Wat zijn de 5 illusies van “ik ben een slachtoffer” of slachtofferschap? Deel 1

 

 

 

 

Van Slachtoffer naar vooruitgang.

Ik had echt geen complimenten verwacht of nodig, daarom doe ik deze missie niet. Wat me enthousiast maakt is weten dat mensen transformerenMeer en meer mensen transcenderen van louter overleven naar waarlijk bloeiend in deze gemeenschap elke dag doordat ze het nodig werk aan zichzelf doen.

Wat ook geweldig is, zijn mensen, die heel eerlijk zijn over het feit dat ze nog steeds vastzaten in hun slachtofferschap en  vragen stellen. Ik wil jullie wel zo persoonlijk mogelijk antwoorden, maar veel van die vragen worden in dit artikel beantwoord.

Dat is waar mijn bedoeling met dit artikel over gaat:

mensen helpen de pijn en stugheid van slachtofferschap achter zich te laten, zodat je echt vooruitgang kunt boeken.

Je weet al “wat niet werkt” als reactie op hoe een keuze in je lichaam aanvoelt. (als je goed luistert)

Het belangrijkste dat ik je zou willen laten begrijpen, is dit: wat ik je ook uitleg, de echte waarheid zit in je. Het is hoe je lichaam voelt. Je weet al “wat niet werkt” als reactie op hoe een keuze in je lichaam aanvoelt.

Het is gewoon, omdat we niet geleerd hebben hoe belangrijk het is om dat te eren, en dat is wat het bloeien model over gaat: zelfpartner zijn.

Het thuiskomen bij jezelf om vanuit dat centrum het leven te leiden.

In dit artikel wil ik de vijf illusies van slachtofferschap doornemen zoals ik ze zie.

Om je echt te helpen dit te doorbreken en duidelijk te krijgen waarom slachtofferschap je zo veel pijn doet. Wat leert slachtofferschap feitelijk aan je dat je kunt verbeteren?  Hoe moet je veranderen om los te komen van de pijn en de herhaalde slachtofferschapcycli waaraan je lijdt.

Wat iemand met ons deed, is niet wat ons tot het slachtoffer maakt.

Datgene dat ons tot het slachtoffer maakt, is dat we iemand beoordelen voor de toestand van ons leven, in plaats van samen te werken met onszelf.

Omdat we niet in staat zijn om te zien dat onze breakdown en onze grote pijn dient om onze aandacht te trekken voor te werken een diepe doorbraak in onze eigen evolutie.

Wat betekent dat we niet kunnen genezen en niet beter worden.

Oké, laten we de 5 illusies een voor een bekijken …

Illusie 1: Wat ik “denk”, is hoe ik mijn leven “lees” in plaats van wat ik voel.

Deze illusie legt de basis voor het gevoel vast te zitten als een slachtoffer. Daarom is het heel belangrijk om het te begrijpen.

Afgescheiden zijn van liefde van anderen en de grote dingen in het leven begint allemaal met de scheiding van het zelf.

Zijn we afgestemd op onze natuurlijke wijsheid?

Als we niet in ons lichaam zijn afgestemd op onze natuurlijke wijsheid en weten, zijn we losgekoppeld van ons interne begeleidingssysteem dat ons probeert te leiden naar echt welzijn.

Dit betekent dat we over twee belangrijke onderwerpen gissen:

we vertrouwen onszelf niet, waardoor we in de onzekere positie komen om ons vertrouwen in anderen te stellen.

Vaak zelfs probeert ons buikgevoel precies het tegenovergestelde te vertellen, maar we luisteren niet.

Pas als we uiteindelijk thuiskomen in ons lichaam en beseffen hoe effectief intern weten is, beseffen we hoe ingewikkeld ons leven was toen we losgekoppeld waren van ons interne begeleidingssysteem.

Ingewikkeld leven.

Leven in onze hoofden en losgekoppeld zijn van het zijn met onze interne emoties is één van de meest pijnlijke illusies om te leven.

