als je opnieuw verbindt, of als je dat niet doet, is dat PERFECT! Hoe hebben je vriendschappen zich ontwikkeld? Laat het me weten in de commentaren.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie
bedankt. ik heb veel aan deze video. Ik heb angst voor de toekomst. Ik geloof in God en ik merk dat Hij mij helpt en toch twijfel ik weer of ik op de goede weg ben. Deze week is de brief van de advocaat verstuurd waarin de scheiding van tafel en bed wordt gemeld aan mijn man. Ons huwelijk was al niet goed. Toen ik depressief werd van de kerk waar wij lid van waren, ben ik naar een andere kerk gegaan. Dit tot woede van mijn man. Cynisme en galspuwen waren mijn deel een jaar lang. Hij verweet mij dat ik het zonder overleg had gekozen en dat ik niet open was. Uiteindelijk ben ik de deur uitgegaan (met mijn dochter). Het kost mij ontzettend veel moeite om los te komen van hem omdat hij naar een psycholoog is gegaan en diverse leden van de familie vinden dat hij zo goed vooruit is gegaan. Ik merk er echter niets van. Ik merk geen enkel besef bij hem wat hij heeft aangericht. Daarom ben ik niet van plan om terug te gaan. Er is teveel pijn geweest. Om echter een ander eigen huis te vinden is moeilijk en daar zie ik heel erg tegenop.