Categorieën
mijn verhaal Nederland België Nederlandstalig Recent

Intensief sporten werkte op een dag niet meer.

Ik vind het altijd leuk om mijn persoonlijke reis met jullie allemaal te delen. Dus hier volgt een klein verhaal over mijn intensief sporten.

Ik was voor mijn 19de niet erg sportief. Hoewel ik veel fietste en ook nu en dan eens een 5 km liep rookte ik vanaf heel jonge leeftijd. Ik lette heel weinig op mijn gezondheid. Ik at bijvoorbeeld heel weinig fruit en groenten.

Maar toen ik moest kiezen voor een legeropleiding als militien koos ik voor para-commando. Ik had een jaar om mij daarop voor te bereiden en ik slaagde in mijn testen. En toen begon het allemaal.

Achteraf beschouwt had ik een fitness- en sportverslaving die me door de moeilijkste momenten van mijn leven heeft geholpen. Dat was toen evident voor mij na 2 jaar para-commando nadat ik een relatie had verlaten zonder ondersteuning na het einde van mijn legerdienst. Ik miste mijn kameraden, de natuur en het intensief sporten.

Niemand zal me dit nog aandoen als ik blijf intensief sporten.

Ik herinner me duidelijk dat ik gewichten optilde in de sportschool. Bovendien dacht ik: “niemand zal me dit ooit nog aandoen omdat ik zo sterk zal zijn!” Ik voelde de woede in elke lift. En het kalmeerde me op zoveel manieren.

Maar hetzelfde had ik als ik een 15 km hardliep in de velden. Ik deed aan meditatie en ging macrobiotisch eten. Met tussenpozen sportte ik fanatiek tot ik rond mijn 33 jaar het idee kreeg om een marathon te lopen. Ik deed mee aan massa-lopen voor grote afstand. Zelfs dat was niet meergenoeg. Ik bereidde me voor op 100 km lopen. Ondertussen deden we met ons gezin grote wandeltocten en fietstochten.

Uiteindelijk zorgde mijn sportkennis dat ik in een sportcentrum werk vond. Maar in het sportcentrum bleef er nog weinig tijd over om intensief te sporten.

Bij een vernieuwing van de plafonds in het sportcentrum knapte mijn onderrug.

Een 8-tal weken lang kon ik niet lopen of bewegen. Slapen was haast onmogelijk van de pijn.

Het was ontnuchterend. Verschillende therapieën werden uitgeprobeerd. Uiteindelijk lukte het door een osteopaat om mijn zelfgenezendvermogen in werking te stellen.

Ik kreeg van een geweldige genezer te horen dat veel mensen met onderrugpijn hun kern niet gebruikten. Ik realiseerde me dat dit een verkeerde gewoonte was om mijn onderrug te gebruiken in plaats van mijn kern. Je kern niet gebruiken betekent – anderen plezieren en mijn centrum verlaten! Door het stoppen met sporten had ik die verkeerde gewoonte weer aangenomen.

Doordat ik mijn rugspieren, mijn buikspieren goed had getraind was het lopen mogelijk geweest. Toen ik dat stopte zakte mijn rugwervels in elkaar met pijnlijke gevolgen. Onderzoek maakte ook duidelijk dat één en ander niet aan elkaar gegroeid was sinds mijn geboorte. Een operatie gaf geen garantie. Het was dus een kwestie om mijn lichaam weer in balans te krijgen. Ondertussen zou ik leren leven met de chronische pijnen door pijnstillers, ontstekingsremmers en spierverslappers.

Het werd me duidelijk dat het belangrijk was om mijn emoties te reguleren.

Hoe positiever ik me focuste hoe minder de chronische pijnen. Hoe positiever ik mijn emoties kon reguleren hoe gemakkelijker ik me kon focussen op het nemen van babystapjes. Als ik de pijn uit mijn lichaam kon verschuiven met geleide meditatie, hypnotische meditatie of EMDR muziek, dan kon ik gemakkelijker in slaap vallen. Het nemen van deze kleine babystapjes vereist voor mij grote discipline. Mijn ego roept immers dat dit belachelijk is voor iemand die 100 km kon lopen.

Intensief sporten met een geleidelijke opbouw hadden me de endorfines bezorgd om de pijn te reduceren. Het heropbouwen na mijn “crach” bleek echter heel moeilijk. Na het jaren te hebben stil gezeten en het verouderingsproces.

Mijn gezonde verslaving had echter ook een diepe verlatingsangst verdoezeld.

Terwijl ik echter liep voelde ik me verbonden met de natuur. Door het verlies aan zouten gedurende het sporten verlaagde mijn bloeddruk en bleef mijn cholesterol gehalte in de juiste verhouding. Daardoor had ik gedurende de periodes dat ik sporte minder last van deze verlatingsangst. Het hielp me in mijn moeilijke omstandigheden te overleven.

Maar dus op een bepaalde dag werkte die strategie niet meer. Het werd tijd dat ik aan mijn diepe verlatingsangst zou werken.

Dat zou misschien kunnen een invloed hebben op mijn chronische pijnen?

Ben ik genezen? NEE. Ben ik perfect? NEE. Is deze strategie van minder sporten en ontspannen gemakkelijk? NEE NEE NEE.

Elke dag, beetje bij beetje. Deze reis werkt voor mij omdat ik de geweldige hulpmiddelen heb gekregen om toegang te krijgen tot mijn angst. Ik probeer vriend te zijn met mijn innerlijk kind. Door reparenting probeer ik mezelf vervolgens te reguleren. En nog belangrijker, ik probeer alle emoties die zich onder de angst verbergen te voelen. Dat kan ik doen door de groeitaken die je vindt in het menu.

Mijn samenwerking met mijn huisarts

Daarnaast laat ik regelmatig mijn bloed onderzoeken. Bovendien neem ik vitamine-supplementen op basis van de tekorten die er dan vastgesteld worden. Ook ben ik gevaccineerd. Sinds ik regelmatig last heb aan mijn luchtwegen gebruik ik cortisone op voorzicht van mijn huisarts. Ik gebruik geen alcohol meer en eet nu dagelijks verse groenten en fruit.

Ik vraag regelmatig aan mijn dokter of we nog iets kunnen ondernemen om mijn chronische pijnen te verlichten. Dat test ik dan uit. Onlangs probeerde ik 4 weken redomex 10 mg maar dat gaf te veel heel ambetante bijwerkingen.

Ik neem me wel voor nu het weer beter weer wordt intensief te sporten. Het sporten zal ik spreiden met de nodige rustpauze over een gehele dag. Ik wil een combinatie doen van verschillende oefeningen die traumaherstellend zijn, waarover je op narcisme.blog meer uitleg vindt.

Door johanpersyn

Het is niet genoeg om klinische beschrijvingen en wetenschappelijke proefschriften te vinden over aandoeningen en hun symptomen. Ook is het niet nuttig om alleen over het verdriet van de slachtoffers te schrijven. Soms hebben we voorbeelden nodig - voorbeelden van het leven - van het gedrag dat deze mensen vertonen en een vertaling van wat echt is, echt aan de hand, voordat we het kunnen internaliseren en de informatie toepassen in ons eigen leven. Maar dikwijls hebben we ook iemand nodig om te luisteren naar onze reactie op die verhalen en gebeurtenissen in ons leven. Daar wil ik mijn ervaring met u delen om samen te groeien in kwalitatievere opvoeding en beleving.

Voeg hieronder een reactie toe! Reactie annuleren