Het is ongelooflijk meeslepend en verslavend. Dat is een gebrek aan reflectie over onszelf, een gebrek aan zelfbewustzijn ook.

De menselijke ervaring is al eeuwenlang verankerd in ontkoppeling.

Duizenden jaren lang zijn we getraind weg uit onze oorspronkelijke wortels die willen dat we in harmonie zijn met ons lichaam, de natuurcycli en luisteren naar oneindige innerlijke wijsheid (de God vanbinnen) om effectief ons leven te navigeren met onze omgeving.

In schril contrast we zijn unplugged. We zijn in enorme zelf-disconnect. Dit maakt het leven ingewikkeld, omdat we ons ongelooflijk losgemaakt en onveilig voelen.

Dit zorgt ervoor dat we op alle verkeerde plaatsen (buiten onszelf) naar antwoorden, liefde, steun en veiligheid zoeken.

Alsof dit niet erg genoeg was, werden we, boven op deze programmering, aangemoedigd om alles te doen om onze verbrijzelde emoties (de pijn van ontkoppeling) te vermijden of te ontkennen in plaats van thuis te komen, zelfpartner te worden en te genezen (zelf — integreren).

Dit maakte het gemakkelijk voor narcisten om mensen te controleren.

Als mensen in eeuwigdurende innerlijke leegte, pijn, ontevredenheid en verwarring zijn (symptomen van zelf-ontkoppeling), dan is er een duidelijk gat in de markt om oplossingen aan te bieden om negatieve emoties te ‘repareren’.

Alles variërend van een nieuwe auto tot een antidepressivum.

Je vraagt ​​je misschien af ​​wat dit allemaal te maken heeft met ‘slachtofferschap’?

Het heeft er alles mee te maken.

Wanneer we ons in het hoofd bevinden, voelen we ons afgesloten van onszelf. Dat betekent dat we niet zelf aanwezig zijn om onze emoties te helen, lief te hebben en te kalmeren als er iets misgaat.

Dus de pijn gaat door en escaleert, omdat we het niet helen.

Scapegoating

Dan, omdat het zo verschrikkelijk is wanneer we niet worden gevolgd, moeten we proberen het te verdringen door iets of iemand te vinden om “de schuld” te geven voor de emotionele toestand waarin we ons bevinden.

Dan zijn we verder bezig met het vergiftigen en beschadigen van ons Innerlijk Wezen met het gif van wrok dat er doorheen met vervelende peptide-chemicaliën die zelfvernietiging veroorzaken.

Zoals bij alle valse oplossingen  of keuzes raken we er erg verslaafd aan. Ze zoeken een hulpkanaal die het bestaande trauma compenseert.

Dan beseffen we dat we door de zelfvermijdingsactie diezelfde handeling wordt verergerd en we opnieuw iets moeten vinden om de pijn en angst te verlichten.

Anderen de schuld geven is de belichaming van die vicieuze cirkel.

Je moet begrijpen dat een van de grootste redenen waarom we in het narcistische misbruik zijn gevallen in de eerste plaats was, omdat we niet verankerd waren in ons lichaam waardoor we niet onze emoties eren.

Zelfs als onze interne GPS de nodige rode signalen gaf, verzon onze “denker” excuses.

We wilden dat deze persoon ondanks de fata morgana een echt persoon zou zijn. We wilden dat ze de redder zouden zijn die ons een verbinding zou geven met onszelf en het leven, hoewel we op een diep niveau wisten dat deze persoon niet goed voor ons was.

Helaas werden we niet getraind vanaf een zeer jonge leeftijd in het luisteren naar onze lichaamssignalen, onze intuïtie, onze innerlijke wijsheid.

Liegen tegen kinderen

Dit gebeurde op de eenvoudigste en meest schadelijke manieren, zoals: mama en papa hebben ruzie. We weten dat er iets aan de hand is. Dan willen we dit met hen bespreken, omdat ons gevoel van veiligheid en overleving zich bedreigd voelen. Mama en papa ontkennen dat ze ruzie maken.

Ze denken dat liegen ons beschermt, maar wat het echt doet, is het vertrouwen in onze eigen interne navigatiesystemen verbrijzelen.

