Hoe Solidariteit met Slachtoffers van Narcisme Ontwikkelen?

Solidariteit is een gegeven onder mensen dat niet kapot te krijgen is.

Ik ben blij dat ik teksten kan schrijven die ondersteunend zijn en de solidariteit met de slachtoffers van narcisme bevorderen. Ik weet het ze zijn niet gericht op de daders. Maar ook voor de verschillende gesprekken die ik met jullie heb in Facebook/Messenger ben ik blij. Dit houdt me namelijk met de vinger aan de pols. Een belangrijk neveneffect van die teksten is de solidariteit met slachtoffers van narcisme die ontstaat onderling en bewustwording daarbuiten.

We blikken allemaal naar een betere morgen waar er solidariteit met slachtoffers van narcisme is.

Maar ook naar wat we vandaag kunnen doen voor de uitbouw van ons leven. Een leven zonder misbruik. Het is belangrijk dat we soms herinnerd worden aan wat een leven als niet- slachtoffer van narcisme betekent. Maar ook een gelukkig leven of het leven van een overlevende van narcisme.  Ons leven verloopt vooral langs de relaties die we onderhouden, maar ook rond de dingen die we nog kunnen doen samen met anderen en met onze kinderen als ze niet werden afgenomen. Zeker slachtoffers van ouderverstoting kunnen onze solidariteit gebruiken. Hun leven wordt immers in vraag gesteld.

We hebben in een gevangenis geleefd gedurende een bepaalde tijd. Of we zijn nog gevangen. Onze dromen werden in de ijskast gestoken.  We waren geïsoleerd dikwijls familiaal, financieel, economisch. Als je begrensd bent in middelen is dat niet eenvoudig. Ook als je gezondheid te wensen overlaat ten gevolge van de stress. Uiteraard heb je die stress ook omwille van de gezondheidsrisico’s. Je wordt immers voortdurend verteld dat je gek bent.

VKoN informatie tools werktuigen voor slachtoffers van narcisme johanpersyn.com

Gelukkig is er de sociale media waardoor we ons toch kunnen verbinden met anderen.

Hoewel het voor sommigen die nog met een narcist(e) leven erg complex kan zijn om zich uit hun gevangenis te bevrijden. Hun GSM wordt gehackt. Ze hebben geen vrienden meer.  Ze worden gestalkt. Het vergt allemaal een zeker moed. Ook om een gesprek te beginnen over het misbruik dat je hebt meegemaakt of nog meemaakt dien je een beslissing te nemen. Wat ga je zeggen tegen je huisarts? Ga je naar de politie stappen? Ga je om hulp vragen van een therapeut of coach?

Waarom zij wel en ik niet?

Ik ben er al een paar jaar van overtuigd dat in die online ontmoetingen met mensen het leven niet louter een tijd is dat voorbijgaat.  In ontmoetingen met mensen die lijden, en ontstellende moeilijkheden trotseren, zoals de zorg voor hun kinderen in een gezin met misbruik en partnergeweld, op zoek naar een betere toekomst stel ik me vaak de vraag : “Waarom zij wel en ik niet?” Waarom heb ik me uiteindelijk kunnen losmaken en een gelukkige relatie opbouwen, en zij niet?

Ja, ik heb periodes gekend waarop ik bijna niets meer had.  Daarom stel ik me in mijn hart altijd weer de vraag : “Waarom komt x dat tegen en ben ik bevrijd?”

Ik zou vooral willen dat we elkaar helpen te onthouden dat we allemaal elkaar nodig hebben. Dat we sterker banden kunnen smeden op sociale media.  Dat niemand van ons een eiland is, een autonoom ik, onafhankelijk van anderen, dat we de toekomst alleen samen kunnen bouwen, zonder uitsluiting. We kunnen ons bewust worden dat we elkaar beïnvloeden via de spiegelneuronen.

