Ons bewust worden van intergeneratie trauma

intergeneratie trauma

Als we klein zijn, kijken we op naar onze ouders. We denken dat ze alle antwoorden hebben of op de een of andere manier perfect zijn. Maar naarmate we groeien, beginnen we te zien dat onze ouders menselijk en gebrekkig zijn. We gaan inzien dat de meesten van hen hun best hebben gedaan om ons op te voeden (zoals zij werden opgevoed). Als onze ouders of verzorgers ons opvoeden vanuit hun eigen onopgeloste kernwonden, kunnen deze wonden intergeneratie trauma’s veroorzaken.

De boodschap die men leert – zelfs subliminaal – is gebaseerd op de wortel “oorzaak” van het trauma zelf.

Als onze ouders bijvoorbeeld schreeuwden, dingen naar ons gooiden of ons sloegen, heeft dat onmiddellijke gevolgen voor ons zelf uit onze kindertijd.

Dit is waar we beginnen te geloven dat we niet “goed genoeg” zijn. Snel vooruit naar ons volwassen leven. We hebben een geschiedenis van het aantrekken van giftige relaties die ons blijven behandelen alsof we niet “goed genoeg” zijn. We leggen niet het verband dat onze kindertijd ons in deze patronen heeft geconditioneerd.

Als onze ouders het zwijgen oplegden, afwijzend werden of het huis uit stormden om confrontatie of stress te vermijden, kan deze conditionering als volwassenen overslaan in vermijdend worden. Dan gaan we vechten tegen gezonde communicatie met onze belangrijke partners, of hebben geen voeling met onze eigen gevoelens wanneer we boos zijn. We sluiten ons misschien af, sluiten af, wenden ons tot zelfmedicatie of dissociëren ons wanneer stressoren onze innerlijke onrust veroorzaken.

Als onze verzorger ten onder ging, altijd in een bepaald stadium van een relatie was en niet alleen kon zijn, is de boodschap die een kind leert dat ze “er niet toe doen”, tenzij ze een relatie hebben. Dat hun identiteit is gebaseerd op met wie we zijn.

Als volwassene loopt deze giftige conditionering over in niet weten wie we zijn. Maar het kan tevens een onvermogen worden om alleen te zijn. Om alleen zijn te vermijden zijn we ontrouw of jagen we idealen na. Dat verhindert niet dat ons eenzaam, leeg en onvervuld voelen.

Deze patronen beginnen als een manier om af te stemmen, om kwetsbare emoties te vermijden en te verdoven.

Wanneer men ons intergenerationeel trauma aanreikt en we ons er niet van bewust zijn dat we de onopgeloste bagage van onze verzorger onterecht met ons meedragen, kunnen we ons wenden tot patronen van zelfsabotage om onze innerlijke criticus het zwijgen op te leggen.

Wanneer we de lagen afpellen, vinden we vaak onder verslavingen of dwanghandelingen een intergeneratie trauma dat van de ene generatie op de andere is overgedragen.

Gepubliceerd door johanpersyn

Het is niet genoeg om klinische beschrijvingen en wetenschappelijke proefschriften te vinden over aandoeningen en hun symptomen. Ook is het niet nuttig om alleen over het verdriet van de slachtoffers te schrijven. Soms hebben we voorbeelden nodig - voorbeelden van het leven - van het gedrag dat deze mensen vertonen en een vertaling van wat echt is, echt aan de hand, voordat we het kunnen internaliseren en de informatie toepassen in ons eigen leven. Maar dikwijls hebben we ook iemand nodig om te luisteren naar onze reactie op die verhalen en gebeurtenissen in ons leven. Daar wil ik mijn ervaring met u delen om samen te groeien in kwalitatievere opvoeding en beleving.

Voeg hieronder een reactie toe!