Omdat mama en papa onze “goden” zijn en we nog geen gevestigde innerlijke identiteit hebben, kijken we naar hen voor al onze modellen van het menselijk bestaan. Als een klein kind nemen we hun voorbeeld als absolute waarheid op, omdat we geen referentiekader hebben om informatie anders te formuleren.

We leren dus heel snel dat ons interne systeem verkeerd is, het is defect. Het is niet te vertrouwen.

Dan gebeurt het voor de hand liggende. We worden volwassenen in “gevaar”, en ons GPS — systeem gaat uit en we kunnen het niet vertrouwen. Dus proberen we te bevestigen wat er met andere mensen gebeurt. We geloven dat HUN versie — zelfs als het een leugen is de juiste versie is.

Dat is precies wat er aan de hand was bij narcistische mishandeling.

Wat ik zo interessant vind, is de vernietiging en belachelijk maken van onze   “intuïtie”.

Mensen die vastbesloten zijn om slachtoffer te blijven zeggen me dit soort dingen zoals:

onze intuïtie, het jezelf dicht in je lichaam allemaal new age blabla is. Ik moet toegeven dat toen ik niet in mijn eigen vel zat, maar in mijn hoofd dat ik net hetzelfde dacht.

Als we niet begrijpen hoe belangrijk intuïtie is dan ontkennen we alles daarover.  Ik bedoel letterlijk. Alles!

We ontbreken het punt. Zo missen we het geschenk en de les van wat er met ons is gebeurd. We hebben geen enkele mogelijkheid om intuïtie tot onze missie te maken, zodat we onze VITALE — relatie met onszelf kunnen herstellen.

Zo misslaan we de ervaring van narcistische mishandeling als de meest ongelooflijke richtingsaanwijzer dat je naar huis wijst. We hebben die missie nodig om al die verbroken verbindingen te repareren die jaren geleden is gebeurd.

Reparatie is nodig niet alleen zodat je nooit meer door een narcist wordt meegenomen, maar je kunt dus beginnen met de ware ervaring van zelfpartnerschap, verbinden met en houden van jezelf en het scheppen van  het echte leven.

De kloof dichten.

Een waar leven is niet langer gebaseerd op externe precaire omstandigheden  zoals de waarheden van andere mensen in plaats van die van jezelf. Dat was een enorme “kloof” die een narcist in je leven toestond en hielp uitdiepen.

De andere “kloof” wanneer we unplugged leven is de knagende leegte van …

“Ik kan me niet heel voelen maar niet als ik A, B, C en D krijg.”

Dan is het onvermijdelijk dat een vals zelf deze gaten in snelt en op en neer springt met: “Kijk me aan! Kijk me aan!  ik ben de oplossing! “… niet anders dan de valse oplossing van de nieuwe auto of het antidepressivum als het een oplossing biedt voor het gebrek aan oplossing dat je voor jezelf bent.

Bovendien geloven vele slachtoffers onrechtmatig: “Als ik gewoon mijn intelligentie gebruik om alles te leren wat er met narcisten is, zal ik mijn wonden genezen en ze in de toekomst vermijden.

Dat is TOTAAL onzin!

Ik zei dat gewoon, omdat dat echt  zo is.

Je geneest niet, omdat je veel over narcisme weet.

Ik verzeker je dat als je alles leert wat er te weten valt over een narcist dan is dat GEEN geldige verdediging om niet de band ziel lichaam, zelfpartnering, zelfbewustzijn en/of luisteren naar je intuïtie te verstevigen.

Je krijgt alleen maar genezing alleen samenwerkend met en reparerend in je eigen innerlijke wezen met je eigen GPS en niet met je hoofd tussen de boeken.

Natuurlijk verzetten mensen zich tegen dit herstelwerk, omdat er zo’n grote inspanning is geweest van het verdoemen van intuïtie als een ‘new age’ onderwerp en zelfs belachelijk of stom werd gemaakt, net zoals met spiritualiteit is gebeurd.