Alle kennis die door gesprekken met slachtoffers is opgedaan daar kunnen we ons aan optrekken. Ook de kennis van antropologie, sociologie en psychologie die mensen vergaard hebben kan ons tot dienst zijn. Mensen stellen vragen over genetica, neurobiologie en psychiatrie in verband met narcisme. En dan ook die vele huisartsen en therapeuten die zich echt het lot van slachtoffers van misbruik aantrekken.

Vaak denken we er niet aan, maar alles hangt samen.

We moeten onze sociale banden herstellen en tot een grote sociale integratie komen want het individualisme is doorgeslagen. We zijn op een punt gekomen waar het normaal blijkt dat de sterkste wint. Dat er dus ook compleet wantrouwen is tegenover ieder. Een punt waar narcisme eerder bejubeld wordt dan afgekeurd, waar solidariteit met slachtoffers van narcisme wordt afgedaan als gutmensch praktijk. Uiteraard moet vertrouwen verdiend worden, maar in het samenwerken, en in het luisteren naar elkaar daar ligt onze sterkte.

Velen van ons dragen een hard oordeel in hun hart tegenover daders van misbruik.

Dat is compleet begrijpelijk. Het is nodig om zich er althans fysiek van los te maken. Niet altijd is die dader ook een slachtoffer, maar dikwijls wel. Het is niet omdat we dienen in te zien hoe gevaarlijk het gedrag van een persoon kan zijn, waardoor we ons dienen te verplichten om geen contact te hebben, dat we er geen genoegen meer kunnen aan beleven om ons te verbinden met vertrouw volle mensen.

Je kunt je niet blijven isoleren.

In tegendeel we dienen uit de comfortzone te komen van een leven dat niet uit te houden is, soms met 95% slagen. Het is niet omdat we nu geen financiële zorgen hebben, dat er geen grotere problemen zijn als onze gezondheid nog een grotere schade zal geleden hebben. Dat is dikwijls niet te voorspellen wanneer je gezondheid gaat breken. Daaruit volgen dan nog grotere financiële zorgen. En we dienen ook geen menselijk gedrag te verwachten van een narcist(e) als we ziek zijn.

We moeten ons niet meer verbinden met een dader.

Maar een vertrouw volle vriendenkring opbouwen. Als we echter ons nog meer verbinden met een dader van misbruik dan leidt dat immers alleen nog tot meer misbruik. Maar we dienen ons wel te verbinden onder elkaar. Anders zitten we met een niet helende wonde.

Je “moet” niet vergeven wat de dader gedaan heeft, om vooruitgang te kunnen boeken en het leven dat je nu leidt achter je te laten. Alles op zijn tijd en het is zeker geen verplichting. Maar we moeten onszelf wel vergeven.

We dienen elk schuldgevoel en twijfel die we als slachtoffer hebben gehad, ook dat we onszelf als naïef hebben beschouwd te transformeren. Zonder de kennis die we nu hebben was het niet mogelijk het misbruik te vermijden.

We hebben wel een verantwoordelijkheid voor onze beslissingen toen, en ook voor de consequenties tegenover onze kinderen. Maar als het enerzijds kan dienen we de rancune te laten varen. We dienen de dader(s) niet terug te pakken. Er dient wel gerechtigheid te komen.

We hebben er geen enkel belang bij om ons leven te blijven focussen op de dader.

Dat doet alleen maar verder pijn. Het is een smeulend stukje oorlog. Niet dat we geen gerechtigheid dienen te eisen, want dat is belangrijk voor toekomstige slachtoffers. Ook de solidariteit onder slachtoffers van narcisme kan die juridische kennis samen brengen om een betere aanpak te verkrijgen. Maar we dienen geen oorlog te voeren tegen de wereld. Dat sluit niet uit dat we wel de wereld bewust maken van narcisme, zodat een aantal mensen vermijden om in het web van de narcist(e) te lopen. En ook dat er kinderen slachtoffer worden bijvoorbeeld doordat de narcist(e) ouderverstoting toepast.

Mensen hebben angst om terug in zo’n web te geraken.

