Het is OK wat je voelt.

Je kunt de pijn niet meer verdragen, zoals ik op een bepaald moment.
Je denkt dat je het niet meer aankan al die pijn.

Het verandert niet of te weinig.

Het verandert niet snel genoeg, of dan heb je een terugval zoals bij een verslaving.

Of je blijft hangen op de zwakte en in eenzaamheid.

Heeft iedereen je verlaten? Familie? Vrienden?

Wat is er nog, zeg het maar?

Je kunt niet meer, je kunt de pijn niet meer verdragen.

Je moet daarvan af van zoveel pijn.

Ik weet dat het heel moeilijk is en ik weet dat je heel veel pijn hebt.

Dat je die pijn wilt kwijt geraken.

Dat je dat gevoel van niet goed genoeg en een liefdestekort dient te verdwijnen.

Zullen we er samen eens over praten?

Je kunt ons gerust bellen, een persoonlijk bericht sturen, een email als je dat wilt. Je denkt dat het allemaal verknoeid is.

Dat het nooit meer goed komt.

Het voelt nu zo aan, omdat je zoveel hebt meegemaakt.

Het voelt nu zo aan, omdat je zoveel pijn hebt.

We kunnen het eens rustig bespreken als je dat wilt. Is dat goed?

Ik weet dat je geprobeerd hebt om rustig te blijven en op te komen voor je privacy.

Maar denk je dat dat niet op lange termijn gaat helpen? We hebben een werkwijze daarvoor, een innerlijk proces dat de pijn stap voor stap verlicht, en ook een proces voor het veranderen van de valse overtuigingen over jezelf.

Of gaat het niet meer om op te komen voor jezelf?

Kunnen we er toch nog eens over praten als dat past voor jou?

Nu ik ben  (Annemie Persyn-Declercq) afgestudeerd hebben we  ‘s avonds tijd om er te zijn voor jou.

Je gaat het daar toch niet bij laten?

We zijn er voor jou … Zelfs al kan je de pijn niet meer verdragen, zelfs al wordt het harder en erger en heb je het gevoel dat die hulp van vrienden niet zoveel uithaalt want het stopte niet tot nu toe. Ja, het werk om je innerlijke kind nabij te zijn dien jezelf in alle stilte te doen. Ook het werk om die negatieve stem stil te leggen dien jezelf te doen.

We zijn er voor jou …

Je gaat waarschijnlijk kapot van binnen.

Het is normaal dat je boos bent en triest van binnen, je hebt ook heel veel meegemaakt.

Het is goed te begrijpen dat je radeloos bent en dat mag ook.

Je hebt het recht om verdrietig te zijn.

Je hebt het recht om het niet meer te weten.

Maar weet je, je kunt je het waarschijnlijk niet voorstellen, maar het gaat zo niet blijven, echt niet.

Het zal ooit anders worden.

Dragelijker, zullen we samen eens zoeken wat zou kunnen helpen?

Want dat zie je nu ook niet en dat is ook normaal.

Er zijn wel degelijk manieren om hier beetje bij beetje uit te komen en uit te geraken.

Zullen we die samen proberen te vinden?

You may also like...

Geef een reactie, vraag of antwoord. Dank je wel!