De heksen en tovenaar genocide

Laten we eerlijk zijn, er was een totale genocide van verdrinking of het verbranding van iemand die ‘intuïtie’ (meestal vrouwen) toonde, niet zo lang geleden. 

Zo kunnen we gemakkelijk zeggen “die persoon is raar” als ze over hun intuïtie praten, of zeggen “dat was een toevalstreffer of toeval” als de intuïtie van iemand bleek te kloppen.

Toch is intuïtie de meest eenvoudige en natuurlijke van onze vermogens. Oorspronkelijk was ons buikgevoel ook altijd zo bedoeld.

Ieder van ons kent de absolute waarheid dat als we een buikgevoel hebben en het negeren hoe dan de zaken slecht uitpakken.

Als we worden losgekoppeld en op de tweede manier gissen, springt onze geest erin. Dan begint ons ego met het verstrekken van excuses, redenen en rechtvaardigingen. Dan praten we onszelf weg van ons buikgevoel.

En we betalen een enorme prijs.

Niet alleen een deel van de tijd, maar wel elke keer!

Op een kleinere schaal, hoe vaak heeft niemand van ons een buikgevoel gehad zoals “neem dit onderwerp vandaag mee” en negeerde dat vervolgens en realiseerde zich later op de dag hoe nodig dat ding was?

Er is GEEN ontkenning dat onze interne GPS bestaat en correct is.

Maar we maken nog steeds excuses om het als “onze verbeelding” te verwerpen.

Als we slachtoffers zijn, zitten we niet in ons lichaam, we luisteren niet naar onze gevoelens. In feite hebben we ons lichaam en lef volledig verlaten en zitten we stevig in ons hoofd.

Dit is waar:  ons ego is de meest ernstige, verwoestende en krachtige oorzaak in ons leven. Dit is het moment waarop we ons vergiftigd voelen met beschuldigingen en schaamte en afschuwelijke gevoelens van pijn, terwijl we er alles aan doen om te proberen te ontsnappen aan onze emotionele pijn.

Ik wil echt dat je begrijpt DAT het de antithese is van eigenliefde.

Dit is het volledig loskoppelen van zelfpartnering.

Het betekent niet genoeg van onszelf houden om met onze eigen emoties te zijn om hen te genezen.

Illusie 2: Iemand moeten beschuldigen van wat mij is overkomen.

Illusie 2 is het gevolg van illusie 1.

Wanneer we niet in ons lichaam zijn en ons niet hebben gerealiseerd dat de pijn die iemand ons levert heeft als reden dat we geen zelfpartner zijn.  Dan zullen we hen de schuld geven van onze pijn.

In plaats van het grotere geheel te begrijpen: dit had alles te maken met mij thuiskomen bij mezelf voor zelfpartnering, eigenliefde en om de generatieve bron van mijn eigen levenservaring te worden  gaan we terug naar de veroordelende rolmodellen en zondebokmechanisme die onze wereld conditioneert om in de status quo te geloven.

Namelijk: “Iemand anders is de schuldige, en een buiten boosaardige kracht heeft dit me doen overkomen.”

Dat is allemaal erg handig, omdat het ons toestaat persoonlijke verantwoordelijkheid te omzeilen als we iemand anders de schuld geven.

Meer diepgaand dan dat: het betekent dat als we andere mensen de schuld geven, we machteloos zijn om onszelf te helpen  wat betekent dat we in het bijzonder machteloos blijven.

Laat me in heel eenvoudige bewoordingen uitleggen hoe dit werkt.

Het betekent: “Vanwege jou is mijn dag verpest en kan ik mijn dag niet goed maken. Maar niet als jij het oplost!. ”

Logisch gezien is dit toch belachelijk vreemd (dat je niet je eigen dag gelukzalig zou kunnen maken) gezien ieder een onbeperkte wereld aan ervaringen, middelen en emoties bezit die uniek zijn en anders dan een ander?

Deze illusie om jou de schuld te geven en jou verantwoordelijk te houden voor de toestand van mijn leven betekent mijn ervaring van mezelf en mijn wereld is nu volledig afhankelijk van jou.