Ze gaan die kennis door die ervaringen met de narcist(e) dienen te integreren. Daar kan de solidariteit met slachtoffers van narcisme een belangrijke rol in spelen.  Om allerlei redenen lijken veel slachtoffers van narcist(e)en vandaag niet te geloven dat een gelukkige toekomst voor hen mogelijk is. Het is namelijk niet gemakkelijk om de ideeën die de narcist(e) in hun gedachten heeft geprogrammeerd, te deprogrammeren. Ze denken dat ze niet veel waard zijn, dat ze lelijk zijn, al was het maar omdat ze aan de voeten van een narcist(e) gelegen hebben en door hem zijn misbruikt.

Die gedachten dat je mooie kern niet verder bestaat na het misbruik, of omdat die nog nooit is gezien, niet zou bestaan stroken niet met de waarheid. Dikwijls worden kwetsbare mensen slachtoffers van narcist(e)en. Mensen die in instellingen zijn opgevoed of in pleeggezinnen. Mensen die als kind werden verwaarloosd of uit een moeilijk gezin komen. Die pijnlijke gedachten aan het niet goed genoeg zijn dienen worden gedoofd als ik niet wil dat het een uitslaande brand wordt.

De angst dat men niet veel waard zou zijn moet au serieus genomen worden. Die angsten zijn niet onoverkomelijk. Met een aantal technieken, of met een aantal gesprekken met een goede therapeut kunnen die getransformeerd worden. We kunnen ze overwinnen als we ons niet in onszelf opsluiten. We hebben immers de andere nodig om ons eigen gelaat te herkennen. Want geluk ervaar je alleen als het geschenk van de harmonie tussen elk van de delen en het geheel. In dit geluk kun je weer ervaren in uw relaties door solidariteit met slachtoffers van narcisme en met diegenen die met u solidariteit betrachten.

Ook de wetenschap verschaft ons vandaag een begrip van de realiteit waarbij alles in verband bestaat, in permanente interactie met alles. Het zou goed zijn mocht de verder research rond narcisme en de verspreiding van die kennis  gepaard gaan met een steeds grotere billijkheid en dat we terug in staat zijn de slachtoffers van misbruik terug te integreren.

Het zou goed zijn mochten we herontdekken wat broederschap en zusterschap is.

Het is waar dat de sociale bijstand  wordt uitgehold, en daar dienen we tegen te strijden. Minder en minder mensen kunnen gebruik maken van de hulpverlening door een grote armoede en door de besparingen. Kijk maar hoe bekakt de bijzonder jeugdzorg is. Maar we zouden ons niet mogen beperken tot het nemen van betere maatregelen van sociale bijstand aan slachtoffers van narcisme. Ik weet wel dat de problemen groot zijn. Neem maar de lange wachtlijsten en wachttijden om te kunnen gebruik maken van de hulpverlening.

Maar wat ik wil zeggen dat die basishouding van broederschap en zusterschap een basishouding zou moeten worden solidariteit met slachtoffers van narcisme en van politieke, economische en wetenschappelijke keuzes. Waar besparingen op zieken, gehandicapten enz als een goed beleid worden beschouwd terwijl de controle op banken afgebouwd en de financiële fraude toeneemt.

Het zou een basis houding dienen te worden in de relaties tussen mensen, volkeren en landen. Maar goed laten we het beginnen in onze omgeving en online. Ik weet dat zusterschap een mooi en tegelijk ongemakkelijk begrip is. Maar alleen opvoeding tot broederschap, tot concrete solidariteit kan de wegwerpcultuur overwinnen die niet alleen over voedsel en goederen gaat, maar vooral over mensen die terechtkomen in de marge van ons systeem, waarvan het centrum, zonder dat we het beseffen, vaak niet langer de mens is maar de producten van de mens.

solidariteit met slachtoffers van narcisme VKoN

Solidariteit is een woord dat zovelen uit het woordenboek willen schrappen.

Solidariteit met slachtoffers van narcisme wordt zeker niet als prioriteit beschouwd in de huidige cultuur. Er zijn procentueel een groter aantal narcist(e)en bij politici en in de zakenwereld die vooral zorgen voor hun eigen behoeften en de verder uitsluiting van mensen. Maar dat kunnen we veranderen want we hebben die passie.

Hoewel er veel gedaan wordt om die solidariteit rond slachtoffers van misbruik te breken is het steeds een slingerbeweging met zijn ups en downs. Solidariteit met slachtoffers van narcisme is nochtans geen automatische mechanisme dat zich laat programmeren of bevelen: het is een vrij antwoord dat ontstaat in eenieders hart. Wie begrijpt dat zijn leven, met al zijn contradicties, een geschenk is, dat de liefde bron en zin van het leven is, kan onmogelijk het verlangen onderdrukken om goed te doen aan anderen en solidariteit met slachtoffers van narcisme te ontwikkelen. En we maken dat mee in onze familie en onze gemeenschap waar we slachtoffers van partnergeweld leren kennen.

Activiteit ten goede vergt geheugen, moed en creativiteit. Ja liefde en solidariteit  vergt een creatief, concreet en vernuftig antwoord. Met verschillende sociale media te gebruiken, gastblogs en goede documentatie te vinden wil ik die solidariteit met slachtoffers van narcisme vorm geven.

We redden het niet met de goede voornemens en geijkte formules waarmee we alleen ons geweten sussen.

Dikwijls stellen we evenwel vast dat “victim blaming” in families met een geschiedenis van narcisme een frequente reactie is. Het blijkt nog maar al te veel zo dat liefde mooie woordjes zijn. Maar het is niet omdat iemand vader of moeder is dat die persoon automatisch het verdient om geloofd te worden.

Jij bent altijd een zeer specifiek persoon in een specifieke situatie.

Als je een tijdje met een narcist(e) hebt geleefd zal je zeker in zijn vlooien gedeeld hebben. Maar dit betekent nog niet dat jij aan je lot moet worden overgelaten. Om dat persoonlijk gelaat te herontdekken van een ander gaan we moeite moeten doen. Die persoon zal terug aan zelfvertrouwen moeten winnen en genezen van zijn trauma binding. Dikwijls vergt het een enorme moeite om te breken met de dader, net zoals bij het stockholm syndroom. Het vergt een belangrijke zorg. Wat de narcist(e)en liggen op de loer om het slachtoffer terug in hun web te stofzuigen.

Je kunt je als lezer laten roeren door het verhaal van slachtoffers.

En toch hen geen hart onder de riem steken van hen. Maar het kan ook tot zeer concrete daden leiden. Een artikel sharen. Een gesprek beginnen met een ander slachtoffer. Een like op een commentaar, of een commentaar op een commentaar. Maar er is de gewoonte van mensen die zichzelf te degelijk noemen, om niet om anderen te geven.

Zij denken dat ze veel te intelligent zijn omdat zij slachtoffer van een narcist(e) zouden kunnen worden. Een vriendelijk woord voor een ander geven ze geen kans, omdat voor hen geld en dingen centraal staan in plaats van mensen.

solidariteit met slachtoffers van narcisme VKoN

Maar er zijn er ook die leven geven aan een nieuwe wereld waar solidariteit centraal staat, door zorg te dragen voor anderen en hun tijd daarin stoppen.

Dat is liefhebben. We hebben zoveel te doen, en we moeten het samen doen. narcist(e)en hebben zoveel kwaad aangericht in de geschiedenis dat we hen alleen niet kunnen tegen houden. God zij dank kan geen enkel systeem de openheid te niet doen voor het goede, de compassie, het vermogen om op het kwade te reageren dat zich schuilhoudt in het hart van de mens.

Dat zijn mooie woorden, inderdaad, maar ieder van ons is kostbaar.

Ieder van ons is onvervangbaar. In het duister van de conflicten die we doormaken, kan elk van ons een licht zijn dat herinnert dat het licht de duisternis overwint, en niet omgekeerd.

De toekomst heeft een naam, en die naam is hoop door solidariteit met slachtoffers van narcisme.