En wat gebeurt er als u — evenals mijzelf, omdat ik zeker geen verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen leven — niet over de middelen beschikt om de goederen te verwerken?

Het is vrij duidelijk. Ik ben beschaamd!  Ik ben volledig verlamd door die attitude.

En dan ben ik vastbesloten om jou daarvoor de schuld te geven?!

Laten we gewoon stoppen en dat allemaal inademen. Kun je zien hoe krankzinnig dit idee is?

Zie je hoe volkomen machteloos het schuldmodel van het slachtoffer is?

Het is duidelijk dat hier iets vreselijk mis is gegaan …

Illusie 3: Iemand die me kwetst is een persoonlijke aanval op mij

Illusie 3 komt voort uit Illusie 2.

Wanneer we iemand de schuld geven, omdat hij niet “de bron van onszelf” is, houden we ze verantwoordelijk voor alle pijn die ongelooflijk persoonlijk aanvoelt.

We voelen dat het slechte monsters zijn, die met opzet ons leven tot een hel maken.

We begrijpen niet dat hij of zij WEIGERT verantwoordelijkheid te nemen om ons leven te herstellen, en daar is één reden voor.

Het leven doet er alles aan om ons te laten weten dat het eigenlijk onze verantwoordelijkheid is om er voor te zorgen dat we gelukkig zijn door voldoende zelfliefde 51% en solidariteit 49 %! In de eerste plaats dienen we eerst geestelijk voor onszelf te zorgen.

Totdat we echter voorbij het slachtofferbewustzijn evolueren, is deze illusie ongelooflijk krachtig en houden we ons gescheiden van andere essentiële inzichten die nodig zijn om voorbij de les van narcisme te transcenderen.

Waarom geen enkel mededogen voor de misbruikers?

Zoals: we hebben ons niet gerealiseerd dat het totale gebrek aan mededogen en de menselijkheid waarmee we misbruikers beschuldigen de intense wrok en het oordeel weerspiegelt dat we tegen hen hebben.

We hebben niet de wijsheid of het mededogen van een dieper begrip om de absolute waarheid te kennen …

Dat er ALLEEN één reden is dat iemand iets doet om een ​​ander pijn te doen, en dat is, omdat ze zelf in ernstige emotionele pijn zijn.

Hoe groter het vermogen om pijn te doen, hoe meer folterende pijn die ziel zelf  heeft.

Als je nu een kind van drie jaar zou zien dat nu wordt vernederd zou je medelijden hebben met hem of haar?

Natuurlijk zou je dat doen.

Stel dat je voorwaarts snelt en ziet dat dit kleine onschuldige kind misbruiker is geworden. Zou je nog steeds medeleven voelen, of zou je een hekel aan hen voelen?

Wat als deze misbruiker je misbruikte?

Zou je het als een persoonlijke aanval zien? Of zou je het zien als waar ze zijn op hun eigen reis van bewusteloos zijn, en het daarom NIET persoonlijk is?

Dat alles zou afhangen van waar je bent met je reis van jezelf. 

Of je een evoluerend zelfpartnerschap bent of niet, je verbindt je wel of niet met jouw waarheid.

Als je niet in je lichaam bent, en geen zelfpartnerschap hebt en nog steeds andere mensen verantwoordelijk houdt voor je ontkoppeling, (ironisch genoeg mensen die ernstig zijn losgekoppeld en hun eigen pijnlijke wonden doen dat), mis je de waarheid.

Dat het NIET persoonlijk is. Deze mensen zijn gewonde volwassenen die handelen vanuit intense interne wonden, en gezien hun niveau van interne schade kan dat NIET anders.

Wanneer je thuiskomt bij jezelf, herken je dit, je weet dat dit de waarheid is. Je weet dat deze persoon simpelweg de beste is die ze op dit moment kunnen zijn. Dat je gehecht blijft aan hun misbruik want  je kunt er je nog niet volkomen los van maken, gaat eigenlijk over het misbruiken van jezelf.