Hoop staat niet gelijk met naïef optimisme dat de ogen sluit voor het drama van het kwaad in de mensheid. Narcisme bestaat al heel lang. Vroeger werd in Bijbelse teksten gesproken van ijdelheid. In 1894 pas bedacht Sigmund Freud de narcist(e)ische neurose. Veel van zijn tijdgenoten gebruikten de term grootheidswaanzin. In 1913 sprak psychoanalyticus Ernest Jones van een ‘God complex”. Waarschijnlijk werd het met de mens geboren.

De eerste auteur die narcisme  niet alleen zag als een persoonlijkheidstrek, maar expliciet in narcisme een psychische stoornis zag en waardoor daarmee narcisme een ziekte werd beïnvloed was door Freud Amerikaanse psychiater John C. Nemiah . In zijn Grondslagen van de psychopathologie (1961) sprak hij van een ‘narcist(e)ische persoonlijkheidsstoornis “. Erich Fromm stelt in 1964 het concept van kwaadaardige narcisme Kwaadaardige narcisme voor wiens symptomen verenigd narcist(e)isch, antisociale en sadistische) voor; In de hedendaagse psychiatrie wordt  in de diagnose vooral gesproken van Cluster B.

Het dieper begrijpen van narcisme ondanks het een oud fenomeen is, is dus pas van recente datum. Maar er is hoop.

Hoop is de deugd van een hart dat zich niet sluit in het duister.

Gelukkig zijn er dankzij de solidariteit bij slachtoffers van narcisme overlevenden die geen halt houdt bij het verleden, dat niet louter overleven in het heden. Maar mensen die een toekomst na het misbruik kunnen zien. Aan die hoop wil ik gestalte geven, en ook ieder overlevende doet dat ansich. Het is een poort die openstaat naar de toekomst voor anderen.

Hoop is een levenszaad, nederig en verborgen, dat mettertijd uitgroeit tot een grote boom. Het volstaat dat een klein lichtje zich voedt met hoop opdat de duisternis gebroken zou zijn. Het erkennen dat momenteel veel slachtoffers van narcisme, in wezen heel sterke personen zijn, met een aantal heel waardevolle eigenschappen kan een verschil maken in iemands leven.

Een mens volstaat opdat er hoop zou zijn, en die mens kan jij zijn. Het betekent niet omdat je die solidariteit gestalte heeft dat je daarvoor een psychiater, psycholoog, therapeut of coach dient te zijn. Als ervaringsdeskundige kan je heel wat bereik genereren en bij een steeds groter wordende groep het bewustzijn verhogen.

En dan volgt een andere jij, en nog één, en nog één dan worden we een wij. En als we wij zijn, is dat dan het begin van de hoop? Nee. De hoop is bij jou begonnen. Er zijn een aantal steungroepen waar ik zeker een aanbeveling voor wens te doen zoals stop. Narcisme.

solidariteit met slachtoffers van narcisme VKoN

Bij verschillende mensen kunnen slachtoffers nabije en concrete liefde vinden.

Dat kan zowel betalend als vrijwillige steun zijn. Denk maar niet dat je rijk wordt van therapie of coaching te geven. Er gaat trouwens een belangrijke scholing aan vooraf. De meesten onder de therapeuten en coaches doen hun werk met passie.  Daarnaast heb je ook de boeken of online e-books waar een klein bedrag voor betaald wordt. Al naar het gelang dat je als slachtoffer een engagement wenst aan te gaan om te veranderen zal je er ook een deel moeten voor betalen.

Er zijn ook een aantal workshops waar je over het onderwerp kunt bijleren. Een ruime meerderheid van slachtoffers leeft echter in financiële problemen of zijn net uit de zorgen. Dikwijls hebben ze een vechtscheiding achter de rug en dienen ze alle financiële zorg voor de kinderen alleen te dragen. Vandaar dat ieder alle steun en solidariteit met slachtoffers van narcisme kan gebruiken. Al was het maar bepaalde goederen ter beschikking stellen.

Maar het is vooral een beweging die begint bij het hart en zich uitstrekt tot ogen, oren en handen. Tederheid en kwetsbaarheid is je ogen gebruiken om de ander te zien. Je oren gebruiken om de ander te horen. De kreten te horen van wie zich klein voelt, bang voor de toekomst. Dat ondersteunend woord van erkenning en herkenning kan bevrijdend werken.

Tederheid en kwetsbaarheid wil zeggen dat je je handen en je hart gaat gebruiken om de ander te koesteren. Om een band te smeden, en elkaar te ontmoeten. Om zorg voor elkaar te dragen. Tederheid en kwetsbaarheid is de taal van wie de ander nodig heeft. Tederheid en kwetsbaarheid is afdalen tot het niveau van de ander om de veerkracht en weerbaarheid te ontwikkelen.

Het is de taal van de dapperste en sterkste mannen en vrouwen. Tederheid en  kwetsbaarheid is geen zwakte, het is kracht. Jullie die slachtoffers hebben geweest van narcisme zijn er versterkt uitgekomen. Jullie kunnen die solidariteit met slachtofffers van narcisme helpen ontwikkelen. We hadden geluk en zijn daarom nederig. Want we weten we hadden ook vlooien en dienen blijvend aan onszelf te werken om in balans te blijven.

 

Het is de weg van de solidariteit met slachtoffers van narcisme, de weg van de nederigheid en de weg van de verbondenheid.

Hoe machtiger je bent, hoe meer impact je daden hebben op de mens, hoe nederiger je moet zijn. Want anders richt macht je ten gronden en zal je de anderen ten gronde richten. De toekomst ligt niet alleen in handen van politici en ondernemingen.

Het is hun verantwoordelijkheid ook om ons mee te laten participeren aan het beleid en die verantwoordelijkheid is immens om discriminatie en partnergeweld te verminderen en de kinder -en mensenrechten te doen respecteren.

Evenwel is de toekomst vooral in handen van de mensen die de ander als een jij herkennen en zichzelf als deel van een wij.  Een wereld waarin solidariteit met slachtoffers van narcisme bestaat en dit taboe wordt doorbroken. Meestal zijn slachtoffers nog eens uitgesloten door hun eigen familie.  Maar we hebben elkaar nodig. En in de solidariteit met slachtoffers van narcisme kunnen we allen samen groeien in liefde.

Download nu dit deel van de audioversie en beluister dit artikel met als titel ” Hoe Solidariteit met slachtoffers van narcisme ontwikkelen?  ” herhaaldelijk en aandachtig.

Jij bent zo’n speciaal persoon. Dank U om je tijd te nemen om dit te lezen en te beluisteren.

Als je regelmatig terugkomt kan de kennis gebruikt worden in jouw leven. Daar hou ik van. Toegepaste kennis is macht. Ik hou er ook van als ik van je hoor wat jou het meeste raakte.

Andere lezers zijn ook nieuwsgierig om te horen wat jij nog zou willen toevoegen.

Download nu dit deel van de audioversie.  Beluister dit artikel met als titel ” Hoe Solidariteit met slachtoffers van narcisme ontwikkelen? ” herhaaldelijk en aandachtig.

Bedankt, zoals altijd om aardig en creatief te zijn in de reacties.

Johan Persyn

 

Aanverwante teksten over solidariteit met slachtoffers van narcisme

American Psychiatry After World War II (1944-1994)

De gezonde samenleving psychopathologie van demokratie en kapitalisme

Een spiegel voor narcist(e)en

Hij/zij was de liefste maar ook de ergste

Zorgen voor jezelf – Ik ben geweldig! of toch niet? over gezond en problematisch narcisme

Sigmund weet wel raad met narcist(e)en en wat ook zo bijzonder aan mij is…

Hoe ervaren slachtoffers van narcisme hun veranderingsproces

Eenmaal ontsnapt aan de narcist(e) : verzamel de brokstukken

Open brief aan een narcist(e)

Advertisements

Dank je om creatief te zijn in uw reactie!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.