Je weet ook dat wanneer je genoeg leert van jezelf te houden, je nooit meer misbruik zult tolereren, omdat je gewoon niet zult toestaan ​​dat iemand je behandelt op manieren die je jezelf nooit zou kunnen behandelen.

Dat zijn de lessen.

Laten we op deze illusie dieper ingaan.

Laten we een dialoog voeren van een slachtoffer dat vastzit in de overtuiging “wat er met mij is gebeurd, is verkeerd en ik moet iemand de schuld geven.”

Deze persoon die mij het slachtoffer heeft gemaakt was ooit een slachtoffer dat is de deal.

Dus wie heeft ze tot slachtoffer gemaakt? Wel hun ouders.

Dus ik wil de ouders de schuld geven! Ik wil een heksenjacht op hen, ze pakken, verbranden en hen naar de hel brengen voor wat mij is overkomen!

Maar wie heeft hen het slachtoffer gemaakt?

Hun ouders!

Oké, dus ik wil ze verantwoordelijk houden.

Maar hun ouders waren ook zo.

Wacht even naar wie moet ik nu de vinger wijzen? Wie is de echte schuldige?

Oké, onze wereld?

Of misschien is het God?

Ik weet het, misschien is het de duivel?

Maar dat voelt nog steeds als onzin in mijn lichaam. Ik geef NOG STEEDS de schuld.

Het is duidelijk dat we moeten realiseren dat je nog steeds de liefde voor jezelf tegenhoudt. Dat betekent: ik ben nog steeds niet thuis in mezelf, in mijn eigen lichaam. Bovendien heb ik geen zelfpartnerschap en hou ik niet genoeg van mezelf. In essentie genees ik mezelf niet en leer ik niet mezelf te vertrouwen.

Dus waarom  stop ik niet gewoon met alles om iemand te lynchen? Kun je een begin maken met gewoon te helen en jezelf lief te hebben?  Kun je ook zien wat de echte waarheden zijn over dit alles?

Zou dit inzicht niet zo veel meer zin kunnen brengen?

En dat is precies wat ik in dit artikel aan het doen ben: het onthullen van waarheden waar je misschien nooit over hebt nagedacht, gekeken of zelfs, maar hebt willen erkennen.

Namelijk: waarom zijn misbruikers zoals ze zijn, en waarom zijn we zelf vatbaar voor misbruikers?

Het echte  antwoord is dit: vanwege wereldwijd bewusteloosheid.

Voor ieder van ons die een moeilijke jeugd heeft gehad of een misbruiker in ons leven heeft gehad, moeten we ons afvragen: “Waarom waren onze ouders zo?”

Het is niet organisch om “beledigend” te zijn. Het is helaas normaal, maar het is niet natuurlijk.

Voorwaardelijke liefde en gebrek aan respect.

De enige reden waarom de mensheid een ernstige duik in bewusteloosheid nam, is, omdat angst en pijn werd toegebracht, schaamte, oordeel en aanvallen op zelfrespect werden geïntroduceerd.

Inclusief voorwaardelijke liefde, straf en allerlei manieren om onszelf als gebrekkig te beschouwen, niet goed genoeg en te moeten bewijzen dat we liefde waard waren.

De menselijke conditie heeft geen goed gedaan voor de organische gezonde band van mensen met zichzelf. Er was geen training over emotionele intelligentie of hoe kinderen  zonder schade aan hun onderbewustzijn op te voeden.

Hoeveel kinderen hadden een gezonde opvoeding waarbij de ouders niet werden verwond. Veel ouders waren in overleving door bijvoorbeeld armoede, oorlog, fysiek geweld. Sommige ouders waren somatisch en niet emotioneel gezond genoeg om aanwezig te zijn met WARE liefde.  Velen hadden voorwaardelijke liefde en legden hun verwachtingen op voordat ze liefde konden geven.

Hoeveel kinderen zijn opgegroeid met de wetenschap dat ze lief en waardevol waren, gewoon als zichzelf?

Hoeveel kinderen zijn opgegroeid met ouders die het gezonde bewustzijn en de juiste hulpmiddelen hadden om hun gedrag te scheiden en te sturen zonder de innerlijke identiteit van een kind te beschamen en de schuld te geven?

Het antwoord?

Nauwelijks!

De zeldzame personen die bewust gezonde ouders hebben, zijn degenen die prachtige relaties hebben met andere prachtige bewuste mensen.

Of ze hadden deze ouders niet en waren “gewoon” een anker van liefde (hun persoonlijkheidstype) of ze hebben veel werk aan zichzelf gedaan om daar te komen.

Dus dan kunnen we ons afvragen: “Hoeveel echte gelukkige relaties bestaan ​​er?”

Het antwoord is ze zijn zeer beperkt, omdat er maar heel weinig mensen zijn in onze schokkend onbewuste wereld heel weinig mensen die niet geloven dat iemand  anders ofwel moet herstellen  wat er met hen is gebeurd het (slachtoffermodel) of iemand anders moet hen gezondheid en geluk verlenen (slachtoffer / co-afhankelijk model).

Vanwege de scheiding van het zelf, voelden mensen zich gescheiden van het leven en anderen en waren ze slecht aangepast om het hoofd te bieden. Ze begonnen te liegen, zich te verstoppen, maskers te dragen. Ze probeerden op een bepaalde manier te zijn (onecht) om te overleven.

De mensheid is eerlijk gezegd buitengewoon ziek.

Als je ouders of de ouders van de misbruiker opgevoed waren in een wereld waar emotionele intelligentie, een gezond zelf en gezond ouderschap verplichte training waren dat kan je de schuld geven als ze verzaakten aan het volgen van de lessen. Net als iemand die een accident veroorzaakt zonder een rijbewijs te hebben.

De waarheid is dat ze geen vaardigheden hadden. Ze probeerden gewoon emotioneel te overleven in de emotionele storing van hun eigen beschadigde onbewuste programmering die ze van hun ouders hadden gekregen. Het onbewuste programmeren dat vanaf de leeftijd van 35 jaar 95% van hun emoties, gedachten en keuzes beheerste op automatische piloot.

Programmeren dat waarschijnlijk ernstig uit de buurt van de liefde zou zijn en zeker niet in de richting van de onvoorwaardelijke liefde.

Een wereld met co-afhankelijken narcisten.

Dit is waarom we een wereld hebben gevuld met  aan de ene kant co-afhankelijkheid: als ik goed genoeg voor je ben en je alles geeft wat je wilt, hou je misschien deze keer van me.

Aan de andere kant van het net volgepropt met narcisten: als ik je genoeg kan beheersen, kun je me nooit meer pijn doen.

Het gevolg is een giftig spel tussen vijanden.

Zelfs niet wetende dat we GEEN vijanden zijn.

We zitten hier allemaal samen in!

Allemaal vanwege de gebrekkige programmering en het gebrek aan spiritueel, emotioneel bewustzijn waar onze wereld mee te maken heeft. Dit is bekend als verschrikkelijk onbewustzijn.

Ik verzeker je, je bent niet  in de strijd met een narcist.  Je bent in strijd met bewusteloosheid. Je bent in strijd met de trance waarin onze wereld is ondergedompeld, waardoor het er allemaal uitziet als “Het is de fout van iemand anders.”

Het geloof dat je helemaal  machteloos heeft achtergelaten om een ​​ander leven voor jezelf te creëren.

Het is de schuld van niemand. Het is allemaal zo gemaakt om zo te zijn.

Wanneer we de schuld geven en ernaar kijken om de fout ergens vast te leggen, hebben we onze menselijkheid en compassie verloren voor de gewonde mensen die voor ons waren, die diepgeworteld waren in het onbewuste en de verwonding van hun voorouders.

Krijgt die vader of moeder de kans om wakker te worden en zichzelf te genezen?

Kunnen ze ooit beter worden en uit hun inwendige gevangenis komen? Ze zullen dat hoogstwaarschijnlijk niet doen. Dat is het treurigste wat iemand kan lijden: het niet thuiskomen van hun eigen Ware Zelf.

Het nooit in staat zijn om een ​​compleet mens te worden.

Kunnen narcisten dat doen? Op dit moment is het hoogst onwaarschijnlijk …

Maar wij, zoals een volwassene vandaag kan.

Wij zijn allemaal slachtoffers en slachtoffers zijn hier het slachtoffer van.

Dus de enige vraag is deze: ga ik wakker worden?

Dus hoe kom je uit deze trance?

Door 100% persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen om te genezen in plaats van de schuld geven aan iemand anders. Je moet begrijpen dat deze determinant absoluut is, omdat iemand die geen persoonlijke verantwoordelijkheid voor zijn eigen Innerlijke Wezen neemt (narcisten, bijvoorbeeld, het ultieme slachtoffer zijn) nooit kan genezen.

Maar je kunt stoppen met een slachtoffer te zijn. U kunt 100% persoonlijke verantwoordelijkheid nemen als je  stopt met iemand anders de schuld geven.  Hou op  te geloven dat het een persoonlijke aanval tegen u is. Je kunt je wezen genezen door  jezelf te bevrijden van deze onbewuste nachtmerrie.

Dit gaat niet over persoonlijke aanvallen.

Het gaat over persoonlijke evolutie.

Ik hoop zo dat deze video of artikel heeft geholpen.

Nu, als je weet dat het tijd is om te groeien, sta op en word krachtig.

Ik ben hier om je te helpen.

Laten we dit samen laten gebeuren.

Het enige dat u hoeft te doen om te beginnen is onderaan deze pagina op de links klikken en actie ondernemen.

Ik hoor dit graag in opmerkingen en vragen hieronder.

Liefs xx

 

Annemie Persyn Declercq

Orthopedagoge

 Johan Persyn

 

cover boek als je wereld instort

 

e-book

foto cover book You can trive after narcissistic abuse

e-book

Wat zijn de 5 illusies van “ik ben een slachtoffer” of slachtofferschap? Deel 2

 

 

2 Feedbacks on “Wat zijn de 5 illusies van “ik ben een slachtoffer” of slachtofferschap? Deel 1”

  1. Dank, het is herkenbaar en al weet ik het, ik vind het ontzettend moeilijk om toe te passen.
    Vlucht het liefst weer in oude afweermechanismes.
    Ik vind het goed en duidelijk omschreven omschreven, zonder waarde oordelen.
    Wat inspireert om ermee aan de slag te gaan

  2. Hallo Ria, Wanneer je je voelt in de overtuigingen … als we ons afvragen (diep in het innerlijk met onze ogen gesloten tijdens het ademen, met ons lichaam open en onze aandacht in ons lichaam) wat zijn mijn overtuigingen hierover? WE kunnen zoiets krijgen als  “Anderen waarderen mij niet” “Het is niet veilig om mijn ware zelf te zijn” “Ik word niet geaccepteerd zoals ik ben” (of wat dan ook) onbelangrijk, gedwarsboomd , misbruikt … … Wanneer we dit doen gaan we voorbij het cognitieve niveau (die we niet kunnen transformeren) naar de diepere lagen binnen (het onderbewuste) waar we toegang toe krijgen door zelf-samen te werken met onze emoties en hier KUNNEN we transformeren door dan een visualisatie toe te passen zoals die gevoelens in een “container” plaatsen en dan de ruimte in schieten. Zo’n visualisatie lukt niet altijd van de eerste keer. Je kunt dat uittesten met verschillende beelden zoals bijvoorbeeld die gevoelens op een papiertje schrijven en dat dan verbranden. Een ander beeld kan zijn die gevoelens begraven. Op één of andere manier neem je er afscheid van. Dan is het natuurlijk belangrijk dat je dat deel waar je die gevoelens hebt weggenomen uit te nodigen bij je Ware Zelf en het licht, liefde te geven. Je kunt er een liefdevol innerlijk gesprek mee voeren zoals je zou doen met een kind. Liefs xx Johan

Deel uw gedachten met ons om waarde toe te voegen.